29 juni

Vandaag, precies zes jaar geleden, kwam het voorstel van Tomas en nu zitten we hier voor de tweede keer met ook nog een dochter rijker, hoe mooi !

Tomas is altijd best vroeg wakker en in het begin maakte hij in z'n enthousiasme en drukte ook Rosalía wakker. Vanuit ons kwam toch een vriendelijk verzoek om zachtjes op te staan en naar beneden te gaan zodat de rest nog ff kan doorpitten. Nou die opdracht heeft hij al een paar dagen keurig uitgevoerd. De dames slapen nu aanzienlijk langer, vandaag zelfs tot een uur of 9 en de heren zitten dan beneden. Tomas was dolblij datie zijn film 'Hotel Transilvania' kon kijken zonder gestoort te worden. En ik kan mooi de afwas van vorige week doen enzo (geintje, afwas van gisteren) Wanneer Tomas zijn filmpje ten einde is check ik ff reacties op mail en weblog en da blijft kei-leuk om iedere keer te lezen, dank je voor reacties ik blijf het zeggen.

Ik hoor boven wat herrie en dat betekent dat de ladies ontwaakt zijn. Rosalía is apetrots op haar met mucho caca volgeduwde luier en Ka is er volgens mij ook blij mee...jaja. Rosalía was zindelijk maar voor de zekerheid hebben we ze maar een luier aangedaan dat vind ze het heel handig. Tscheelt haar een wandeling naar de toilet.... Maar het zou best wel eens kunnen dat ze met haar parasietenuitroeidrank iets minder controle heeft want er komt heel veel uit dit kleine meisje en haar enorme bolle buik is ook zienderogen aan het slinken.

We hebben een hele lieve mail van Annelies gekregen en zij en ook wij kijken uit naar ons weerzien als ze binnenkort weer in Cochabamba is. 
Annelies heeft ons wat restaurantjes aanbevolen en we gaan er vandaag een testen. 
Eerst zit ik nog dik een uur te kletsen met m'n ouders op Skype want over een paar dagen begint hun reis deze kant op. Het is erg leuk en fijn om hun enthousiasme te zien.
In de middag gaan we naar Boulevard Recoleta. We hebben weer zo een-met-het-stuur-omgezette-taxi en nou moet ik er toch wel een foto van maken... 

La Estancia is een favouriet restaurant van Annelies en inmiddels ook van ons. Oh, wat hebben we daar superlekker en relaxed gegeten. Helemaal top. Tomas een gegrilde zalm, Karin een biefstuk en ik een gegrilde forel mjammie.... oh, Rosalía at ook mee hoor maar dan van ieders wat. Verder wat rijst, gebakken aardappels en een rouwkostbuffet, nou Annelies dank je voor deze geweldige aanbeveling, 10 punten !!! 
We zijn via de Boulevard in een hypermoderne voetgangersoversteekbrug naar de andere kant van de Ramón Rivero gelopen waar je precies bij het Cine Center uitkomt. Een megabios met diverse restaurants, gamehal en winkeltjes. De drukte van de gamehal was iets teveel voor Rosalía maar ik ben er ff met Tomas doorheengelopen die het prachtig vond.
Vanaf het CineCenter ist nog maar een heel klein stukkie en dan sta je in Parque Vial. Een GEWELDIGE speeltuin, megagroot en met een entreeprijs van 2 bolivianos (zeg maar 20 eurocent)

Hier hebben we ons de nodige uren vermaakt en het is zo leuk dat we echt nog wel vaker terugkomen.

Veel toestellen zijn van vrolijk geschildert beton en of ijzer en vrijwel onverwoestbaar, een eind verder is een heel verkeerspark aangelegd en in de percelen staan diverse 'fitnessapparaten'. Nou een goedkoper sportabonnementje kan je nie hebben, de kinderen spelen en zelf kan je je uitleven op de toestellen of lekker luieren in het gras of op een bankje.

Tis iets over vijf wanneer we huiswaarts keren. Daar gaat de Skype weer aan en de ouders van Karin komen in beeld. De voordeur staat open en Tomas en Rosalía rennen door het huis en de straat op en af, dan weer even voor de camera en dan weer even voetballen. Natuurlijk moesten zij ook aan elkaar wennen maar het gaat nu echt supergoed ! Ook Rosalía maakt de laatste dagen enorme stappen en met name richting mij. Steeds meer laat ze me toe of kan ik een momentje samen iets met haar doen. Echt fijn om die enorme vooruitgang te zien in zo'n korte tijd. Geduld is een schone zaak, zeggen ze hè.

28 juni

Deze dag hebben we geen moetjes staan behalve dan dat we boodschappen moeten halen. Omdat ik gisteren weer wat ervaring opgedaan heb met een filpje plaatsen op de weblog besluit ik om ons ontmoetingsfilmpje maares in een iets betere kwali erop te zetten. Kheb geen idee hoe lang de computer daarover gaat doen maar lang is zeker. Dus in de ochtend begint de upload en ondertussen skypen en ontbijten. 

Als Karin even boven is en Rosalía haar achterna wil glijdt ze uit op de onderste traptrede. Een huilende Rosalía slaat haar armen om me heen om getroost te worden. Zielig voor haar maar wel een momentje dat ik haar mag helpen, keigoed !

We gaan lopend naar de supermercado en merken dat de zon best brand. Tomas wil eigenlijk wel eens dat zwembad bij ons in het straatje testen en tuurlijk is dat prima. Hij kleed zich razendsnel om en in z'n zwemoutfit gaatie op weg naar de pool. Een mooi contrast, besneeuwde bergtoppen, brandende zon op je lijf, een badgast in z'n zwembroekie en de bewaker die in zijn winterjas lachend toekijkt.

