de terugreis

Vrijdag 9 augustus, voorlopig onze laatste dag in Bolivia. Vanmiddag worden we om 13.00 u opgepikt door een taxi. Eerst nog een laatste stevig ontbijt en daarna de koffers verder inpakken. We doen het rustig aan want we hebben dan ook alle tijd. Buiten regent het als een gek, wij pakken spullen in en de kinderen pakken ze weer uit. Geweldig... maar uiteindelijk zit de ene aan de buis gekluisterd en de andere speelt hele Star Wars oorlogen op zijn Dee-ès.

We zijn precies op tijd gereed en zeulen de koffers naar de ingang van het hotel. Daar staat de taxi al klaar dus we mikken de spullen gelijk erin en voor we d'r erg in hebben zijn we al weg.

Op het vliegveld stapelen we de koffers op een karretje en nemen we afscheid van de toffe taxibeer (die gast was in ieder gaval zo groot en zo dik als een beer) Nou, inchecken maar ! Aan de balie moet tijdens de incheck weer een formulier ingevuld worden. Blij dat we niet in een rij staan want als je bij iedereen op da invulle moet wachten pfff... echte boliviaanse efficientie zeg maar... De koffers zijn weg en nu de boarding passen. Uiteraard gaat dat bij ons goed en bij het Laisser Passer van Rosalía is er iets meer to do. Er wordt een deskundige bijgehaald en die verklaart even later in keurig engels dat de papieren allemaal perfect in orde zijn. We moeten alleen, als we door de douane zijn, bij migratie ff het orginele document tonen en dan is het prima. Wel ist advies om gelijk door te gaan naar de douane, si, da doen we dus. De douane passeren we sin problemas en vervolgens gaan we naar de migratie. Ons speciale (hele dure) visum is verlopen en dat wordt opgemerkt. Klopt het is maar een maand geldig en we hebben Inés erop geattendeert maar da was geen probleem volgens haar. Het visum moeten we gewoon hier ter plaatse verlengen. Gelukkig is het verlengen mas goeikoper dan de aanschaf en we kunnen met ons dollar- en boliviaans-geldrestant een verlenging aanschaffen bij een ander loketje. Deze señor plakt een mooie sticker op een formuliertje en dan zijn ze als je bij de Migratie terugkomt helemaal blij. Papel ok, pasaporte ok dan nog een fotootje van ons solo en gaan. Nog ff een tassencontrole en fouilleren en yes. Met dit alles zijn we toch alweer twee uur verder met het moment dat we de luchthaven binnenstapten. Van nog wat Bolivianos haal ik wat brownies en water en cola. We hebben nog een half uurtje te gaan voor we opstijgen. Tomas en Rosalía trekken hun rugzakkie open en gaan uitgebreid languit op de grond liggen kleuren in een boekje. Een stewardes komt voorbijgelopen met nieuwe invulpapiertjes en jawel wij mogen deze ook weer invullen... We gaan het vliegtuig in... tis een luxe vliegtuig met lederen stoelen en vertrekken mooi op tijd... weg uit Bolivia...snik... 

Rosalía en Tomas vinden het vliegen hartstikke leuk. Een kleine 3 uur later zijn we in Lima. We moeten even wachten om te kunnen overstappen en lopen wat rond op de luchthaven. Uiteindelijk stappen we dan over in een rechtstreekse KLM-vlucht naar Hollanda. Jaaa, nu zijn we toch echt wel op weg. We kijken wat filmpjes op het schermpje voor ons en uiteindelijk slaapt Rosalía als eerste. Tomas kijkt eerst Iron Man 3 af en en zijn luiken vallen dan toch ook dicht. Ka lag al wat te suffen en ik... kon ik maar slapen... ik heb m'n ogos wel dicht maar dan ook alles. Na voor mijn gevoel erg lang te liggen draaien enzo, loop ik maar een stukkie int gangpad en ga ik ff kletsen bij een stewardes. Dan weer terug int stoeleke en weer een filmpje... En zo zie ik langzaamaan iedereen weer ontwaken. 

Tijdens de vlucht komen we niks tekort, regelmatig komt er een stewardes met een hapje en drankje voorbij. Super toch, en ik maar filmpjes kijken... Als we boven Londen zitten wordt het toch wel spannend. Nog zo'n half uur en dan zijn we d'r. Het halve vliegtuig wil ineens allemaal tegelijk naar het kleinste hokje in het avion... vet spannend.

Thuis zijn ze lekker bezig geweest want er is een bus gereserveerd en de grootste nieuwsgierigen zijn op weg met deze bus naar Schiphol om ons live te bewonderen.    

Ons vliegtuig land ergens in de achterhoek want we moeten een ontiegelijk eind lopen voordat we door de douane kunnen. In de verte zien we al een menigte familie, vrienden en kennisen tegen de raam geplakt staan zwaaien. Hartstikke leuk dat zoveel mensen ons willen welkom heten hier !!!

Van verre zien we de koffers al gereed liggen op de kofferband (tja die felgele Bonduelle-tas knalt eruit en is superhandig om je bagage terug te vinden) en ik kan gelijk alles zo op een karretje mikken. Zo daar gaatie dan, door de deuren en Hola Hollanda, daar zijn we weer... 

Een heel mooi welkom en je ziet zoveel mensen tegelijk om je heen dat je eigenlijk niet goed weet waar te beginnen. Maar, ik weet dat mijn moeder de eerste was die ik weer omhelsde, hey ma ! Rosalía ondergaat alles prima, tja, als je de drukte van het weeshuis gewend bent, kun je alles aan. En even later zit Rosalía omringt door meiden aan een tafeltje als we wat drinken en nakleppen. Bedankt iedereen die de moeite heeft genomen om ff te komen. Wij zijn de bus ingestapt en op weg gegaan naar Casa Cuijk. Hier heeft trouwens ook een versier-metamorfose plaatsgevonden in de ochtend. Wanneer we met de bus onze straat inrijden, worden we in de voortuin nog eens door een hele groep mensen verwelkomd. Spandoeken gemaakt door klasgenootjes/vriend(in)en, vlaggetjes, slingers, een vliegtuig ja joh alle denkbare toeters en bellen d'r op en d'r aan. De bus gaat er vandoor, wij kletsen nog even met de 'tuinmensen' en Rosalía springt al met een paar anderen vrolijk op de trampoline naast het huis.

Het toch weer gek als je na lange tijd je huis weer binnenloopt. Rosalía loopt rond alsof ze hier al jaren komt en gaat lekker op haar nieuwe kamer zitten spelen. Nou, in Bolivia wilde ze niks van haar kamertje weten en bij het zien van een foto riep ze toen nog heel hard 'no' en kijk de prinses nu eens zitten... komt wel goed schatje...



09 aug

Vandaag gaat de terugreis beginnen. We zijn nog ff in Santa Cruz en om 16.00 u vertrekken we naar Lima om vervolgens daar over te stappen op de vlucht naar Amsterdam (KL-744) met aankomst op 10 aug 15.40 u.
We weten dat er een aantal ons komen verwelkomen op Schiphol en dat vinden we helemaal geweldig !!! Iedereen is welkom en hoe meer hoe leuker maar houdt een beetje rekening met Rosalía. Wij kijken hoe zij reageert, we verwachten no problemas en dan nemen we dus alle tijd. Mocht Rosalía het niet al te grappig vinden dan zijn we waarschijnlijk wat sneller weg maar... het zal wel loslopen. We waarderen de aandacht van iedereen enorm maar we doen het voorlopig thuis wel ff chill. Dus we beperken de bezoekjes en bouwen dit rustig op. Rosalía is erg enthousiast en aanhankelijk maar ze moet nog leren dat wij haar ouders zijn en dat ze niet met iedereen kan meelopen. Vandaar onze rules.
Ik schrijf nog wel ff door want onze aankomst moet natuurlijk ook op deze weblog komen. Alvast bedankt voor het vele enthousiaste meelezen en de vele reacties van jullie zijde. Gracias. 

