03 aug - Hasta Luego Cochabamba

Ja, jammer maar helaas de dag van vertrek uit Cochabamba is toch aangebroken. We pakken de laatste spullen in en maken nog wat dingetjes schoon. Als we zo goed als gepakt zijn, komen de ouders van Karin binnenlopen. Gelukkig is de wegblokkade vandaag opgeheven anders hadden ze mee mogen leuren met onze maletas tot voorbij de blokkades. Hoy, no problemas. Christina komt de sleutels van het huisje in ontvangst nemen. Als Jorge de taximan verschijnt, laden we de spullen in en nemen we afscheid van Christina. Op naar het Aeropuerto Jorge Wilstermann. We zijn echt ruim op tijd en alles verloopt soepeltjes. Koffers gelijk weg en we gaan ff pizza/hotdog snacken. Als ik net m'n pizza naar binnen gewerkt heb, stappen Nel, Annelies, en Noortje de luchthaven binnen. Tomas rent ze al tegemoet. We kletsen nog gezellig bij over wat we de laatste dagen gedaan hebben en we hebben nog wat kleding van de kinderen die te klein is of die we niet mee terug nemen. Die geven we aan Annelies mee voor het tehuis en ze is er oprecht heel blij mee.

Nog een laatste groet aan de riolering van Cochabamba en dan mogen we boarden. We nemen afscheid van het uitzwaaiteam dat tot de laatste minuut op het balkon van de luchthaven zal staan. Als we door de douane zijn beginnen de spanningen bij Rosalía op te lopen. Ze begint te huilen maar Karin krijgt haar snel gekalmeert, nou ja...geluidloos. Als we naar het vliegtuig mogen lopen, is de herrie van het vliegtuig en toch wel overweldigend. Tomas vindt vliegen prachtig maar loopt nu ff met handen voor de oren en Rosalía krijst alles bij elkaar. Karin is met Rosalía bezig, Tomas volgt ons gewoon en ik sta leuk te zwaaien naar karin's ouders en onze kennisen...  Nog een paar keer omkijken en dan zitten we int avión. Rosalía is alweer rustiger en ik veeg maares ff een dikke snotpin bij d'r weg. We zitten in een net vliegtuig en voordat ik er erg in heb rijden we al. Karin en Rosalía zitten schuin voor Tomas en mij. Jah... daar gaan we dan... weg uit de geboortestad van onze kinderen...slik. Maar... we gaan echt wel terug !!!  Over een paar jaar... maar das voor later. 

Rosalía is rustig, het vliegtuig stijgt op en weg zijn we...

Door het raampje knip ik een aantal foto's. Eerst nog luchtfoto's van Cochabamba maar later prachtige plaatjes (vind ikzelf) van het Andesgebergte. Een geweldige diversiteit aan natuurschoon in iets meer dan een half uur vliegen. Tomas vermaakt zich met zijn Nintendo DS en Rosalía vind de jamcake lekker die we van de stewardessen krijgen. Het vliegveld waar we landen is een militair vliegveld en ligt echt midden in de stad. Als we dalen liggen de huizen strak aan de landingsbaan van het vliegveld. Lekker als je huisje daar staat. Maar voor ons is zo'n vliegveld wel lekker klein en fijn. Mooi overzichtelijk en de koffers hebben we dan ook zo te pakken.

Een taxichauffeur biedt zich aan, nee, dringt zich op en ik kijk vertwijfelt naar zijn sedan. Ja leuk maar wij hebben mucho maletas. Hij denkt ff alles in zijn auto te mikken, rijden met het kofferdeksel gewoon open en wij moeten waar zitten...???

Ech nie dus en ik trek alles weer uit de auto, ge ziet een bietje loco zekers, Niks ervan we nemen gewoon een taxi stationwagon die staan er ook. En inderdaad drie minuten later rijden we naart hotel in een auto waar alles wel normaal in past.

Van Annelies hebben we een klein pakje gekregen wat we pas later mogen openmaken. Maar omdat het heel breekbaar is en wij kei-nieuwsgierig zijn laten we het Tomas alvast uitpakken. Het is een klein Boliviaans kerststalletje van klei en een helemaal volgeschreven kaart. Ooh...wat lief en attent. Het kerststalletje staat voor haar symbool als een thuis voor kinderen en ze wenst ons het allerbeste. Wat mooi. Ik hoop deze ontzettend hartelijke en lieve vrouw nog eens te treffen en ik weet eigenlijk wel zeker dat dat ook gebeurt.

Het is vandaag warm, we zijn in Santa-Cruz met een zwembad op 4 meter afstand voor de deur, airco int huis, een echte warme douche, Wifi zodat we onze tablet en telefoons ook optimaler kunnen gebruiken, restaurant op 10 meter afstand, wow wat een luxe ineens. En das toch best wel een verschil hoor, niet dat we het slecht hadden maar eerst woonden we in een huisje met alle bijkomende zaken (poetsen) en nu zit je in en hotel waar veel voor je gedaan wordt. Leuke afsluiter. We hadden de kinderen belooft te zwemmen en al is het al wat aan het afkoelen, hup het water in... kei leuk en stiekum ook keikoud.

Ik loop snel ff naar de supermarkt voor water, cola en chips, de eerste levensbehoeften... Als ik terugkom zitten er twee klappertandende blije kinderen in het zwembad, haha, mooi, zij schik = wij schik.

We gaan zometeen eten bij de buren, in het restaurant dus, en we zijn de enige. Ik maak nog een fotootje van ons huuske nou en de schemering begint al in te vallen. Rosalía sjanst wat met de ober, we hebben allemaal lekker gegeten en dan slapen. Zoals gewoonlijk ligt het spul door elkaar in bed, de één half naakt en de ander met z'n musica op het kupke.

Ja, en we hebben hier TELEVISIE, hey, best fijn hoor ik bewerk alleen ff de foto's van vandaag en voor de rest plof ik mooi naast Ka op de bank. Lekker een van onze favourite series kijken...Criminal Minds en dan een paar delen achter elkaar. Tof, een goeie zender voor een mooie bankhangavond !!!