30 juli - afscheid Salomon Klein

Gisteravond hebben Ka en ik de voorbereiding gedaan voor het afscheid op Salomon Klein. Het stelt wel nie zo heel veel voor maar het moet wel gedaan worden. Bijvoorbeeld wat foto's voor het tehuis en mama Gaby inlijsten en inpakken. Voor de kinderen hebben we balonnen die Rosalía kan uitdelen.
Ik heb uitgerekend dat mama Gaby vandaag moet werken en we willen haar zeker zien bij het afscheid. Ze werkt om de dag en het zou erg jammer zijn als we net op de verkeerde dag afscheid nemen en haar missen. Ze heeft zowel voor Tomas als Rosalía gezorgt en het zijn haar lievelingetjes. Ik heb het          's ochtends met Karin erover en omdat we het tehuis telefonisch niet kunnen bereiken ga ik ff met een taxi op en neer. Ik moet ff zeker weten of Gaby er is en of het vandaag gelegen komt om ciao te zeggen. Emma vind het geweldig dat we willen langskomen en Gaby zie ik al lopen vanuit mijn ooghoek. Helemaal top, hasta luego.
Rosalía zijn we al een paar dagen aan het voorbereiden dat we alleen even op visite gaan Bij Salomon Klein en dat ze bij ons hoort. Ze lijkt het te snappen en heeft er ook wel zin in. Bien!
Een taxi zet ons tot voor de poort van het tehuis af en Emma komt eraan gelopen, ze is van kleding geswitched want ze staat nu in een net pak de poort te openen. Uiteraard krijgen we weer een warm en hartelijk welkom en verderop in de gang zie ik al een paar niñas in een rokje lopen. Ooh, het zal toch nie... jawel hoor, we zijn eregasten, de tafel staat gereed in de grote zaal en we krijgen zometeen een optreden van de Salomon Klein dansers te zien. Leuk man !!!
Ja, elke gelegenheid voor een fiesta wordt hier aangegerepen, en terecht, lol maken is heel belangrijk. Eerst treffen we mama Gaby en Rosalía geeft haar een abrazo en overhandigt haar een cadeautje. Ze wilde graag wat foto's van Tomas en Rosalía en dat hebben we uiteraard geregeld met wat chocolaatjes als bedankje voor alles. Dan lopen we naar buiten waar de groep van Rosalía in het park aan het spelen is. De kinderen zijn dol-enthousiast dat ze haar zien en de drukte wordt ff teveel. Rosalía begint te huilen en Ka neemt ze op de arm. Iedereen gaat naar binnen voor de uitvoering van de dansers ter ere van...ons. Nel, Annelies en Noortje zijn uiteraard ook van de partij en als de muziek start krijgen we een dans van jewelste te zien. De heren trekken de knieen hoog op en de dametjes draaien met hun blauwe rokjes. Even later mogen we allemaal meehuppelen en klappen en worden we ook nog eens toegezongen uit volle borst. Prachtig, wat een lieve kinderen.
Tijdens het dansje zit Rosalía nog wat beduust van de overweldigende drukte te kijken. Dan komt haar amigo Edson int vizier en Ka vraagt of ze naar hem toe wil. Si, ze rennen op elkaar af en een innige omhelzing volgt, wat lief en ontroerend. Dit is toch wel haar vriendje hier, das wel duidelijk. En ook enkele vriendinnen, Barbara, Maribel en Maria moet Rosalía een paar liefdevolle knuffels en omhelzingen geven. De dans en zangvoorstelling is inmiddels afgelopen en das een mooi moment om balonnen uit te delen. Iedereen krijgt wat drinken en een koekje dus de balonnen worden tegelijk tijdens het koekje eten opgeblazen en dan heb je koekbalonnen. We overhandigen Emma wat foto's en een doos bonbons voor alle medewerkers vanSalomon Klein. We hebben twee fotolijstjes. Een familiefoto die Emma trots aan iedereen laat zien en een foto voor op Sala 3. Op Sala 1 hangt een foto van Tomas aan de muur met een chullo zittend op een Boliviedoekie. Van Rosalía hebben we een vergelijkbare foto voor op Sala 3.