08 aug

Gisteravond heb ik op internet een aflevering van 'bestemming onbekend' opgezocht van 17 juli 2012. Het gaat over 2 studenten die onverwacht een verrasingstrip van een week naar Santa Cruz maken en daar met het straatleven van vele kinderen worden geconfronteerd. Je ziet dat veel van deze kinderen ook in de afwatering slapen enz. Nou lopen veel waterafvoerkanalen natuurlijk door de hele stad heen maar ik meende het een en ander te herkennen in onze hotelomgeving. Als ik n.l. uit het raam kijk loopt er 10 meter van ons vandaan ook zo'n afwateringskanaal. Aan de overkant van de weg zie ik wat kraampjes maar kan nog niet goed opmaken wat het precies is. FF uitzoeken...  in de TV-aflevering wordt gesproken over de Mercado La Ramada. Als ik hierop google blijkt dat echt op een steenworp van ons hotel af te liggen en ik verwacht daar een vergelijkbare markt als La Cancha in Cochabamba. Toch wel apart, ik heb gisteren en vandaag kinderen in de afwateringskanalen gezien en wij zitten er met onze neus bovenop in een viersterrenhotel mat alles wat je maar wil... Belachelijk...maar wel een heel herkenbaar iets hier in Bolivia. Dat contrast tussen arm en rijk. In de omgeving heb ik een paar foto's gemaakt en later een paar van de Mercado die inderdaad veel weg heeft van de La Cancha. Alleen deze markt is veel meer open. De Cancha heeft veel meer kleine 'steegjes' Maar wel mooi om het hier ook een keer te zien en een beetje te proeven. Verder opvallend vind ik de Mennonieten. Gisteren zag ik op het vliegveld al zo'n net gekleed boerke maar weet ik veel... Later in de supermarkt kwam ik weer zo'n tiep tegen en toen ging er een lampje branden. Weer ff google raadplegen en ik was weer wat wijzer. Heel apart, om in Zuid-Amerika met hun typische kleding e.d., ineens deze typische bevolkingsgroep met hun kleding en gebruiken tegen het lijf te lopen. Met alle respect, maar ik vind ze een beetje buiten de boot vallen hier...(of hoe zeg je zoiets)
Wij zijn 's middags in het centrum van de stad geweest. We zochten een restaurantje om daar eens te eten, we zaten echt in de goede straat maar we hebben het niet gevonden. Dan maar een stukkie teruglopen naar de Burger King want da wordt ons alternatief.  
Terug in het hotel gaan Tomas en Rosalía nog een duik nemen.
Als we 's avonds willen eten werkt het gasfornuis niet en tis eigenlijk al een beetje laat, ach weet je wat, we lopen wel een paar meter en gaan makkelijk in het restaurant eten... dus
We hebben vandaag nog een paar keer tussendoor geskyped en 's avonds als de kinderen op bed liggen wordt het toch echt tijd om de weblog weer bij te werken. Dit was onze laatste dag in Santa Cruz want morgenmiddag begint onze echte terugreis...

07 aug - Rosalía 4 jaar

Cumpleaños Feliz Rosalía, cuatro años esta muy bien !!!

07-08-09 is haar geboortedatum die is al mooi qua getal en helemaal mooi is dat wij erbij zijn op haar 4e verjaardag ! Onze prinses ontwaakt en wordt gelijk getooid met het gisteravond gemaakte roze kroontje. Wij vinden ze soms een prinses en zelf zit ze ook graag in deze rol, zo ook vandaag. Rosalía laat zich graag bedienen en om te laten zien dat zij 'la señorita muy importante' is draagt ze lekker de hele dag haar kroontje.

In de ochtend geven we een paar kleine cadeautjes en als Rosalía de trap afloopt en slingers en balonnen ziet hangen vindt ze het helemaal prachtig dat ze een grande chica van vier is.

We ontbijten en gaan daarna naar het vliegveld om de ouders van Karin uit te zwaaien. Zij vertrekken namelijk vandaag richting Nederland. We zien ze al snel op de luchthaven en met een cappuchino worden de belevenissen van afgelopen dagen uitgewisseld. Dan is het boardingtime en nemen we voor een paar dagen afscheid. Boven op het balkon gaan we nog ff naar het vliegtuig kijken tot ze opgestegen zijn. ff.... ruim een uur vertraging maar uiteindelijk gaan ze dan...

Terug naar het hotel want we hebben een verjaardag te vieren. Ik loop nog ff naar de supermercado voor een torta de frutilla.

In het huisje maken we de taart op met 4 kaarsjes en er worden wat andere cadeautjes tevoorschijn getovert die we nog van de opa's en oma's en vrienden hebben meegekregen voor Rosalía. Rosalía vindt het prachtig, de taart, de kaarsjes en het uitpakken.

Bij het zwembad eten we lekker ons taartje op en hij is klein voor de gemiddelde afmetingen hier maar wij kregen hem niet weggewerkt in een keer. Rosalía speelt verder de hele middag samen met Tomas in het zwembad en met al haar nieuwe spulletjes die ze regelmatig een voor een bekijkt. 's Avonds eten we weer lekker dichtbij in het hotelrestaurant en zo kunnen de kinderen ook redelijk op tijd naar bed. Wij kijken nog ff lekker TV, ik verwerk nog de foto's van die dag maar de weblog bewaar ik voor later. FF een avondje niksen is ook fijn. Ka aan de wijn en ik een Cola....mooi.

Onze dochter is vier !

06 aug

Het is vandaag onafhankelijkheidsdag en dat wordt gevierd in Bolivia. Veel kantoren, winkels e.d. zijn gesloten. We gaan na het ontbijt naar het centrum in de hoop dat er iets leuks te zien is. Tis druk en rond Plaza 24 de septiembre is alles afgesloten. Op straat worden veel souverniertjes e.d. verkocht. Volgens de consul zijn er op de Plaza vele parades e.d. te zien en ik hoop dus op in bikini dansende meiden. Da valt vies tegen, tis wel ontzettend heet maar een duffe stoet mensen sjokt letterlijk voorbij. Door een schelle luidspreker tettert het kommentaar van een drukke boliviaan. Tis keidruk maar we vragen ons af waarvoor. Binnen een paar tellen hebben wij het wel gezien. De kinderen niet want die staan tegen veel benen en billen aan te kijken dus...wegwezen.

Een eindje verderop drinken we wat maar wij kunnen onze draai hier niet vinden. We gaan mooi terug naar het hotel de plons in. Tomas en Rosalía hebben de hele middag uitzonderlijk lief en goed met elkaar gespeeld, gezwommen enz. Rosalía kon gisteren nog voor geen meter drijven en vandaag... Tomas de badmeester doet het voor en even later drijft ze op d'r bandjes. En een half uurtje later zwemt ze als een hondje door de poel. Keigoed meissie!!! Ka ligt lekker op een ligbed en ik hang een beetje uit de zon omdat ik gister ietwat aangefikt ben. Verder hebben we 's avonds gegeten int restaurant bij de buren en de kinderen weer vroeg in bed gemikt. Morgen Rosalía's 4e verjaardag en de ouders van Karin uitzwaaien op het vliegveld want ze gaan terug naar Nederland.