Het water is zo lekker dat Tomas na elke sprong wel 5 seconden kan zwemmen en vervolgens klappertandend en rillend op de kant staat te springen. Rosalía is ook erg enthousiast en wil ook wel eens een poging in het zwembad wagen. Alleen heeft ze geen idee hoe koud het water is en dat ze niet kan staan. Karin doet haar een paar opblaasspierballen om zodat ze blijft drijven maar.. wanneer ze van de kant af in het water glijdt krijgt ze de schrik van haar leven. Tja, das toch ff anders dan in een afwasbak achter het huisje. Ze huilt heel kort maar is snel herstelt en wil vandaag geen aqua meer zien.

 We hebben een simpel avondmenuutje in elkaar geflatst. Spagettie met saus uit een Knor-pakje en een geprakte hamburger als vlees erdoor geroerd. mjammie.... ach was best lekker hoor ! We skypen nog ff met onze vrienden. Die gaan op vakantie dus ruim 2 weken geen skype met ze !!! Dat zullen we best missen maar van de andere kant, wat is nou 2 weken, da vliegt voorbij.

Oh, en de upload is geslaagt dus als je onze eerste ontmoeting met Rosalía wil zien in iets beter beeld dan moet je maar kijken bij 'het filmpje' geplaatst op 16 juni.

27 juni

Vandaag lijkt het verrekte mooi weer te worden en enkele uren later wordt dit door de volle zon bevestigd. We hebben 's ochtends nog ff geskyped en gaan nu op weg naar Cochabamba. Een sms-je deze ochtend stuurt ons naar de advocate Sandra die ergens een paar krabbels van ons beide wil hebben. Tja...en dat betekent met het hele gezin uitrukken en daar hebben ze  (logisch) niet altijd zin in. 
Als we net de papieren getekend hebben bij de portier van het kantoorgebouw komt Sandra er net aan lopen. We melden ff dat alles perfecto voorzien is van een firma en dat ze de 3e audientia kan aanvragen. Ze lacht en zegt, meejbie martes, miércoles. (mooi wa, zoon engels/spaanse woordcombi) Nah...goed, we horen het wel wanneer we weer netjes moeten zijn.

Inmiddels is de plasdrang bij enkelen van ons opgelopen en gaan we een hapje en drankje doen in een klein eetcafeetje wat naast de ingang van dit kantoorgebouw. Het ziet er best netjes uit en het is in een beetje italiaanse stijl. Tomas en ik testen gelijk de wc en bij ons doetie het. Als even laten Karin en Rosalía gaan is het water op om door te spoelen en dus

ligt het worstje van onze Miss Tipton daar nog mooi te geuren.
Het broodje pollo is erg goed en dit is een aan te bevelen lunchplekje.

We moeten later in de middag onze paspoorten ophalen en om nou weer op en neer te gaan kachelen zien we niet zitten. We blijven lekker in Cochabamba rondhangen. Eerst nog een bult fruit inslaan op de markt waar we langskomen. Verderop kopen we een paar DVD's voor de kinderen en we gaan via allerlei andere leuke marktjes en straatjes richting Plaza Principal. Af en toe een pauze inlassen want dat heeft Rosalía nodig. Daar zitten we dan naast de kathedraal in de Sol met een banaan en pelpinda's op een heerlijk rustig pleintje wat eigenlijk midden in het drukke centrum ligt maar waar je niets van hoort of merkt... 

    Terwijl we aan de pelpinda's zitten komen er een paar nieuwsgierige duiven kijken of ze iets mee kunnen pikken. En ja hoor, de dierenangst van Ka slaat gelijk over op de kinderen en ze vinden die beestjes eng. mmm... Omdat ik ze niet egt aangepraat krijg dat dit onschuldige vogeltjes zijn die je hooguit vol kunnen poepen, gaan we weer verder. Komen we aan de andere zijde van de kathedraal op Plaza Principal, zitten daar wel duizend (gokje) duiven. Iedereen is die beestjes aan het voeren op het plein en de rakkers van ons gaan hun angst overwinnen door de beesten weg te jagen met hondengeblaf en gespring. Zo maak je vrienden... maar ach, tzijn kinderen en die mogen hier alles.

Van dit plein lopen we via Plaza Colon naar El Prado, een hoofdstraat. We pikken noges een terasje met een vruchte-natje en het loopt al aardig tegen paspoort-ophaaltijd. Op de El Prado staan gigantische palmbomen, ja die staan eigenlijk overal in de stad, en tussen de bladeren zitten vaak van die groene papegaaien. Ook op Plaza Colon zitten hele kuddes van die beesten die lekker tegen elkaar kunnen schreeuwen. Je krijgt ze jammergenoeg haast niet op de foto dus dan doek maar een foto van een heeeeele hoge palm en wie weet komt die papagayo nog wel een keer voor m'n lens.                              Bij het migratiekantoor halen we zonder problemen ons paspoort en visum op. Zooo...weer iets geregeld en nu naar huis met een Trufi. We hebben een busje waar 12 personen in gepropt kunnen worden, het busje zit ook vol met ons erbij en stuitert als een kart over de Calle de hupeldepup. Omdat we achterin zitten en het dak iets afloopt stuiter ik met me kop de hele tijd tegen het dak dus gaak maar een beetje voorover zitten. Achter me hoor ik het zoemende geluid van een ruitenwisserloos motortje dat continu op en neer staat te joekelen en een klapperende halfgesloten achterklep, ha prachtig !