Ze vinden het prachtig en Annelies plaatst het fotolijstje gelijk in Sala 3 naast de TV.
Na iedereen nog ff bedankt en gekust te hebben verlaten we Salomon Klein met vele bedankjes over en weer. Bij de poort komen we Graciëla tegen en ze verteldt dat ze nog 3 digitale foto's heeft van en kleine Rosalía. Super, ik heb alleen m'n USB stickie nie bij me. Dan kom ik vanmiddag nog ff terug. Ok. En da wastie dan. Aan de zijkant van het tehuis maken we nog een foto van ons 4-en en dan nemen we een eindje verder de Trufi-taxi naar El Prado. 
Als we uitstappen en een paar meter op de Prado lopen, zien we aan de overkant de ouders van Karin. Dit gebeurt redelijk vaak en het blijft frapant dat je elkaar in zo'n grote stad toch regelmatig tegen het lijf loopt.
Ze hebben wat telefoonzaakjes afgestruind en ergens exact dezelfde telefoon gezien als het zoekgeraakte exemplaar. Hier loopt waarschijnlijk een Boliviaan heel gelukkig mee rond maarja. Karin's vader wil een nieuwe telefoon kopen want hij is hier goedkoper als bij ons en hij voelt zich een beetje kaal zonder ... telefoon. We gaan samen eten en daarna op weg naar de telefoonshop. Onderweg stuiten we nog op een kleine demonstratie/blokkade. Een hele groep traditioneel geklede bolivianen bezetten een kruispunt zodat het verkeer stil ligt. Politie en militairen stromen toe op motoren en in trucks om de orde te handhaven. Het blijft verder rustig en wij lopen verder met Karin's vader naar.... op een gegeven moment begintie toch wel te twijfelen. We zijn al een heel eind gelopen en uiteindelijk istie de weg kwiet...
Wij moeten deze middag ook nog naart ziekenhuis om mogelijke info van Rosalía te vergaren en ik moet nog bij Salomon Klein buurten voor wat fotootjes. Op straat heb ik zojuist een usb-stickje gekocht. Ik neem een taxi naar Salomon Klein en Ka neemt samen met Rosalía een Tiquipaya-taxi. Tomas is bij Karin's moeder int hotel en Karin's vader laten we achter... 
Ka heeft weeres een toffe-taxirit. De taxichauffeur rijdt een compleet vreemde weg voor Ka en ze vertrouwt het allemaal nie zo. Op een gegeven moment rijden ze dan toch wel op herkenbare wegen en komt ze via een mega-omweg in Tiquipaya aan. Achteraf denken we dat de beste man de blokkades in de stad vermeden heeft omdat je daar simpelweg vast komt te staan in het verkeer.
Ik scoor in Salomon Klein maarliefst 5 foto's van ons meisje. Superleuk en dankjewel Graciëla voor het zoeken hiernaar. Met op de achtergrond luid zingende kinderen op boliviaanse musica neem ik afscheid met toch wel een brok in m'n keel. Hier komen onze twee schatjes vandaan, muchas gracias !!!
Ik hoop van harte dat die 150 andere kinderen ook allemaal een kans krijgen en een mooie toekomst tegemoet gaan. Helaas is dat een illusie, tis niet eerlijk maar real life...
Als je in zo'n tehuis loopt of op straat rondkijkt dan worden je ogen wel geopend en ga je heel anders over bepaalde zaken denken. Wat is belangrijk... Er leven hier veel mensen die weinig hebben maar veel gelukkiger leven dan wij in onze materialistische wereld.