05 aug - laissez passer

Hierboven het uit-de-voordeur-zicht. 10 meter naar links en we staan int restaurante en 3 meter vooruit lopen we zo de piscina in. Super !

Eerst gaan we vandaag de laatste papieren ophalen. We moeten hiervoor op het consulaat zijn en ze weten dat we in de ochtend een keer komen. Het consulaat zit middenin het centrum en we worden met een taxi recht voor de deur afgezet. Binnen begroeten we de consul Ludo Ham en zijn secretaresse Martha. Alles ligt gereed en eigenlijk zijn we zo klaar. We noteren nog even wat gegevens voor de consul, doen hem de groeten namens vele mensen en weg zijn we.

We lopen naar Plaza 24 de septiembre, tis ook mooi hier maar heel anders dan Cochabamba. Het is ook veel 'opener', Cochabamba is helemaal omringt door grandes montañas en die zie je hier niet.

We lopen maar een klein stukkie maar Tomas en Rosalía hebben het al helemaal gehad. Ze waren veel te vroeg wakker en dat merken we nu allemaal. Dus, terug naar het hotel en gewoon lekker zwemmen... da werkt altijd. En ja hoor, het zwembad in combinatie met de zon is een supermedicijn. Ze hebben de hele middag dikke pret in het water en af en toe is er een onenigheidje, maar da hoort erbij...

Aan het eind van de middag gaan we allemaal douchen en omkleden, we lopen 'helemaal' naar het restaurant, ff eten en daarna hop..vroeg naar bed. 

04 aug - Biocentro Güembé

Karin heeft afgelopen week elke dag wel weeronline gechecked en Santa Cruz, nou daar wordt het mooi hoor !!! Vliegen we erheen, staan we op met een dik wolkenpak... Tja, da heb je niet in de hand dus het zwembad voor de deur is waarschijnlijk best frisjes voor vandaag.

We hadden al een klein beetje rondgekeken naar uitjes in de buurt en één van de toppers schijnt biocentro Güembé te zijn. Tis een natuurpark, 7 km uit de stad en er zijn vogels, apen, vlinders, orchideën en zwembaden voor als het toch nog mooi weer wordt. Nou, we dachten eerst om er over een paar dagen eens te gaan kijken, maar dis meejbie vandaag wel een goeie optie.

Ja dus. Na het ontbijt vertrekken we naar het park. De taxichauffeur weet de weg niet en dat geeft de rit een extra dimensie met of je wel of niet op bestemming aankomt. Uiteraard komt da wel goed en we gaan eerst rondlopen en dan 's middags zwemmen. Af en toe breekt de zon door en er zit best nog een kans in dat dit een mooiere dag wordt als verwacht.

We lopen eerst naar de vlinderkooi, tussen een oerwoud van planten, palmen, varens enzo zit da ding verstopt. Erbuiten vliegen ook vlinders maar binnenin de kooi zitten er toch meer, waarschijnlijk is da ook de bedoeling. De dames vinden de fladderende gepimpte rupsen maar niks en Tomas en ik kieken nog efkes.

Dan op naar de vogels. Verderop int oerwoud verrijst een immens grote en ontiegelijk hoge kooi. Op behoorlijke hoogte ga je met een loopbrug door de boomtoppen en er zitten allenmaal joekels van papegaaien, toekans, pauwen en meer soortgenoten. Het is geweldig en indrukwekkend mooi, zoiets zou een mooie aanvulling voor Burgers Zoo zijn.

En dan zitten we hier ver weg van europa, ook hier maken die grote bedrijven reclame hè... Blauw- gele IKEA-papagaaien, Van der Valk-toekans... ja ja best herkenbaar en das natuurlijk ook de bedoeling van die bedrijven. Haha...
Karin vindt al deze beesten kei mooi, op afstand... dus we zijn uiteindelijk de kooi ontvlogen. Een eind verder zien we een bijzonder gevormd stuk steen met heel veel planten en bloemen en vanda spul erop en eraan. Ik heb er geen verstand van maar het kijkt wel mooi. Da blijkt achteraf de orchideënplaats te zijn. Dus zoveel weet ik ervan af dat ik da nie eens herken. Kleinigheidje, toch ?
Dan richting de mono's. Ze zitten op een eilandje en door de bomen moet je van een afstand goed kijken om ze te zien. Voor Tomas en Rosalía iets te ver weg om echt geinteresseerd naar te kijken. Er is steeds meer sol, dus, eten en dan zwemmen. De pescinas zijn echt supermooi natuurlijk aangelegd met vele hoogteverschilletjes, glijbaantjes, watervallen, en dieptes. We gaan eerst bij een wat groter bad liggen zodat we beter overzicht hebben. 
Later verhuizen we naar wat kleinere poeltjes bij elkaar. We liggen lekker op een zonnebedje, zonnetje, colaatje en live muziek op 10 meter afstand. SUPER !!!    

Tegen vijven lopen we richting uitgang en daar komen we nog wat interessante beestjes van hier tegen in een huisje. Lekker, van die insecten muy grande, Karin kan haar hartje ophalen bij zulke lievelingetjes...mmm Sommige zijn opgezet en andere leven in een aquarium of terrarium.  Vlinders, torren, vissen en tarantulla's. Al zijn deze levende spinnen nog lang nie zo groot als de opgezette exemplaartjes die we in Cochabamba zagen. Maar da zal wel een ander merk zijn, dus...

Verder een superleuke dagbesteding, wij allemaal hebben zeer goed vermaakt en het is een welkome afwisseling met Tiquipaya. Heerlijk.  





03 aug - Hasta Luego Cochabamba

Ja, jammer maar helaas de dag van vertrek uit Cochabamba is toch aangebroken. We pakken de laatste spullen in en maken nog wat dingetjes schoon. Als we zo goed als gepakt zijn, komen de ouders van Karin binnenlopen. Gelukkig is de wegblokkade vandaag opgeheven anders hadden ze mee mogen leuren met onze maletas tot voorbij de blokkades. Hoy, no problemas. Christina komt de sleutels van het huisje in ontvangst nemen. Als Jorge de taximan verschijnt, laden we de spullen in en nemen we afscheid van Christina. Op naar het Aeropuerto Jorge Wilstermann. We zijn echt ruim op tijd en alles verloopt soepeltjes. Koffers gelijk weg en we gaan ff pizza/hotdog snacken. Als ik net m'n pizza naar binnen gewerkt heb, stappen Nel, Annelies, en Noortje de luchthaven binnen. Tomas rent ze al tegemoet. We kletsen nog gezellig bij over wat we de laatste dagen gedaan hebben en we hebben nog wat kleding van de kinderen die te klein is of die we niet mee terug nemen. Die geven we aan Annelies mee voor het tehuis en ze is er oprecht heel blij mee.

Nog een laatste groet aan de riolering van Cochabamba en dan mogen we boarden. We nemen afscheid van het uitzwaaiteam dat tot de laatste minuut op het balkon van de luchthaven zal staan. Als we door de douane zijn beginnen de spanningen bij Rosalía op te lopen. Ze begint te huilen maar Karin krijgt haar snel gekalmeert, nou ja...geluidloos. Als we naar het vliegtuig mogen lopen, is de herrie van het vliegtuig en toch wel overweldigend. Tomas vindt vliegen prachtig maar loopt nu ff met handen voor de oren en Rosalía krijst alles bij elkaar. Karin is met Rosalía bezig, Tomas volgt ons gewoon en ik sta leuk te zwaaien naar karin's ouders en onze kennisen...  Nog een paar keer omkijken en dan zitten we int avión. Rosalía is alweer rustiger en ik veeg maares ff een dikke snotpin bij d'r weg. We zitten in een net vliegtuig en voordat ik er erg in heb rijden we al. Karin en Rosalía zitten schuin voor Tomas en mij. Jah... daar gaan we dan... weg uit de geboortestad van onze kinderen...slik. Maar... we gaan echt wel terug !!!  Over een paar jaar... maar das voor later. 