We stappen uit en de hele familia is weer thuus vur 50 cent. Ook geweldig.

's Avonds ben ik weer de beste pannekoekenbakker in de wijde omtrek want volgens mij kennen ze die dingen hier niet en dan ben ik dus de beste koekebakker. Terwijl ik aant bakken ben komt Rosalía in de keuken kijken en ze gaat me spontaan helpen met het dekken van de tafel. Goed hey !!!

Na het eten gaan de kinderen slapen en wij... de een leest een boek en de ander tiept een artículo...

26 juni

Vannacht heeft het voor de eerste keer behoorlijk geregend ! En het was ook brrrrrr koud, zelfs ik had sokken aan in bed (gruwelijk sexy) Die sokken heb ik wel vaker aan hier maar da komt omdat ons bed gemaakt is voor kleine Bolivianen. Zelfs ik ben hier te groot met m'n 1,78 m. Mijn voeten steken dus aan het voeteneinde uit en het kussen valt bijna van het hoofdeind af. Onze nog langere voorgangers zullen hier ook wel trubbels mee gehad hebben. Oh ja, dit is natuurlijk alleen een winterprobleem en das dus nu. Net als geen verwarming in je huis hebben, gek joh, dat zit er bij ons zo vanzelfsprekend is. Maar ach, als ik dan de achterburen bekijk en zie dat zij slechts een golfplaatje en wat zeiltjes als muren hebben... waar zeuren we over...

Ik keek vanochtend naar de bergen en zag keimooie witte bergtoppen, de zon die scheen al een beetje en dan begint het langzamerhand behaaglijk te worden. Fotomomentje !

Verder de hele bubs douchen, eten en naar Cochabamba naar de migratiedienst voor een Visa Objeto Determinado. Een of ander extra visumpapiertje wat we nodig hebben. Dit soort zaken regelt Inés voor ons en wij moeten alleen aanwezig zijn en schuiven. We kregen gister onverwacht een bericht dat we om 10.00 u met een pak geld in Bolivianos op het kantoor worden verwacht. Geen pinmogelijkheid en ook geen dollars dus da betekent echt dik flappenwerk. De geldautomaten had ik gisteren al zoveel mogelijk geplunderd en vandaag moet nog het resterende deel. Eerst een taxi regelen. En ja hoor, ik tref de snelste maar ook meest lompe taxichauffeur tot nu toe. Ka was al helemaal niet lekker en de sterke optrek- afrem- en inhaalacties zijn niet bevorderlijk voor haar misselijkheid. Tomas gilt van enthousiasme om de rijstijl van de chauffie en we zijn mucho rapido op bestemming. 

Nog ff geld tanken bij de dichtstbijzijnde banco en we arriveren vrijwel tegelijk met Inés bij de migratiedienst. We lopen een oud gebouw in wat meer in sloopstaat als gebruiksstaat verkeert, kei oude computermeuk en eigenlijk is het best wel een zooi. Maar ja, zo werkt men hier en dan moet je er vanuit gaan dat het wel goed komt. We gaan van het ene naar het andere burootje en tot slot de kassa. We krijgen een betaalbewijs en mañana kunnen we het speciale visum ophalen. 
Buiten nemen we afscheid van Inés en gaan terug naar Tiquipaya.

Het is lekker zonnig en even later lopen Tomas en Rosalía in hun zwembroekie rond te springen. Wij draaien een paar wasmachines en Tomas werkt ook nog even aan zijn groep-3 studie.  We gooien een paar kussens op de grond en in de sunshine hou ik een korte siesta.

Rond half 5 gaan we naar Boulevard Recoleta, de Trufi taxi die ik aanhoud gaat helemaal die kant nie op maar de chauffeur doet voor ons wel ff een prive-ritje. Hij rukt het Trufi-bord van het dak en scheurt ons mooi naar de juiste plek, dat hij hierbij van z'n route afwijkt boeit hem niet zo want hij verdient nu in dit kwartiertje meer dan hij normaal kan verdienen. Ach, logisch maar toch mooi van em. We moeten nog wat fotolijstjes zien te vinden voor een aantal mensen die van ons een familia-bedankfoto krijgen. We denken een geschikte winkel te zien en jawel, meteen raak, we vinden wat we zoeken. Das lekker snel en dan nu eten op Boulevard Recoleta. We gaan naar Casa de Campo want hier zijn we nog niet geweest. Het valt een beetje tegen of we hebben weer een verkeerde menukeuze gemaakt. Karin heeft een biefstuk en die is best ok, ik bestel een pique pollo maar krijg weer iets anders dan verwacht. Een grote kom met jus waarin gebakken aardappels, worstjes??? gruwelijk hete pepers en ook nog kip drijven en nog wat vaag vlees. Dit doet me erg denken aan een mixed-grill story van de familie Ter Mate. Die mixed-grill was dus mixed-organen grill. 

Ik verwacht dus kip maar al die vele andere extra's had ik er liever niet bij gehad met hun typische smaak. Met sterke vermoedens dat er orgaanvlees bij zit, kan ik dit niet echt lekker eten, zeg maar...
Ben benieuwd of we morgen meer geluk hebben met het diner. Ik denk dat ik maar zelf pannekoeken bak ofzo, ff op safe spelen.
Ik heb vandaag een van de beste dagen met Rosalía gehad, ze nam 's ochtends en 's middags wat eten van mij aan en ik mocht 's avonds zelfs haar tanden poetsen!!! Geweldige vooruitgang toch !