In Tiquipaya aangekomen zijn de overbuurkids met 2 hamstertjes aan het spelen. Het meisje loopt naar Rosalía toe met een hamster en ze deinst hiervoor net zo terug als voor de chiwawa van verderop in de straat. Maar ze is wel heel nieuwsgierig en ze durft de hamster uiteindelijk een por te geven want een aai ist nie te noemen. Karin kijkt ondertussen snel ff naar de foto's opt usb-stikske en dan moeten we toch echt gaan naar het ziekenhuis.
Een taxi brengt ons naar het CNS ziekenhuis en als we naar het babyafdeling-gebouw lopen valt Karin het grauwgrijze huis aan de rechterzijde op. Tis een echte bouwval en bijna een spookhuis. Is da...staan daarboven lijkenkisten? Uuuh er staat ook 'funeraria'  met grote letters oftewel lijkenhuis. Ja, dan zullen dat beslist van die kisten zijn. Nou das ook een hoopvol uitzicht als je uit je ziekenhuis-raampje naar buiten kijkt???

Als we bij het loketje van gister aankomen ist gesloten. Ooh, das een beetje een tegenvaller maar we proberen het bij het andere archief. Ze hebben hier 2 archieven. Eén voor rijke bolivianen en één archief voor arme bolivianen. Jaja, het verschil is overal merkbaar en zichtbaar. Jammer. Bij het rijke archief is nog wel iemand aanwezig en na wat onduidelijk, bijna geschreeuw, gaat hij ons helpen. We lopen eerst naar het eerste archief waar we gisteren waren en ik leg hem uit dat een collega van hem hier gisteren tevergeefs gezocht heeft en in het andere archief nog wilde gaan zoeken. Het begint een beetje te dagen bij de man en hij wordt ook al wat vriendelijker. Hij zoekt uiteindelijk ook nog int andere archief maar... niets. Geen info over Rosalía. Hij begint vanalles uit te leggen en uiteindelijk is mijn conclusie dat hij nog steeds niet snapt wat wij zoeken. Maakt verders nie uit, we zijn op Rosalía's geboorteplek geweest en hebben er foto's van, prima toch.
Als we van het terrein aflopen komen we langs een opvallende kapel, die staat er waarschijnlijk om een schietgebedje te doen voor als je hier int ziekenhuis komt... Nee hoor, het is een keurig net ziekenhuis !
We gaan naar huis, eten wat en 's avonds wordt Tomas thuisgebracht door karin's ouders. Ka's vader heeft 's middags het bewuste telefoonzaakje gevonden, in een andere straat, en is helemaal blij met zijn nieuwe speeltje.
We testen of we elkaar kunnen bellen en hij doet het ook nog. Keihandig !
We spreken voor donderdag af, morgen hebben we rustdag enne zaterdag gaan we 's middags naar Santa Cruz. De bevestiging voor deze vlucht hebben we binnen. In Santa Cruz moeten we de laatste zaken regelen en dan kunnen we een keer naar huis gaan.  

29 juli

Vroeg in de ochtend word ik wakker en denk ik, check e-mail, ja, je doet gekke dingen als je eenmaal in je kop hebt zitten om naar huis te gaan. Ik vind het hier helemaal geweldig en het gevoel is ook wel een beetje dubbel hoor want van de andere kant wil ik helemaal niet naar huis. Als ik dan naar onze gehele situatie kijk als gezin, dan is het heel helder...Gaaaaan!!! Tomas mist zijn vrienden, school en eigen dingen zo erg, das gewoon best zielig... En hoe geweldig datie het vindt als hij binnenkort weer naar school kan.

Dus, ik om 4 uur in de mañana achter het laptoppie. Yes een reactie vant reisbureau. Alleen aankomst op 11 aug is niet meer mogelijk. Wel een dag eerder of een dag later. Ik mail terug dat een dag eerder ook goed is. Ook de NAS heeft gemailt met daarin een verzoek om de reis nog niet vast te leggen. Oh, Inés was anders heel duidelijk erin dat de gekozen datum ruimschoots haalbaar is zonder risico. Sh.t da geeft weer verwarring.

Ik ga weer naar bed maar slaap slecht. Later op de ochtend komt er nog een mail vant reisbureau erop waarbij ze zeggen beter niet te omboeken voordat al het papierwerk er is. Ja, snap ik wel maar dan zal de gewenste vlucht inmiddels ook niet meer beschikbaar zijn. Ka en ik weten het ff nie zo goed meer, redelijk safe gokken of afwachten met een mogelijke kans op een volgeboekte terugvlucht op 9 en 10 augustus. We sturen de consul een mail om te horen of hij een indicatie kan geven wanneer hij het paspoort gereed heeft. Vrij snel krijgen we antwoord maar op het moment wacht hij nog op een paar gelegalisseerde docs voordat hij zijn werk kan doen. Hij laat z.s.m. van zich horen. Ok meer kunnen we ook niet doen dus.... zitten we nog steeds met hetzelfde dilemma. We besluiten een reactie van de consul maar af te wachten om daarna een beslissing te nemen over de terugreisdatum. 