Rosalía is rustig, het vliegtuig stijgt op en weg zijn we...

Door het raampje knip ik een aantal foto's. Eerst nog luchtfoto's van Cochabamba maar later prachtige plaatjes (vind ikzelf) van het Andesgebergte. Een geweldige diversiteit aan natuurschoon in iets meer dan een half uur vliegen. Tomas vermaakt zich met zijn Nintendo DS en Rosalía vind de jamcake lekker die we van de stewardessen krijgen. Het vliegveld waar we landen is een militair vliegveld en ligt echt midden in de stad. Als we dalen liggen de huizen strak aan de landingsbaan van het vliegveld. Lekker als je huisje daar staat. Maar voor ons is zo'n vliegveld wel lekker klein en fijn. Mooi overzichtelijk en de koffers hebben we dan ook zo te pakken.

Een taxichauffeur biedt zich aan, nee, dringt zich op en ik kijk vertwijfelt naar zijn sedan. Ja leuk maar wij hebben mucho maletas. Hij denkt ff alles in zijn auto te mikken, rijden met het kofferdeksel gewoon open en wij moeten waar zitten...???

Ech nie dus en ik trek alles weer uit de auto, ge ziet een bietje loco zekers, Niks ervan we nemen gewoon een taxi stationwagon die staan er ook. En inderdaad drie minuten later rijden we naart hotel in een auto waar alles wel normaal in past.

Van Annelies hebben we een klein pakje gekregen wat we pas later mogen openmaken. Maar omdat het heel breekbaar is en wij kei-nieuwsgierig zijn laten we het Tomas alvast uitpakken. Het is een klein Boliviaans kerststalletje van klei en een helemaal volgeschreven kaart. Ooh...wat lief en attent. Het kerststalletje staat voor haar symbool als een thuis voor kinderen en ze wenst ons het allerbeste. Wat mooi. Ik hoop deze ontzettend hartelijke en lieve vrouw nog eens te treffen en ik weet eigenlijk wel zeker dat dat ook gebeurt.

Het is vandaag warm, we zijn in Santa-Cruz met een zwembad op 4 meter afstand voor de deur, airco int huis, een echte warme douche, Wifi zodat we onze tablet en telefoons ook optimaler kunnen gebruiken, restaurant op 10 meter afstand, wow wat een luxe ineens. En das toch best wel een verschil hoor, niet dat we het slecht hadden maar eerst woonden we in een huisje met alle bijkomende zaken (poetsen) en nu zit je in en hotel waar veel voor je gedaan wordt. Leuke afsluiter. We hadden de kinderen belooft te zwemmen en al is het al wat aan het afkoelen, hup het water in... kei leuk en stiekum ook keikoud.

Ik loop snel ff naar de supermarkt voor water, cola en chips, de eerste levensbehoeften... Als ik terugkom zitten er twee klappertandende blije kinderen in het zwembad, haha, mooi, zij schik = wij schik.

We gaan zometeen eten bij de buren, in het restaurant dus, en we zijn de enige. Ik maak nog een fotootje van ons huuske nou en de schemering begint al in te vallen. Rosalía sjanst wat met de ober, we hebben allemaal lekker gegeten en dan slapen. Zoals gewoonlijk ligt het spul door elkaar in bed, de één half naakt en de ander met z'n musica op het kupke.

Ja, en we hebben hier TELEVISIE, hey, best fijn hoor ik bewerk alleen ff de foto's van vandaag en voor de rest plof ik mooi naast Ka op de bank. Lekker een van onze favourite series kijken...Criminal Minds en dan een paar delen achter elkaar. Tof, een goeie zender voor een mooie bankhangavond !!!

02 aug

Het is inpakdag, morgen vertrekken we tegen de middag naar het vliegveld en vandaag willen we het huisje op orde hebben en de koffers gepakt. Tomas en Rosalía zijn al erg vroeg wakker, jammer, we hadden op iets meer uitslapen gehoopt. Dan maar opstaan en het duurt ook niet lang of broer en zus lopen flink te stieren. We hadden een begin gemaakt met inpakken maar de twee vragen teveel aandacht en ik neem Tomas ff apart. Zullen we naar de kapper gaan? Jaaah. Ok. We lopen de straat op en blijkbaar is de boel weer afgezet want het is superrustig en af en toe rijdt er een fietser, auto of motor voorbij. Verder loopt iedereen midden op straat want da loopt wel een stuk makkelijker als het zand/keien stoepje waar je normaal overheen moet strompelen.
Tis eigenlijk wel leuk zo'n grote lege weg en ik begin weeres plaatjes te knippen. Eerst Tomas midden op straat en vervolgens een vw busje voor de poort van ons straatje. In de verte komen een paar traditioneel geklede boliviaanse dames aangelopen. Ach, die heb ik al meer op de foto, doe dan toch maar de dochter...
De peluquero van een paar weken terug is gesloten en we nemen gewoon een kapper verderop. In een mum van een tijd ist gefikst en staan we weer buiten. Buiten staat een boliviaans-meisje-met-dochter-op-rug en speciaal voor Monique, onze trouwe weblogvolgster, nog een mupke, moi wah.
Eenmaal thuis proberen we nog wat spullen in te pakken en skypen we ook nog met het thuisfront. Het loopt ook tegen lunchtijd en we spreken af met Karin's ouders in restaurant Tuesday. Omdat de kinderen hier lekker achter de computerkast kunnen gamen, is dat voor nu een hele goeie optie. Ik ben ff voor de handigheid vergeten dat er nog steeds een blokkade is, dus we moeten eerst een heel eind lopen voordat we een taxi kunnen pakken. We komen iets later dan afgesproken aan maar als we er een kuuks-kwartierke bijtellen, zitten we keigoed binnen de tijd ! Ja en da later komen gaat hier helemaal vanzelf, ik hoef me nauwelijks tot niet aan te passen aan deze mañana en tranquilo leefstijl. Suuuuperrelaxed, da moeten ze bij ons ook introduceren in die maffe hektiese gestruktureerde West-Europeese landen.
We eten lekkeren Tomas en Rosalía spelen computergames. Tomas lijkt wel een toffe autogame te spelen maar eigenlijk is die 'Grand Theft' toch nie helemaal opvoedkundig verantwoord. 2 uur later nemen we een taxi naar huis. 
Eerst ff puinruimen en stofzuigen terwijl Karin de laatste was opvouwt ...  Jaa, da wasmasjientje heeft vanochtend nog op zijn tandvlees lopen draaien tot aant centrifugeren en toen was hij echt overleden. Hartmassage in de vorm van een shock met maat 42 wilde niet meer baten. De was eruit, ff uitwringen en ophangen die handel zodat het 's avonds mooi droog is.  
Als de kinderen na het eten (lekker vroeg) op bed liggen kunnen Karin en ik verder inpakken. Tis eigenlijk best snel gedaan en wij liggen dus ook bijtijds in bed.