25 juni

Hola, het verslag van de 24e heb ik laat gepubliceert maar het staat er wel voor als je het leuk vind.

Nu van de 25 juni ff in de kompjoeter kloppen en dan zijn we weer bij.

In de ochtend gaan Ka en ik aan de slag met de voorbereidingen voor de 3e audientia. We hebben gisteren van Christina vernomen dat die een dezer dagen wel eens kan plaatsvinden. Mooi, dus wij hebben onze beruchte gele sporttas tevoorschijn getoverd om eens te inventariseren wat we aan tiepies hollandse geschenken voor wie hebben. Bijvoorbeeld stroopwafels, bloembollen en da soort spul. We hebben voor 12 personen maar of dat voldoende is weten we nog niet. Verder doen we nog die fantastische familiefoto van ons erbij zodat ze weten van wie het spul afkomt. Alleen nog ff die foto's ergens afdrukken, da doen we wel in Cochabamba. Kunnen we gelijk daar tussen de middag eten. Zo vliegt de ochtend voorbij.

Rosalía moet elke dag nog wennen aan mij en haar reactie is eigenlijk best wel lachuh. Karin heeft een al een mooie bijnaam voor d'r bedacht die best wel past. In plaats van prinsesje, London Tipton, van de Disneyseries The Suite Life of Zack & Cody. Verwent, verwaant en rijk... maar das natuurlijk wel een grapje hè. 
's Middags tuffen we met een Trufi naar Cochabamba, stappen recht voor de Fuji fotozaak uit en bestellen onze foto's. Dan een 200 meter verder lunchen bij de Jap. Hier hebben we al diverse keren lekker gegeten dus...
Vandaag is het niet zo'n succes, we moeten behoorlijk lang wachten en ik ga ondertussen maar ff de foto's ophalen. Bij terugkomst staat het bestelde net op tafel. Ka en ik verwachten een kom tomatensoep. Da is hier voor zover we weten nergens te krijgen, de Jap had tomatensoep dus wij denken, bestelle !!
In plaats van in een kom zit de soep in een grote bol brood die van bovenaf uitgehold is en gevuld met 'tomatensoep'  Tis geen succes evenals de empanadas van Rosalía die ze niet wil eten. Ik eet er een op maar mijn advies aan de Jap is van, schoenmaker blijf bij je leest... Ook Tomas heeft geen succeslunch dus vandaag hebben we gewoon fout gekozen, volgende keer beter.

Terwijl KaToRo weer een taxi nemen naar Tiquipaya doe ik nog wat boodschappen. Ook voor Rosalía neem ik een kleurboekje mee, goed hè en ik scoor alvast een verjaardagscadeau voor Tomas. Helemaal top, een ... verassing. Tomas kan ook al lezen en je weet maar nooit of hij toevallig voordatie jarig is dit leest.

Ondertussen zijn de kinderen thuis creatief bezig met pintar y papel. De verf zit overal maar ach, als je maar lol hebt.

 

24 juni

Goeiedag dan, nog een update van de 24e juni. Al hebben we soms geen of weinig verplichtingen op een dag dan wil het niet zeggen dat we rustig zitten te chillen hier. Das eigenlijk onmogelijk man. Wij hebben nu 2 Boliviaantjes en die vreten energie. Deze geheel nieuwe situatie is voor ons allemaal nogal slopend maar wel heel leuk. En ook de reden waarom er nie gelijk een verslagje van de 24e was want 21.00 u gingen wij KO.

Naast alle huishoudelijke dingen, mailtjes en telefoontjes rondom de adoptieprocedure loopt Rosalía de hele dat achter Kaatje aan en vraagt tig keer per minuut iets aan d'r. Das ook weer een reden voor een tikkeltje jaloerse Tomas om ook heel veeeeel aandacht te vragen van wie dan ook. Ikzelf wordt nog enigszins gespaart want Rosalía is nog erug terughoudend met het benaderen van die nieuwe kale vader van haar. Ja, tis ook kei-lastig voor haar want wat is nou precies een vader en moeder, daar heeft ze werkelijk geen benul van. Op straat noemt ze ook iedereen papa en mama. En als we over onze casa in Hollanda iets trachten te vertellen, kijkt ze je aan alsof ze het in Keulen hoort donderen en ja das heeeeel ver weg van hier.... Tja, lastig en er moet nog heeel veul bijgeleert worre. Komt allemaal goed...alles op z'n tijd.

Deze ochtend moeten we met de labuitslagen naar de dokter.

Onderweg zie ik een bijzonder eierentransport gewoon keihard rondscheuren en da moet uiteraard op de foto dus bij deze.

Rosalía had een plekje op d'r hoofd waarvan de dokteres wilde weten wat dit was. Tis eigenlijk zo goed als weg maar okee een check is altijd goed. Ook wil de dokter die dikke boedha-belly van Rosalía weer voelen en checken. Volgens de labuitslagen huist er een parasiet daarbinnen. Uitroeien die gast ! En Rosalía heeft ook nog een iets verhoging gehad in temperatuur en dan staan ze hier gelijk met een hele apotheek klaar. Dus antibiejotieka, een parasietenkillborreltje erbij en speciale shampoo voor dat jeukende ongedierte in de haren. Yow, doen we en dan volgende week weer terugkomen. Ja.

's middagsnog ff met Franck rondgesjouwt in Cochabamba en Karin is alvast naar huis met de kinderen want die werden toch wel moe.