Deze ochtend komt Christina met een monteur langs voor de wasmachine. De monteur heeft de machine zo aan de praat en eigenlijk en beetje te snel voor mijn gevoel.

Verder snapt Christina niks van het onzekere gedoe rondom de terugreis want 'Inés heeft het toch duidelijk uitgelegd en jullie zitten ruim in de tijd' Tja.... Als da omboeken van die tickets nou om een paar tientjes ging dan wist ik het ook wel... Christina vertrekt met de monteur en wij draaien een wasje... vijf minuten later staat de machine stil... joh, da hak nie verwacht ! Vervolgens een sms van Inés dat de consul met spoed een extra pasfoto nodig heeft. Jow, we hebben er nog 2 dus... Jorge wordt op pad gestuurt, hij komt de pasfoto's ophalen, belt voor de zekerheid nog ff naar Inés en gaat ze op bestemming afleveren. Superhandig zo'n taxichauffeur !

We gaan 's middags naar het ziekenhuis waar Rosalía is geboren en een aantal malen in heeft gelegen. Eens kijken waar ons meiske geboren is. Nou en das een heel mooi ziekenhuis hoor. Op de babyafdeling vragen we bij de receptie of er nog mogelijk medische info is, en of daarvan een kopie/foto van mogen maken. De vriendelijke man neemt alle tijd om ons te helpen terwijl hij tussendoor ook nog anderen aan het loket te woord staat. Uiteindelijk kan hij niets vinden en hij gaat in later op de dag in een ander archief zoeken. Of we morgenmiddag terug willen komen. Ja hoor, no problemo. Nou wie weet, maar we hebben in ieder geval het ziekenhuis gezien en er een paar plaatjes van geknipt. 

Als we buiten staan belt Christina of we thuis zijn om de wasmachinemonteur te ontvangen. Nou eigenlijk niet maar vooruit over een uur kannie komen. 

Eén keer raaie, de monteur is de hele middag/avond nie geweest. En we gaan er ook nie meer voor thuisblijven, die paar dagen doen we wel ff handwasjes. 

Omdat we erg veel zin in Pizza hebben, gaan we naar Eli's op Av. America. Het zit net wat rustiger als het vreetplein (Plaza de Comida) bij de IC-Norte. 

We schuiven twee pizza's naar binnen en Rosalía eet korstjes want deze zeer kieskeurige tante eet met weinig variatie. Aroz blanco,Spagettie sin salsa, pan, chocolat en da ist wel zo'n beetje. Wacht maar als we in Nederland zijn, dan gaan we dat eten wel uitbreiden.

  

28 juli - spetterdag

Om te beginnen plaatsen we eerst maares een foto van onze señorita. Ze is echt heel leuk, maar pas op ze kan ook goed van zich af bijten, goed zo !

We gaan vandaag lunchen in Hotel Cochabamba. Vlakbij is een paleis van een rijke tinbaron en een mooie tuin. Daar willen we vantevoren ff gaan kijken. Je moet aan een rondleiding deelnemen om in het paleis te komen en omdat dit maar een half uurtje duurt moet dat wel lukken voor de niños. De tuin staat vol met dikke grote palmen, eucalyptusbomen en ander spul. Het paleis is keimooi, da mag ook wel want de tinbaron heeft altijd keihard gewerkt en toenie wilde gaan genieten ging het nie meer. Vanuit den hemel kan hij zijn mooie paleis nog wel bekijken en het wordt nu voor conferenties en exposities gebruikt. Binnen zijn er veel europese stijlen terug te vinden, mn frans en italiaanse. Het ziet er prachtig uit, Tomas vind het ook leuk en Rosalía gaat gewoon mee...

Na de rondleiding lopen we nog even door de gigantische tuin en zien we een kolibrietje boven een watertje in de lucht hangen. (ja, ik kannie zeggen fladderen want da doet da beestje nie, het is gewoon een turbovogeltje) Tomas ontdekt ook nog een interessant beeld, ja... ik snap het wel...