1 aug

De ouders van Karin komen rond 10 uur bij ons in Tiquipaya. We hadden ze al eerder verwacht maar er zijn blokkades op de hoofdweg.
Vandaag ga ik met de Pa-van-Ka op stap. We willen in een paar blitse Dodge-bussen rondhobbelen, naar La Cancha en wat het buitengebied in. De moeder van Karin blijft in Tiquipaya bij Ka en de kids.
Op straat loopt, fietst en rijdt vanalles rond want tis autoloze donderdag vandaag (ivm de blokkades). Als we na een kilometer lopen bij de blokkade komen, zien we daar een ongeveer een vrachtwagen stenen op de weg en daarvoor staan moteren en auto's geparkeerd. Er hangen ook wat borden met teksten bij en hieruit blijkt dat er protest is tegen de autoriteiten die steeds meer land van boeren inpikken of zoiets. 
Ok, maar wij stappen in zo'n vetgave Dodge en maken eerst een rit naar La Cancha. Deze bus gaat niet zuidelijker dus pakken we een taxi zodat we weer 10 km verderop in de middle of nowhere staan en hier lopen we wat rond in de omgeving. Er wordt ontzettend veel gebouwd en de bergen zijn helemaal vol bebouwd met huisjes. In de verte ligt Cochabamba maar de stad is niet direct te zien door een berg die het zicht verhindert. Verder is de omgeving dor en droog, ja de bomen zijn wel groen maar tis ontzettend stoffig in deze steen- en zandhoop. Maar wel weer heel mooi en anders dan de stad.
We pakken een andere bus terug naar La Cancha waar we de nodige tijd rondstruinen. Tis een schitterende drukte en chaos van diverse kraampjes met alles wat je maar kan bedenken. We lopen ff het oude treinstation binnen wat achter vele schoenenkraampjes verborgen ligt. Als je het niet weet loop je het zo voorbij. Het station is allang buiten gebruik maar een oude wagon en een stoomloc staan er nog.
Ook de 'heksenmarkt' hier moeten we uiteraard zien en tis geweldig mooi om te zien wat voor mengseltjes van kruiden, poedertjes, haren, slingertjes, geld en weetikveelwat je hier voor diverse doelen kan krijgen. Meestal hangen daarboven trossen met lamafoetussen met of zonder haar en van klein tot wel een meter groot. Het brengt hier allemaal voorspoed en men gelooft er heilig in.
We lopen over vlees, vis, schoenen, muziekafdelingen helemaal geweldig gaaf. Verder kopen we nog een boliviaans doekie en dan gaan we richting Cochabamba centrum. We stoeien wat op en neer met sms-jes naar Tiquipaya maar uiteindelijk is het helder. We eten 's avonds in de stad bij restaurant Paprika waar we elkaar zullen treffen. 
Tijdens het eten een beetje kleppen wat we gedaan en gezien hebben. Tomas en Rosalía hebben gespeeld en geruzied en m.n. Rosalía is lekker bezig geweest vanmiddag. Nu is ze poeslief, gelukkig, maar aan deze pittige tante gaan we nog veel lol beleven.  
Morgen nog een dagje opruimen en koffers pakken en dan zaterdag... op naar Santa Cruz. Tis er lekker weer, zo'n 35 graden en er is een zwembad voor de kids dus... komt helemaal goed ! 

31 juli - terugreis op 9 en 10 aug

In de ochtend kruipen we na het ontbijt achter de computer. Mijn ouders zijn online op Skype en we bellen ze. Ja, hoor contact. Na 10 minuten gaat mijn cellular en Martha is aan de lijn. Martha is de secretaresse van de consul in Sint Kruis. Ja, de documenten zijn binnen en ze wil alleen even onze woonplaats weten. Ik geef het door maar ze zegt het liever via de mail te ontvangen. Ok en verder enig idee wanneer het paspoort klaar is ? Jaahaa, vandaag ! Huh ? Ja en als we in Santa-Cruz zijn kunnen we alle documenten en het paspoort op maandagochtend ophalen, helemaal top.

Zo en dan nu snel het reisbureau bellen om onze vlucht om te boeken. Gelukkig zijn er nog 4 plaatsen beschikbaar en jahoeee dat betekent op vrijdag 9 aug vertrekken uit Santa Cruz via La Paz naar Lima. En daar overstappen voor een vlucht naar Amsterdam. We komen aan op zaterdag 10 aug om 15.40. Super !! Dit is wat we graag wilden, aankomen int weekend.
De vorige keer met Tomas kwamen we op een doordeweekse dag aan en toen hoorde we later dat er diverse mensen naar schiphol hadden willen komen maar vanwege werk geen vrij konden krijgen e.d. Nou dat probleem is nu voor de meeste weggenomen en diegene die het leuk vind om ons live door de deuren te zien komen, is van harte welkom. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. 
We hebben nu alles geregeld en strepen de laatste dingetjes af van wat nog te doen. Vandaag willen we nog wat koopjes in Cochabamba doen en daar lunchen. Maar voordat we vertrekken moeten de nog in pyama lopende kinderen gedoesjt en omgekleet worden. Karin ontfermt zich over onze rakkers terwijl ik noges een reparatiepoging onderneem aan de wasmasjien. Het is natuurlijk wel handig alstie nog een paar wasjes zou kunnen draaien met die versleten koolborsteltjes. Ik trek het apparaat uit elkaar en bij de haperende koolborstel priem ik met een mesje een gaatje in de achterzijde. Schroefje erin en nu hopen dat de veerdruk iets hoger is zodat de borstel contact blijft maken. De testrun verloopt goed, ook een tweede keer en als de machine weer op z'n honk staat de was erin en draaien maar. Hoppa ! Mooi gefikst ! 

Een Trufi-taxi brengt ons naar Cochabamba centrum waar we bij een Italiaans restaurant gaan eten. Volgens karin's ouders is dit een erg goed restaurant en dat willen wij ook weleens testen. Tis er netjes en knus en het eten smaakt ook prima. We moeten wel behoorlijk lang wachten maar daar waren we op voorbereid met een tablet. Tomas en Rosalía doden de wachttijd met spelletjes en wij kunnen rustig eten.
We lopen de stad in naar Jimmy. Ik vertel Jimmy dat de adoptie rond is en dat we bijna vertrekken en dus ff adios kom zeggen. Of we nog een keer terugkeren? Zeker wel, over een paar jaar als de niños wat groter zijn kom ik je weer opzoeken. Hij glimlacht, we geven elkaar de hand en hasta luego. We scoren nog wat souverniers en chillen ff op de Plaza met een agua en Coca. (Cola) Tomas en Rosalía delen het flesje water maar Rosalía is net een lama tot grote ergernis van Tomas. Ze drinkt en tuft het flesje weer vol. Getver, ja da hoef ik nie meer hoor, zegt Tomas. mmm... lekker stel. 
We gaan met een taxi naar Tiquipaya terug. Skypen, eten, douchen en naar bed. 