Tomas heeft al een paar keer aangegeven dat hij wel een lekker ruikje wil hebben, ha patser, maar ok, ik heb dus de opdracht om iets voor hem te scoren. Loop ik met Franck door Cochabamba, zien we een afterschaaf-geur met actiehelden op het doosje, wauw blits man, tzijn alleen niet de Avengers waar Tomas helemaal gek van is. Wij verder zoeken maar we vinden geen perfect passend geurresultaat. Wel 2 strip/kleurboeken van The Avengers en de DVD Iron Man 3. Ahh tof, heb ik toch iets voor hem. Verder koopt Franck wat kleinigheidjes voor zijn dochters en ik.... Kom ik blij met m'n vangst thuis zegt Ka, ja en wat heb je voor je dochter? Oeps... best slordig (jah, da was ook niet mijn missie) uuuh, ok ik stop het cadeautje wel even weg en dan scoor ik morgen ook iets voor haar, goed??? Stom hè, en ik mezelf nog afvragen waarom het contact nog niet optimaal is, nou das nu wel duidelijk! 

23 juni



Zo, gelijk maares beginnen met een familieplaatje waar we allemaal op staan. Ik ben hier diegene die overal piktjers van schiet maar da houd ook in dak er zelf eigenlijk nooit opsta. Toch handig man zo´n zelfontspanner. Na de ochtendskype was dit ons voornemen en t resultaat is keimoi wa.

Dan is het al ver in de middag en we gaan naar Recoleta om daar te eten en de buurt te verkennen. Mijn ouders komen over een week hierheen en we willen wel eens weten hoe dat hotel van hun eruit ziet. Ook willen we zelf eens kijken wat de opties zijn als je in deze omgeving in een apartement verblijft. We hebben een prima en ruim huis met een wasmachine wat erg handig is. Maar het voelt als een gouden kooi, voor de kinderen is dit huis keimooi, en das wel het belangrijkste, maar wij missen het Cochabambagevoel hier. Tiquipaya zit zo'n eind buiten de stad en de vorige keer (adoptie Tomas) hadden we een geweldig hotel op 5 minuten lopen vanaf de hoofdstraat. Nu is het iedere keer een kwartier in de taxi. Tis nu ook anders dan toen want met 2 'oudere' kinderen ben je minder mobiel.

Oke, een afweging van plussen en minnen dus.

We gaan eens bij Anteus kijken hoe het daar is en of dit een optie is om te verblijven. Op dit moment wordt Anteus wel verbouwd en een deel is niet beschikbaar. Als we 2 verschillende soorten appartementen hebben bekeken gaan we eens rustig hierover nadenken tijdens het eten. In Boulevard Recoleta eten we bij Tunari. Opvallend is hoe rustig en netjes deze omgeving is en het eten is heerlijk. EINDELIJK heb ik een supermalse boliviaanse biefstuk op mijn bord liggen zoals het hoort. Ik heb al eerder biefstuk gehad maar die was net als in Nedeland gewoon goed, deze is SUPER. De kinderen zitten ook heerlijk te knagen aan hun megakip.

Ka en ik vinden het hier een toffe omgeving maar voor een eventuele verhuizing naar Anteus moeten we teveel positieve punten van ons huidige huis inleveren. Dus we blijven in Casa Tiquipaya en gaan voor de taxiritjes naar Cochabamba. Ook als mijn ouders er zijn, en die van Karin komen een week later ook, dan hebben we in ons huis genoeg ruimte voor eventueel bezoek.  Maar goed, rondkijken en vergelijken mag en is denk ik zeker niet verkeerd. 

Na het eten lopen we nog even langs Hotel Portales en zo aan de buitenkant te zien hebben mijn pa en ma hier wel een goed hotel aan. Verder alles in de buurt zoals supermarkt, flappetapper en restaurants, mooi toch ! De ouders van Karin zijn nog op zoek naar een apartement-hotel maar deze omgeving in Cochabamba is zeker aan te bevelen.

We lopen verder rond en we zien diverse mooie grote huizen en maar de kinderen vinden de ronddwarrelende bloesemblaadjes van de bomen veel leuker.

We nemen een taxi naar huis en voor het avondeten heb ik met 1 broodje voldoende na zo'n biefstuk e.d. (Het e.d. was eigenlijk ook nog best veel)

Misschien morgen naar de dokter met Rosalía om haar uitslagen te bespreken maar we horen hier nog over...

22 juni

Vandaag hebben we niet heel veel gedaan. Gewoon lekker rustig thuis en een keer boodschappen halen en da wast dan wel zo'n beetje.
Eerst de ochtend, de kids wakker, ik sta op en Ka blijft liggen. Tomas wil mee naar de woonkamer maar Rosalía blijft koppig weigeren. Ook wanneer ik vraag of ze naar mama wil ist 'NO' en een blik die genoeg zegt. Nou ja, dan niet, ze blijft boven in de deuropening hangen en wij (de mannen) naar beneden. Tomas gaat om de zoveel tijd ff polshoogte nemen en ze zit achter de deur op d'r kamer gewoon te zitten. Tja, uuuh wie houd vol.... na ongeveer een uur hoor ik gekwek en Karin is wakker en neemt de koppige prinses onder haar hoede. Gedurende de ochtend moet ik het wel bezuren want ik heb iets gedaan wat de señorita niet bevalt. Dat kan nog leuk worden.... In de ochtend weer skypen en de kinderen rennen luid en vrolijk door het hele huis.
Tis maar goed dat het vrijstaand is anders waren de buren niet erg blij denk ik. Oh ja, inmiddels is de strijdbijl begraven en heb ik weer oogcontact met mijn dochter, aaach tis een schatje hoor.... 
We gaan met z'n allen boodschappen halen en als we van de supermercado teruglopen heeft Tomas weer eens hoge nood. Nou als er dan gister een foto van het ene staat kan het andere er ook nog wel bij. Enne hij heeft me een boompje uitgezocht, toch?