We lopen naar Iglesia Recoleta want we hebben daar afgesproken met de ouders van Karin. Naast dit kerkje zit het Hotel waar we gaan eten. Tomas en Rosalía hebben zwemspullen meegenomen want we mogen van de piscina gebruik maken. Tof. Het is een heel net en mooi hotel en ja, eigenlijk wel logisch als Evo Morales ook hier komt, die zal echt geen hostalletje nemen.

Als we de tuin inlopen zie ik gelijk Nel,Annelies en Noortje zitten. Ha leuk, we begroeten ze en voor we er erg in hebben staat er al een tafel voor ons gereed naast die van hun. We kletsen, eten en het is een superbuffet, echt heel goed! Annelies komt nog ff bij ons aan tafel voordat ze met Noortje gaat internetten. En zodra deze twee weg zijn komt Nel ons vergezellen. Ze verteld hoe ze hier 20 jaar geleden terecht is gekomen met haar vriendinnen. Het zijn ex-verpleegsters die nu in de vut zitten en elk jaar hier vrijwilligerswerk in Salomon Klein komen doen. Nou en dat is te zien hoor want deze dames doen echt goed hun best en ontzettend veel goeds voor iedereen in Salomon Klein. Diep respect hiervoor !!!

Enkele dagen terug was ik in Salomon Klein en toen hoorde ik van Annelies nog een triest verhaal... te gek voor woorden. Een maand geleden was een jongetje geadopteerd door een Boliviaans stel, maar hij was weer teruggebracht naar het tehuis omdat opa hem iets te getint vond voor de familie.... oooh ja, Annelies vertelde me dit terwijl ze het keiknappe manneke knuffelt, oooch zegt ze, niet normaal hè en het mannetje is er helemaal kapot van. Jaa, da snap ik wel. Ooh ik zou hem zo wel willen meenemen maar da geld voor al die kinderen en da kan gewoon niet. En daarom is het zo mooi dat er zo'n mensen zijn als Nel, Annelies en Noortje. Die kinderen zijn zo gek op die dames, logisch want het zijn mensen met hart voor een goede zaak.

Na het eten duiken Tomas en Rosalía het zwembad in. In het begin moet Rosalía ff wennen maar ze vindt het wel leuk. Opa Dick denkt ik spring er ook in en daar zittie met Rosalía op de arm int water. Eerst een paar drupjes maar later steeds meer en uitendelijk spettert het water om de oren. Tomas help daar ook goed aan mee met de nodige bommetjes. Ik spetter ook maar niet in het zwembad gelukkig. We hebben een mooi plekkie in de schaduw van een boom gevonden, tis heerlijk warm en tja, echt een vakantiegevoel hè. Op een afstandje zitten Nel en Annelies ook mooi mee te genieten van het aquafiesta.

Wanneer ik omhoog kijk in de boom waar we onder zitten doe ik een bijzondere ontdekking. Dit is een zeer zeldzame klopboorhandgreepboom... mooi hè.             We maken nog es een familiefoto voor de fun en stappen daarna op. Karin's vader heeft inmiddels door het verlies van zijn telefoon de service van de policía boliviana ontdekt en das anders dan bij ons. Ze lopen hier wat minder hard en werken niet alle dagen en je wordt van het kastje naar de muur gestuurt. Dus... Bij de IC-Norte verkopen ze in een klein zaakje ook cellulars en sim-kaartjes. Tis nie ver dus we lopen erheen. Maar laat nu net vandaag de supermarkt wel open zijn en het bewuste zaakje niet. Ok, mejor la próxima vez. We nemen een taxi naar Tiquipaya waar we nog ff skypen, eten en weer gaan slapen.

Hopelijk krijgen we morgen een berichtje van het reisbureau zodat we onze terugreis kunnen gaan voorbereiden. 

 

27 juli

Zo das wel tof slapen gaan na zo'n positief bericht. Gisteravond hebben we gelijk het reisbureau gemaild met een verzoek tot omboeken van de terugreisdatum. Omdat dit op de heenreis zo gefikst was, verwachtte ik eigenlijk wel een reactie van het reisbureau. Die is er nog nie en das jammer. Het is wel fijn om de afreisdatum te weten want de verdere planning van vlucht naar Sint Kruis en hotelreserveringen e.d. zijn hiervan weer afhankelijk. Ok, we wachten af...
Verder zou deze ochtend een wasmachinemonteur komen maar... okee dis wel Bolivia en die komt dus niet. Lunes zegt men... ja... 
Deze ochtend probeerde ik van Karin's haarkunst bij Rosalia een foto te maken maar da ging van serieus naar slome gekke-bekke-foto's en ziehier het resultaat.