30 juli - afscheid Salomon Klein

Gisteravond hebben Ka en ik de voorbereiding gedaan voor het afscheid op Salomon Klein. Het stelt wel nie zo heel veel voor maar het moet wel gedaan worden. Bijvoorbeeld wat foto's voor het tehuis en mama Gaby inlijsten en inpakken. Voor de kinderen hebben we balonnen die Rosalía kan uitdelen.
Ik heb uitgerekend dat mama Gaby vandaag moet werken en we willen haar zeker zien bij het afscheid. Ze werkt om de dag en het zou erg jammer zijn als we net op de verkeerde dag afscheid nemen en haar missen. Ze heeft zowel voor Tomas als Rosalía gezorgt en het zijn haar lievelingetjes. Ik heb het          's ochtends met Karin erover en omdat we het tehuis telefonisch niet kunnen bereiken ga ik ff met een taxi op en neer. Ik moet ff zeker weten of Gaby er is en of het vandaag gelegen komt om ciao te zeggen. Emma vind het geweldig dat we willen langskomen en Gaby zie ik al lopen vanuit mijn ooghoek. Helemaal top, hasta luego.
Rosalía zijn we al een paar dagen aan het voorbereiden dat we alleen even op visite gaan Bij Salomon Klein en dat ze bij ons hoort. Ze lijkt het te snappen en heeft er ook wel zin in. Bien!
Een taxi zet ons tot voor de poort van het tehuis af en Emma komt eraan gelopen, ze is van kleding geswitched want ze staat nu in een net pak de poort te openen. Uiteraard krijgen we weer een warm en hartelijk welkom en verderop in de gang zie ik al een paar niñas in een rokje lopen. Ooh, het zal toch nie... jawel hoor, we zijn eregasten, de tafel staat gereed in de grote zaal en we krijgen zometeen een optreden van de Salomon Klein dansers te zien. Leuk man !!!
Ja, elke gelegenheid voor een fiesta wordt hier aangegerepen, en terecht, lol maken is heel belangrijk. Eerst treffen we mama Gaby en Rosalía geeft haar een abrazo en overhandigt haar een cadeautje. Ze wilde graag wat foto's van Tomas en Rosalía en dat hebben we uiteraard geregeld met wat chocolaatjes als bedankje voor alles. Dan lopen we naar buiten waar de groep van Rosalía in het park aan het spelen is. De kinderen zijn dol-enthousiast dat ze haar zien en de drukte wordt ff teveel. Rosalía begint te huilen en Ka neemt ze op de arm. Iedereen gaat naar binnen voor de uitvoering van de dansers ter ere van...ons. Nel, Annelies en Noortje zijn uiteraard ook van de partij en als de muziek start krijgen we een dans van jewelste te zien. De heren trekken de knieen hoog op en de dametjes draaien met hun blauwe rokjes. Even later mogen we allemaal meehuppelen en klappen en worden we ook nog eens toegezongen uit volle borst. Prachtig, wat een lieve kinderen.
Tijdens het dansje zit Rosalía nog wat beduust van de overweldigende drukte te kijken. Dan komt haar amigo Edson int vizier en Ka vraagt of ze naar hem toe wil. Si, ze rennen op elkaar af en een innige omhelzing volgt, wat lief en ontroerend. Dit is toch wel haar vriendje hier, das wel duidelijk. En ook enkele vriendinnen, Barbara, Maribel en Maria moet Rosalía een paar liefdevolle knuffels en omhelzingen geven. De dans en zangvoorstelling is inmiddels afgelopen en das een mooi moment om balonnen uit te delen. Iedereen krijgt wat drinken en een koekje dus de balonnen worden tegelijk tijdens het koekje eten opgeblazen en dan heb je koekbalonnen. We overhandigen Emma wat foto's en een doos bonbons voor alle medewerkers vanSalomon Klein. We hebben twee fotolijstjes. Een familiefoto die Emma trots aan iedereen laat zien en een foto voor op Sala 3. Op Sala 1 hangt een foto van Tomas aan de muur met een chullo zittend op een Boliviedoekie. Van Rosalía hebben we een vergelijkbare foto voor op Sala 3.
Ze vinden het prachtig en Annelies plaatst het fotolijstje gelijk in Sala 3 naast de TV.
Na iedereen nog ff bedankt en gekust te hebben verlaten we Salomon Klein met vele bedankjes over en weer. Bij de poort komen we Graciëla tegen en ze verteldt dat ze nog 3 digitale foto's heeft van en kleine Rosalía. Super, ik heb alleen m'n USB stickie nie bij me. Dan kom ik vanmiddag nog ff terug. Ok. En da wastie dan. Aan de zijkant van het tehuis maken we nog een foto van ons 4-en en dan nemen we een eindje verder de Trufi-taxi naar El Prado. 
Als we uitstappen en een paar meter op de Prado lopen, zien we aan de overkant de ouders van Karin. Dit gebeurt redelijk vaak en het blijft frapant dat je elkaar in zo'n grote stad toch regelmatig tegen het lijf loopt.
Ze hebben wat telefoonzaakjes afgestruind en ergens exact dezelfde telefoon gezien als het zoekgeraakte exemplaar. Hier loopt waarschijnlijk een Boliviaan heel gelukkig mee rond maarja. Karin's vader wil een nieuwe telefoon kopen want hij is hier goedkoper als bij ons en hij voelt zich een beetje kaal zonder ... telefoon. We gaan samen eten en daarna op weg naar de telefoonshop. Onderweg stuiten we nog op een kleine demonstratie/blokkade. Een hele groep traditioneel geklede bolivianen bezetten een kruispunt zodat het verkeer stil ligt. Politie en militairen stromen toe op motoren en in trucks om de orde te handhaven. Het blijft verder rustig en wij lopen verder met Karin's vader naar.... op een gegeven moment begintie toch wel te twijfelen. We zijn al een heel eind gelopen en uiteindelijk istie de weg kwiet...
Wij moeten deze middag ook nog naart ziekenhuis om mogelijke info van Rosalía te vergaren en ik moet nog bij Salomon Klein buurten voor wat fotootjes. Op straat heb ik zojuist een usb-stickje gekocht. Ik neem een taxi naar Salomon Klein en Ka neemt samen met Rosalía een Tiquipaya-taxi. Tomas is bij Karin's moeder int hotel en Karin's vader laten we achter... 
Ka heeft weeres een toffe-taxirit. De taxichauffeur rijdt een compleet vreemde weg voor Ka en ze vertrouwt het allemaal nie zo. Op een gegeven moment rijden ze dan toch wel op herkenbare wegen en komt ze via een mega-omweg in Tiquipaya aan. Achteraf denken we dat de beste man de blokkades in de stad vermeden heeft omdat je daar simpelweg vast komt te staan in het verkeer.
Ik scoor in Salomon Klein maarliefst 5 foto's van ons meisje. Superleuk en dankjewel Graciëla voor het zoeken hiernaar. Met op de achtergrond luid zingende kinderen op boliviaanse musica neem ik afscheid met toch wel een brok in m'n keel. Hier komen onze twee schatjes vandaan, muchas gracias !!!
Ik hoop van harte dat die 150 andere kinderen ook allemaal een kans krijgen en een mooie toekomst tegemoet gaan. Helaas is dat een illusie, tis niet eerlijk maar real life...
Als je in zo'n tehuis loopt of op straat rondkijkt dan worden je ogen wel geopend en ga je heel anders over bepaalde zaken denken. Wat is belangrijk... Er leven hier veel mensen die weinig hebben maar veel gelukkiger leven dan wij in onze materialistische wereld.

In Tiquipaya aangekomen zijn de overbuurkids met 2 hamstertjes aan het spelen. Het meisje loopt naar Rosalía toe met een hamster en ze deinst hiervoor net zo terug als voor de chiwawa van verderop in de straat. Maar ze is wel heel nieuwsgierig en ze durft de hamster uiteindelijk een por te geven want een aai ist nie te noemen. Karin kijkt ondertussen snel ff naar de foto's opt usb-stikske en dan moeten we toch echt gaan naar het ziekenhuis.
Een taxi brengt ons naar het CNS ziekenhuis en als we naar het babyafdeling-gebouw lopen valt Karin het grauwgrijze huis aan de rechterzijde op. Tis een echte bouwval en bijna een spookhuis. Is da...staan daarboven lijkenkisten? Uuuh er staat ook 'funeraria'  met grote letters oftewel lijkenhuis. Ja, dan zullen dat beslist van die kisten zijn. Nou das ook een hoopvol uitzicht als je uit je ziekenhuis-raampje naar buiten kijkt???