's middags is het spelletjesmiddag. Karin gaat waterbalonnen overgooien. Het begint kleintjes achter het huisje maar eindigd op straat in een aquafiesta.

Als het balonnenpretpaket op is gaat het spul weer naar binnen een beetje puzzelen met een muziekje en kleuren.

Deze avond is de braadhaanshop wel geopend en eten we dus het menuutje wat gister eigenlijk in de planning zat. Daarna douchen, slapen en chillen in bed, tot morgen.

21 juni - Solsticio de Invierno (Año Nuevo Aymara)

Vandaag is het nieuwe jaar van de Aymara indianen en dit is ook de officiele inluiding van de winter. Een van de vele feestdagen die Bolivia kent en er dus goede reden om niets te doen. Wij passen ons daar mooi op aan en doen dus ook lekker niks. Heerlijk.
Deze ochtend kon Karin zomaar een uur langer uitslapen en heb ik de kids stiekem gefilmd wat ze 's ochtends allemaal uitspoken. oooh superleuk ! Rosalía laat me zonder problemen toe. Maar na een uur heeft ze toch wel genoeg van me en is het mamatijd. Ha, toch mooi een uur samen !
Ontbijten doen we in gezelschap van een koning en een princes, ja echte
(b)engeltjes zijn het.

Christina gaat vandaag een afspraak maken bij de dokter omdat we alle labuitslagen van Rosalía hebben. Maar ik heb al zo'n flauw vermoeden dat dit vandaag niet veel gaat uithalen. We doen ff een sms-je en gelijk is m'n beltegoed er weer aan. Ksnap er niks van, die cellular van mij vreet beltegoed terwijl ik er nauwlijks iets mee doe. Oke, ff naar het dichtstbijzijnde winkeltje wat kredietkaartjes, brood enz halen.

Terug thuis weer opwaarderen en inmiddels krijg ik van Christina een sms dat ze vergeten was dat het een feestdag was, prima andere keer is ook bien.

We draaien een paar wasmachines, kinderen doen spelletjes en Rosalía leert afwassen. Tomas kan een ontzettende puinhoop maken en Rosalía is echt van het opruimen, hoe mooi is dat, das een perfecte hulp thuis...

We blijven mooi in Tiquipaya en gaan 's avonds afhaalbraaikiep mè riest hale.

Ikke rond half 6 op weg en op die paar honderd meter zie je eigenlijk allemaal leuke dingen die bij ons net weer anders zijn. Ik heb er maar ff een kleine collage van gemaakt. vlnr. - weggetje naar geweldig mooie groene bergen die heel Ande(r)s zijn dan in Oostenrijk bijv. - Houtbedrijfje - autoschadeherstelbedrijf - tweedehandsbandenoplapper - werkplaatsje bandenhandel - gewoon een straatje - familie die altijd op dat straathoekje zit - wij proberen de goot schoon te houden, hier gooien ze hem vol.



Kom ik bij de kippebraaier, jammer dan, gesloten evenals de supermercado en al die andere zaakjes. Ja op een hele enkeling na dan is alles dicht, ach tuurlijk... Aymara Nieuwjaar. Gelukkig hebben we in de diepvries nog hamburgers en we hebben ook nog broodjes dus tkomt wel goed.

Int huuske speel ik ff voor chefkok en ook in hamburgersbakken ben ik echt wel vet goed. Zie maar ...

Tijdens het eten verrast Tomas me nog met een toiletbezoek. Ik mag met em mee en hij doet z'n uiterste best om mij mee te laten genieten van zijn geurtje op het hokje. De fijne vent !!!

's avonds weer met enig protest naar bed, maar na ff huilen slaapt Rosalía eigelijk gewoon de hele nacht door. Echt wel fijn.

Hasta la pasta.

20 juni - hablar hablar dia

Buenos Dias !!! dachten de kinderen vanochtend terwijl wij nog half op apegapen lagen. Met half geopende ogos zie ik een lachende Rosalia in de deuropening staan te paraderen met haar nieuwe roze prinsessen-rugzak. Echt een schot in de roos evenals haar nieuwe schoenen die ze ook meteen aantrekt. Daar staat dan een grandioze verschijning met met haar justoutofbed-haardos, lichtblauwe pyama, roze rugzak en witte lakschoentjes... kei te WAUW man !
Het is erg leuk om te horen hoe Tomas en Rosalía 's ochtends elkaar wakker maken en dikke lol hebben. Wij kunnen niet meer slapen en moeten trouwens ook opstaan voor een aantal verplichtingen. Eerst maar een chil ontbijtje. Als we net gaan omkleden belt Christina al dat Jorge er over 20 minuten is, wat? dan al, oke dus een speeddouche met z'n allen en als het tijd is breekt Rosalía's grande caca moment aan. Nou das wel ff keibelangrijk, die laatste hoop en Jorge die wacht wel hoor.
Ik wordt in de buurt van het lab gedropt en Ka-To-Ro worden bij de Psych afgezet. In de buurt van het lab zijn wat opstandjes evenals eergisteren. De politie staat er voor bepaalde gebouwen met dikke kanonnen, schilden en wapenstokken om alles int gareel te houden. Auto's worden niet doorgelaten vandaar dat ik dit stukkie te voet naar het lab ga en dan verder naar de psycholoog. Onderweg koop ik voor Tomas 2 strip/kleurboeken van Iron-Man. Die had hij nog tegoed van gisteren. Hij is er ook superblij mee als ik ze bij de psycholoog aan hem geef.
Het gesprekje bij de psych loopt vlot en soepel en Tomas en Rosalía liggen op de grond te kleuren. Na ruim een half uur zegt ze dat haar conclusie is dat we het geweldig doen en we wat haar betreft goedgekeurd zijn voor doorgang van de adoptieprocedure. Uiteraard ! (ik had nie anders gehoopt)
Buiten kopen we bij een marktkraampje wat fruit en gaan dan naar huis om een klein beetje alles op orde te hebben voor de sociaal/maatschappelijk werkster die vanmiddag bij ons int huisje een gesprek komt afnemen. Ze wil de eigenlijk 2 gesprekken in één keer doen. Perfecto ! Tomas en Rosalía maken rommel en wij proberen die weer op te ruimen. Lekker stel hè. 
Iets over 2 komen Christina en de sociaal/maatschappelijk werkster aan. Tis dezelfde vrouw als 5,5 jaar terug bij Tomas z'n procedure. Na een eigenlijk kort en simpel gesprek vind ook deze dame dat we fantastische ouders zijn en dat we verder kunnen met de procedure. Nou uuh, muchas gracias dan. 
De kinderen spelen nog even terwijl ik een halfuursiesta hou op de bank. 