Tegen de middag gaan we richting Recoletta, in de buurt is een mooi paleis waar we ff willen kijken en tevens kunnen we daar 's middags eten en reserveren voor een buffet op zondag in Hotel Cochabamba. Dat schijnt erg goed te zijn en we willen dat eens proberen. 

Als we bij de paleistuin arriveren krijgen we te horen dat ze net gaan sluiten. Oh, ze zijn alleen in de ochtend geopend. Nou goed, morgen misschien. We lopen door naar Tuesday om daar te eten. Tomas zoekt het plekje uit en we zitten dus achterin het restaurant tussen de computerspellen waar je gratis op kan spelen. Haha... de slimmerik, maar wel keimooi voor em. Dus we zitten heerlijk te eten tussen jaren 80-ballads, en computerspelgeluiden. Maakt nie uit, helemaal perfect want de kinderen vermaken zich prima.

We halen na het eten ff een paar boodschappen bij de IC-Norte die iets verderop zit en lopen dan langs Hotel Cochabamba. We reserveren voor het buffet van morgen en de señor die ons helpt, vertelt dat de kinderen morgen ook mogen zwemmen tijdens het eten. Dan ist voor hen wat leuker. Hé, das mooi, mogen we de piscina ff zien. Oh, da kan wel, loop maares mee. Nou de entree was al sjiek maar de rest ook hoor. Een prachtig groot hotel met diverse zwembaden, echt wauw. Het lijkt een klein hotel aan de voorzijde maar tis muy grande hoor!

Een taxi brengt ons naar Tiquipaya waarna we voor het eerst een rondje om ons straatje lopen. Het zijn veel zand/keienwegen maar er wordt ontzettend veel gebouwd en met name grote villa's. Tis dus een dure buurt in aanbouw. Over een paar jaar zal het hier wel heel anders eruit zien. 

's avonds eten we eigenlijk maar weinig omdat we nog vol zitten van vanmiddag.

Oh, Karin's vader heeft zijn telefoon op een bankje laten liggen op Plaza Colon, dus als iemand hem gevonden heeft willie em graag terug.

Ja, das vette pech, vervelend en niks meer aan te doen. Dus da wordt een nieuwe kopen en contact is nu alleen via mail mogelijk. 

Onderweg naar de supermarkt komen we nog een toffe patserbak tegen. Keiblits !!! (pero de un color diferente es mucho mejor)

Tomas en Rosalía gaan vandaag vroeg naar bed en wij kijken nog een filmpje op de laptop...   

Hasta el domingo.

26 juli - nog zo'n 2 weken !

De familie is in de cocina aant eten als ik wakker wor. Goed man, een keer de laatste uit bed. Vandaag gaak na het ontbijt de wasmasjien opereren.
De apparaat dat zijn beste tijd allang gehad heeft, is gister gestopt met draaien. Hij had er geen zin meer in. Hij staat hier ook al 2 maanden bijna elke dag hijgend en puffend zijn werk te doen. Centrifugeren vindie nog het leukst want luid bonkend komt ie op dreef en dan danst hij vrolijk door het 'washok'. Maar nu dus geen bailar bailar meer, de rest doet ie nog wel, water en zeep spugen uit plaatsen waar het niet uit moet komen.

Na een uurtje prutsen is mijn conclusie, elektriek probleem, iets is defect en moet vervangen worden. Ik bel Christina, leg de situatie uit en zij gaat een monteur regelen. Yow, das mooi.

Intussen zijn Karin, Tomas en Rosalía aangekleed en gereed voor vertrek naar de IC-Norte. Kunnen we daar meteen 's middags eten. Ha, lekkere hotdogs bij Frankffurt. Oh wat een verantwoorde voeding hè... 

Als we er zijn doen we onze bestelling en Ka en ik nemen een super. We denken 2 gigantische hotdogs te krijgen maar da is nie want die heten super hotdog. Foutje, maar die supers zijn meeega-hamburgers en die zijn ook muy bien.