Als we bij het loketje van gister aankomen ist gesloten. Ooh, das een beetje een tegenvaller maar we proberen het bij het andere archief. Ze hebben hier 2 archieven. Eén voor rijke bolivianen en één archief voor arme bolivianen. Jaja, het verschil is overal merkbaar en zichtbaar. Jammer. Bij het rijke archief is nog wel iemand aanwezig en na wat onduidelijk, bijna geschreeuw, gaat hij ons helpen. We lopen eerst naar het eerste archief waar we gisteren waren en ik leg hem uit dat een collega van hem hier gisteren tevergeefs gezocht heeft en in het andere archief nog wilde gaan zoeken. Het begint een beetje te dagen bij de man en hij wordt ook al wat vriendelijker. Hij zoekt uiteindelijk ook nog int andere archief maar... niets. Geen info over Rosalía. Hij begint vanalles uit te leggen en uiteindelijk is mijn conclusie dat hij nog steeds niet snapt wat wij zoeken. Maakt verders nie uit, we zijn op Rosalía's geboorteplek geweest en hebben er foto's van, prima toch.
Als we van het terrein aflopen komen we langs een opvallende kapel, die staat er waarschijnlijk om een schietgebedje te doen voor als je hier int ziekenhuis komt... Nee hoor, het is een keurig net ziekenhuis !
We gaan naar huis, eten wat en 's avonds wordt Tomas thuisgebracht door karin's ouders. Ka's vader heeft 's middags het bewuste telefoonzaakje gevonden, in een andere straat, en is helemaal blij met zijn nieuwe speeltje.
We testen of we elkaar kunnen bellen en hij doet het ook nog. Keihandig !
We spreken voor donderdag af, morgen hebben we rustdag enne zaterdag gaan we 's middags naar Santa Cruz. De bevestiging voor deze vlucht hebben we binnen. In Santa Cruz moeten we de laatste zaken regelen en dan kunnen we een keer naar huis gaan.  

29 juli

Vroeg in de ochtend word ik wakker en denk ik, check e-mail, ja, je doet gekke dingen als je eenmaal in je kop hebt zitten om naar huis te gaan. Ik vind het hier helemaal geweldig en het gevoel is ook wel een beetje dubbel hoor want van de andere kant wil ik helemaal niet naar huis. Als ik dan naar onze gehele situatie kijk als gezin, dan is het heel helder...Gaaaaan!!! Tomas mist zijn vrienden, school en eigen dingen zo erg, das gewoon best zielig... En hoe geweldig datie het vindt als hij binnenkort weer naar school kan.

Dus, ik om 4 uur in de mañana achter het laptoppie. Yes een reactie vant reisbureau. Alleen aankomst op 11 aug is niet meer mogelijk. Wel een dag eerder of een dag later. Ik mail terug dat een dag eerder ook goed is. Ook de NAS heeft gemailt met daarin een verzoek om de reis nog niet vast te leggen. Oh, Inés was anders heel duidelijk erin dat de gekozen datum ruimschoots haalbaar is zonder risico. Sh.t da geeft weer verwarring.

Ik ga weer naar bed maar slaap slecht. Later op de ochtend komt er nog een mail vant reisbureau erop waarbij ze zeggen beter niet te omboeken voordat al het papierwerk er is. Ja, snap ik wel maar dan zal de gewenste vlucht inmiddels ook niet meer beschikbaar zijn. Ka en ik weten het ff nie zo goed meer, redelijk safe gokken of afwachten met een mogelijke kans op een volgeboekte terugvlucht op 9 en 10 augustus. We sturen de consul een mail om te horen of hij een indicatie kan geven wanneer hij het paspoort gereed heeft. Vrij snel krijgen we antwoord maar op het moment wacht hij nog op een paar gelegalisseerde docs voordat hij zijn werk kan doen. Hij laat z.s.m. van zich horen. Ok meer kunnen we ook niet doen dus.... zitten we nog steeds met hetzelfde dilemma. We besluiten een reactie van de consul maar af te wachten om daarna een beslissing te nemen over de terugreisdatum. 

Deze ochtend komt Christina met een monteur langs voor de wasmachine. De monteur heeft de machine zo aan de praat en eigenlijk en beetje te snel voor mijn gevoel.

Verder snapt Christina niks van het onzekere gedoe rondom de terugreis want 'Inés heeft het toch duidelijk uitgelegd en jullie zitten ruim in de tijd' Tja.... Als da omboeken van die tickets nou om een paar tientjes ging dan wist ik het ook wel... Christina vertrekt met de monteur en wij draaien een wasje... vijf minuten later staat de machine stil... joh, da hak nie verwacht ! Vervolgens een sms van Inés dat de consul met spoed een extra pasfoto nodig heeft. Jow, we hebben er nog 2 dus... Jorge wordt op pad gestuurt, hij komt de pasfoto's ophalen, belt voor de zekerheid nog ff naar Inés en gaat ze op bestemming afleveren. Superhandig zo'n taxichauffeur !

We gaan 's middags naar het ziekenhuis waar Rosalía is geboren en een aantal malen in heeft gelegen. Eens kijken waar ons meiske geboren is. Nou en das een heel mooi ziekenhuis hoor. Op de babyafdeling vragen we bij de receptie of er nog mogelijk medische info is, en of daarvan een kopie/foto van mogen maken. De vriendelijke man neemt alle tijd om ons te helpen terwijl hij tussendoor ook nog anderen aan het loket te woord staat. Uiteindelijk kan hij niets vinden en hij gaat in later op de dag in een ander archief zoeken. Of we morgenmiddag terug willen komen. Ja hoor, no problemo. Nou wie weet, maar we hebben in ieder geval het ziekenhuis gezien en er een paar plaatjes van geknipt. 

Als we buiten staan belt Christina of we thuis zijn om de wasmachinemonteur te ontvangen. Nou eigenlijk niet maar vooruit over een uur kannie komen. 

Eén keer raaie, de monteur is de hele middag/avond nie geweest. En we gaan er ook nie meer voor thuisblijven, die paar dagen doen we wel ff handwasjes. 

Omdat we erg veel zin in Pizza hebben, gaan we naar Eli's op Av. America. Het zit net wat rustiger als het vreetplein (Plaza de Comida) bij de IC-Norte. 

We schuiven twee pizza's naar binnen en Rosalía eet korstjes want deze zeer kieskeurige tante eet met weinig variatie. Aroz blanco,Spagettie sin salsa, pan, chocolat en da ist wel zo'n beetje. Wacht maar als we in Nederland zijn, dan gaan we dat eten wel uitbreiden.

  

28 juli - spetterdag

Om te beginnen plaatsen we eerst maares een foto van onze señorita. Ze is echt heel leuk, maar pas op ze kan ook goed van zich af bijten, goed zo !

We gaan vandaag lunchen in Hotel Cochabamba. Vlakbij is een paleis van een rijke tinbaron en een mooie tuin. Daar willen we vantevoren ff gaan kijken. Je moet aan een rondleiding deelnemen om in het paleis te komen en omdat dit maar een half uurtje duurt moet dat wel lukken voor de niños. De tuin staat vol met dikke grote palmen, eucalyptusbomen en ander spul. Het paleis is keimooi, da mag ook wel want de tinbaron heeft altijd keihard gewerkt en toenie wilde gaan genieten ging het nie meer. Vanuit den hemel kan hij zijn mooie paleis nog wel bekijken en het wordt nu voor conferenties en exposities gebruikt. Binnen zijn er veel europese stijlen terug te vinden, mn frans en italiaanse. Het ziet er prachtig uit, Tomas vind het ook leuk en Rosalía gaat gewoon mee...