We gaan met z'n allen in de Tufi-bus naar het lab in Cochabamba om daar de laatse uitslagen op te halen. Tomas en ik zitten voorin bij de chauffeur die met een dikke prop cocabladeren in z'n mond kriskras rondscheurt (rijden onder invloed?)

We stappen ergens uit, halen de uitslagen op en gaan vervolgens ergens eten. Dan de taxi naar huus want we zijn allemaal best wel gaar. Rosalía gaat al uit zichzelf naar boven om te slapen en Tomas is nooit moe, zegt hij. Maar ook hij gaat mooi naar bed en even later liggen de twee dan samen op hun kamer. Tomas met z'n oordoppen op luisterend naar z'n musica op de MP3 speler en Rosalía.... is al in een diepe slaap.

19 juni

Bij deze nogmaals een bedankje voor jullie vele reacties via welke weg dan ook. Ja, we lezen ze echt allemaal voor als je je dat afvraagt en nee we reageren lang niet op alles omdat daar eigenlijk geen beginnen aan is. Maaruh.. tkomt erop neer dat we het heel tof vinden dat er veel wordt meegeleest enso.

Vandaag was een rustige start met eigenlijk weinig moetjes. Het enige wat moest was een drollenmonster inleveren opt lab en das nie gelukt. De doktersafspraak van vandaag is daarom maar verzet naar vrijdag want zonder een komplete caca-analisis heeft het bezoekje geen zin. Dus extra relaxed vandaag... een beetje skypen, rellende kinderen en heel lief spelende niños, vanalles wat. Rosalía ontdooit elke dag beetje bij beetje en ze begint me welliswaar nog leuk te vinden, althans dat heb ik mezelf wijsgemaakt. Ze kan goed alleen spelen maar ook samen met Tomas. Die moet nog wel wennen aan onze verdeelde aandacht maar tgaat best goed.  

We gaan 's middags de stad in en nemen een Trufi-bus. Deze bus ziet er best netjes uit en naast me ziet zo'n leuke donkerbruine verrimpelde indiaanse vrouw half slapend naar ons te kijken. Ik vind dit een mooi plaatje dus speel ik voor japannertje met mijn telefoon. Klik en hier ist plaatje.

In Cochabamba gaan we naar een marktje waar we wat kleine inkopen doen. Tomas moet nodig dus de enige optie is om ff naar de local baños te gaan. Wanneer we terug zijn gebaart ie met z'n hand voor zijn neus wapperend dat het heeeeel erg geurde...hahaha...schitterend. Als we op de markt langs de slagersafdeling lopen, begint Ka bijna te nekken en volgens haar gaan wij er dood aan als we dit vlees zouden eten. Ik weet het niet maar ga het zeker niet uitproberen met die softe derumkes van me. We vinden nog een paar hele leuke witte schoenen voor Rosalía, ja, weer een paar, en ons prinsesje is mucho feliz ermee.

 

Gelijk aan die handel als we ff bij Globos iets gaan eten. Deze Globos is een stuk beter en netter dan de vorige waar we waren en waar we gezworen hebben om niet meer terug te keren. We zitten lekker buiten en Tomas en Rosalía spelen leuk samen op een klimtoestel wat er staat. Na het eten bekijken we de behoorlijk grote taarten die in de vitrinekast staan bij Globos.

We steken de straat over en 20 meter verder zit Jimmy's zaakje waar ik even Ka en de kids aan hem voorstel. We snuffelen wat rond in de shop in de hoop een kleinigheidje voor Tomas te vinden. Tomas slaagt er niet, we besluiten verder te kijken en gaan richting Plaza Colon. Onderweg scoren we nog een rugzakje voor Rosalía en ach zielige Tomas, maar morgen zijn we weer in Cochabamba en hebben we alle tijd om ook iets voor hem te vinden. 

Tis tijd om terug te gaan maar de Trufi-taxi's richting Tiquipaya zitten propvol. Na 10 minuten proberen scheurt er een lege taxi voorbij. Gelukkig heeft ie net op tijd m'n opgestoken hand gesignaleerd en gaatie in de ankers. Instappen en wegwezen. Zo, weer een dag voorbij en tot mañana dan.   