Na de rondleiding lopen we nog even door de gigantische tuin en zien we een kolibrietje boven een watertje in de lucht hangen. (ja, ik kannie zeggen fladderen want da doet da beestje nie, het is gewoon een turbovogeltje) Tomas ontdekt ook nog een interessant beeld, ja... ik snap het wel...

We lopen naar Iglesia Recoleta want we hebben daar afgesproken met de ouders van Karin. Naast dit kerkje zit het Hotel waar we gaan eten. Tomas en Rosalía hebben zwemspullen meegenomen want we mogen van de piscina gebruik maken. Tof. Het is een heel net en mooi hotel en ja, eigenlijk wel logisch als Evo Morales ook hier komt, die zal echt geen hostalletje nemen.

Als we de tuin inlopen zie ik gelijk Nel,Annelies en Noortje zitten. Ha leuk, we begroeten ze en voor we er erg in hebben staat er al een tafel voor ons gereed naast die van hun. We kletsen, eten en het is een superbuffet, echt heel goed! Annelies komt nog ff bij ons aan tafel voordat ze met Noortje gaat internetten. En zodra deze twee weg zijn komt Nel ons vergezellen. Ze verteld hoe ze hier 20 jaar geleden terecht is gekomen met haar vriendinnen. Het zijn ex-verpleegsters die nu in de vut zitten en elk jaar hier vrijwilligerswerk in Salomon Klein komen doen. Nou en dat is te zien hoor want deze dames doen echt goed hun best en ontzettend veel goeds voor iedereen in Salomon Klein. Diep respect hiervoor !!!

Enkele dagen terug was ik in Salomon Klein en toen hoorde ik van Annelies nog een triest verhaal... te gek voor woorden. Een maand geleden was een jongetje geadopteerd door een Boliviaans stel, maar hij was weer teruggebracht naar het tehuis omdat opa hem iets te getint vond voor de familie.... oooh ja, Annelies vertelde me dit terwijl ze het keiknappe manneke knuffelt, oooch zegt ze, niet normaal hè en het mannetje is er helemaal kapot van. Jaa, da snap ik wel. Ooh ik zou hem zo wel willen meenemen maar da geld voor al die kinderen en da kan gewoon niet. En daarom is het zo mooi dat er zo'n mensen zijn als Nel, Annelies en Noortje. Die kinderen zijn zo gek op die dames, logisch want het zijn mensen met hart voor een goede zaak.

Na het eten duiken Tomas en Rosalía het zwembad in. In het begin moet Rosalía ff wennen maar ze vindt het wel leuk. Opa Dick denkt ik spring er ook in en daar zittie met Rosalía op de arm int water. Eerst een paar drupjes maar later steeds meer en uitendelijk spettert het water om de oren. Tomas help daar ook goed aan mee met de nodige bommetjes. Ik spetter ook maar niet in het zwembad gelukkig. We hebben een mooi plekkie in de schaduw van een boom gevonden, tis heerlijk warm en tja, echt een vakantiegevoel hè. Op een afstandje zitten Nel en Annelies ook mooi mee te genieten van het aquafiesta.

Wanneer ik omhoog kijk in de boom waar we onder zitten doe ik een bijzondere ontdekking. Dit is een zeer zeldzame klopboorhandgreepboom... mooi hè.             We maken nog es een familiefoto voor de fun en stappen daarna op. Karin's vader heeft inmiddels door het verlies van zijn telefoon de service van de policía boliviana ontdekt en das anders dan bij ons. Ze lopen hier wat minder hard en werken niet alle dagen en je wordt van het kastje naar de muur gestuurt. Dus... Bij de IC-Norte verkopen ze in een klein zaakje ook cellulars en sim-kaartjes. Tis nie ver dus we lopen erheen. Maar laat nu net vandaag de supermarkt wel open zijn en het bewuste zaakje niet. Ok, mejor la próxima vez. We nemen een taxi naar Tiquipaya waar we nog ff skypen, eten en weer gaan slapen.

Hopelijk krijgen we morgen een berichtje van het reisbureau zodat we onze terugreis kunnen gaan voorbereiden. 

 

27 juli

Zo das wel tof slapen gaan na zo'n positief bericht. Gisteravond hebben we gelijk het reisbureau gemaild met een verzoek tot omboeken van de terugreisdatum. Omdat dit op de heenreis zo gefikst was, verwachtte ik eigenlijk wel een reactie van het reisbureau. Die is er nog nie en das jammer. Het is wel fijn om de afreisdatum te weten want de verdere planning van vlucht naar Sint Kruis en hotelreserveringen e.d. zijn hiervan weer afhankelijk. Ok, we wachten af...
Verder zou deze ochtend een wasmachinemonteur komen maar... okee dis wel Bolivia en die komt dus niet. Lunes zegt men... ja... 
Deze ochtend probeerde ik van Karin's haarkunst bij Rosalia een foto te maken maar da ging van serieus naar slome gekke-bekke-foto's en ziehier het resultaat.

Tegen de middag gaan we richting Recoletta, in de buurt is een mooi paleis waar we ff willen kijken en tevens kunnen we daar 's middags eten en reserveren voor een buffet op zondag in Hotel Cochabamba. Dat schijnt erg goed te zijn en we willen dat eens proberen. 

Als we bij de paleistuin arriveren krijgen we te horen dat ze net gaan sluiten. Oh, ze zijn alleen in de ochtend geopend. Nou goed, morgen misschien. We lopen door naar Tuesday om daar te eten. Tomas zoekt het plekje uit en we zitten dus achterin het restaurant tussen de computerspellen waar je gratis op kan spelen. Haha... de slimmerik, maar wel keimooi voor em. Dus we zitten heerlijk te eten tussen jaren 80-ballads, en computerspelgeluiden. Maakt nie uit, helemaal perfect want de kinderen vermaken zich prima.

We halen na het eten ff een paar boodschappen bij de IC-Norte die iets verderop zit en lopen dan langs Hotel Cochabamba. We reserveren voor het buffet van morgen en de señor die ons helpt, vertelt dat de kinderen morgen ook mogen zwemmen tijdens het eten. Dan ist voor hen wat leuker. Hé, das mooi, mogen we de piscina ff zien. Oh, da kan wel, loop maares mee. Nou de entree was al sjiek maar de rest ook hoor. Een prachtig groot hotel met diverse zwembaden, echt wauw. Het lijkt een klein hotel aan de voorzijde maar tis muy grande hoor!

Een taxi brengt ons naar Tiquipaya waarna we voor het eerst een rondje om ons straatje lopen. Het zijn veel zand/keienwegen maar er wordt ontzettend veel gebouwd en met name grote villa's. Tis dus een dure buurt in aanbouw. Over een paar jaar zal het hier wel heel anders eruit zien. 

's avonds eten we eigenlijk maar weinig omdat we nog vol zitten van vanmiddag.

Oh, Karin's vader heeft zijn telefoon op een bankje laten liggen op Plaza Colon, dus als iemand hem gevonden heeft willie em graag terug.

Ja, das vette pech, vervelend en niks meer aan te doen. Dus da wordt een nieuwe kopen en contact is nu alleen via mail mogelijk. 

Onderweg naar de supermarkt komen we nog een toffe patserbak tegen. Keiblits !!! (pero de un color diferente es mucho mejor)

Tomas en Rosalía gaan vandaag vroeg naar bed en wij kijken nog een filmpje op de laptop...   

Hasta el domingo.