18 juni

Vandaag een kort verslagje van een gewoon dagje.

Nou, ik doe in de ochtend een ritje met de Trufi naar het lab in Cochabamba. Karin, Tomas en Rosalía blijven lekker de hele dag thuis want we hoeven niet weg ofzo. Alleen ga ik 's middags met amigo Franck op stap in Cochabamba. We bezoeken uiteraard even Jimmy, het is er altijd gezellig en veel bezoekers lopen in en uit zijn zaakje. Dus wij hebben daar lekker mensen zitten kijken en over vanalles en nogwat zitten praten.

In Casa Tiquipaya verloopt alles prima. Als ik terugkom hebben er twee prachtige gelakte nagels. Ja Ka, heel leuk voor een jongen...??? Ach ja, ze zijn er blij mee en das belangrijk.

We eten 's avonds soep en pannekoeken en gaan redelijk vroeg weer slapen. Daaaag !

17 juni

Maandagochtend 07.30 in Tiquipaja. Familia Thijssen klimt uit bed en we schuiven aan tafel voor een ontbijtje. Iedereen eet musli y yogurt en ik waag me aan een gister gekocht supermercadobroodje... Bweeeh, die wil ik zelfs niet, nou ja, die reactie komt pas als ik een half broodje op heb en het broodje eigenlijk vind stinken. De check van Karin met een afkeurende blik zegt mij genoeg. We stappen rond half 10 in bij taxi Jorge die mij bij Plaza Principal afzet en Karin en de kiddo's iets verderop bij de psycholoog. Ik lever int geweldig mooie oude stijl laboratoria een restje afval van Rosalia af. Dan loop ik richting de psycholoog. Christina is inmiddels ook gearriveerd en als we staan te kletsen op de gang worden we gewenkt dat we in het kantoortje mogen plaatsnemen. De psycholoog is dezelfde vrouw als bij Tomas zijn adoptie en we kennen haar wel een beetje. De lieve vrouw vraagt of ik het niet een beetje frio heb in m'n T-shirt. Ja tis nu winter en wel 25 graden en daarom zit deze dame met haar trui en jas aan in haar kantoor. Ik vind het een prima tempje zo. Het gesprek duurt ongeveer een uur en er worden vragen gesteld over hoe we over diverse zaken denken en hoe we handelen enz.    

Na de psych gaan we naar advocaat Sandra die een document heeft klaarliggen wat we moeten ondertekenen. Vervolgens hebben we een afspraak staan bij de dokter maar omdat ik vanochtend bij het lab te horen kreeg dat de uitslagen pas om 17.00 u bekend zijn hebben we niet veel nieuws te melden aan de arts. Na een telefoontje van Christina aan de arts wordt onze date verzet naar miércoles. We nemen afscheid van Christina en gaan ergens eten. Voor de veiligheid van ons binnenwerk gaan we weer naar Cafe Bowen. Twee big pizza's en dos empanadas voor Rosalía. Tomas neemt als drankje een grote milkshake waar die helemaal superblij mee is. Dit is onze eerste keer in een al iets meer restaurant met z'n vieren en het gaat keigoed, vaker doen !!! Rosalía gaat ook geweldig, elke dag weer iets beter, superchica !!!

Als we weer bij ons huisje zijn duurt het niet lang en er zitten er twee in de sol in hun mini piscina. Terwijl ik ondertussen met mijn zus Skype hebben we steeds meer aqua-fiesta buiten en binnen. Tegen vijven ga ik weer naar Cochabamba om in het lab de resultaten op te halen. Ik neem een trufi taxi en dat kost maar liefst 1,70 bolivianos ruwweg 17 cent. We zitten dan wel met 9 personen in een auto met 7 zitplaatsen maar ach, best tof man en lekker goeiekoop. In Cochabamba ga ik lopend verder van het lab naar farmacia en dan als laatste de dermatoloog voor speciale luizenshampoo.                                            

(nog een fotootje van Convento Santa Teresa)  

En over de farmacia. Ik kwam nu vanuit een andere straat aanlopen en so hee !!! Voor de rijke en luie boliviaan hebben ze hier gewoon een drive-in farmacia. Dah hek nog nooit gezien! Helemaal over the top. Tjongejonge hoe decadent om hier met je dikke wagen (en dikke auto's hebben zie hier) je medicijn af te halen bij een doorgeefluikje. Tja, alles kan hè.

Ik heb m'n spullen en loop in de buurt van het voetbalstadion, Kom ik ineens m'n Braziliaanse Trufi-maat tegen in deze stad met meer dan 800.000 inwoners. Das toevalleg, nou ff kleppen en vervolgens stap ik in zo'n blitse bus, het is nog niet zoon hele vette met neus, blèrpieep, vlammen en mucho plekplatjes maar dis ok een gaave. Deze rit kost nog minder, maar anderhalve Bolivianos (15 cent) Kun je nagaan hoe we afgezet worden met de taxi waar we in het begin wel eens 30 bolivianos voor hetzelfde ritje betaalde. Maar ok, je komt waar je moet wezen en das het belangrijkste. In het huisje wordt ik heel hartelijk verwelkomt door m'n dochter (klinkt wel goed) ik krijg ook nog kusjes en nu kan de dag nie meer stuk natuurlijk.

Oh, de volgende foto is voor opa Dick die eigenlijk elektriesjèn is en bijna iedereen een prutser noemt. Ook hier hebben ze prutsers die een beetje met draadjes klooien, dit dradenweb hangt door de hele stad, en het werkt ook nog.