Dan ff inkopen doen voor onszelf en tevens halen we een lading luiers voor Salomon Klein. Mijn ouders hebben een bijdrage aan ons gegeven om te doneren aan het tehuis. Zelf hebben we leche geroggeld en een ander noodzakelijk iets zijn luiers. Met 16 pakken denken we toch een mooi extraatje te hebben. De kassa-chica kijkt wat verbaast naar de hoeveelheid en ik zeg haar dat ik mucho caca doe, en das nie eens gelogen... maarja weet zij veel, ik denk dat ze een beetje gedacht heeft van, esta loco...

We besluiten om het spul gelijk maar af te leveren. Ka neemt een boodschappen taxi naar Tiquipaya met Tomas en Rosalía en ik een luier-taxi naar Salomon Klein. Oh, en ze zijn hartstikke blij met de spullen. De melk die wij gedoneerd hebben aan het tehuis is ook al binnen en Emma staat helemaal te glunderen. Annelies is ook super entusiasta. Zij heeft vanochtend met Nel op de Cancha 57 paar schoenen gekocht en ze gaan 's middags terug om er 15 paar bij te halen. Wat mooi dat diverse mensen dit geweldige tehuis zo kunnen helpen. Annelies en ik maken ff een fotootje van elkaar bij de spulletjes zodat we mijn ouders kunnen laten zien dat het goed terecht is gekomen. 

Als ik in Tiquipaya aankom moet ik als allereerst een pitstop het hokje maken. mwoooh, dag meeega-hamburger. Dan even Karin bijpraten en wanneer ik hierna naar het nabijgelegen winkeltje wil lopen om water en cola te halen komen Karin's ouders er al aan. 

Ha, roept Ka's pa, hier komt de wasmachinemonteur. Goed, leef je uit, ik ben zo terug.Karin's vader noemt mij een prutser en hij kan alles... met bla bla bla ja. Maar, hijs wel elektrisjèn en heeft veel wasmachine-ervaring dus wie weet... Hij prutst (haha..) wat aan de koolborstels en bij de volgende test draait het motoretje ook nog. Maar eenmaal op zijn plaats laat de machine zijn koppigheid zien en geeftie niet toe. De koolborstels moeten dus vervangen worden of een beetje getuned worden op de Mac.Gyver manier. We moeten eerst op pad voor gereedschap, dat vinden we ook maar bij thuiskomst moeten we net een tussenmaat hebben en tja.. Ik ga nog ff verder kijken maar zonder succes.

's avonds eten we pannekoeken en ik een broodje want jeweetwel (èrum menneke). Als we zo goed als klaar zijn met eten staan Inés en Christina voor de deur. Om 19.00 u zouden die ook komen met in de hoop het Conformidad.

En... GOED NIEUWS man, het conformidad is binnen. Wat! hier hadden we niet op durven hopen. CUATRO dias, hoe snel, dat betekent dat we kunnen gaan uitkijken naar de terugreis. Inés overhandigt al onze documenten en legt uit wat nog te doen en wanneer. Conclusie is, eerst de reis vanuit Santa-Cruz via Lima naar Amsterdam vervroegen en afhankelijk daarvan wordt een paar dagen eerder de reis naar Santa-Cruz bepaald.

Het liefst willen we in het weekend aankomen en dan zou dat het weekend van 10 en 11 augustus zijn. Het is nog niet zeker natuurlijk maar dit is ons streven. We zitten nog even bij elkaar en het besef is er nog niet helemaal dat we over zo'n twee weken waarschijnlijk op de terugreis zijn. En dan te bedenken dat we van een reis van zo'n 3 à 4 maanden zijn uitgegaan. Das nu dus dos meses y medio. Toppie, heel fijn voor Tomas die echt wel zijn vriend(in)en mist en eigenlijk ook wel graag naar school wil enz. Het zou geweldig zijn als hij gewoon tegelijk met zijn klasgenoten aan groep 4 kan beginnen en niet anderhalve maand later zoals het in het begin eruit zag. En Rosalía, we bereiden haar een beetje voor op de reis in het vliegtuig, maar ja, hoe weet zij nu wat een avion is. Inmiddels zijn we 3 keer al op de aeropuerto geweest en met name het vertrek van mijn ouders was best duidelijk wat vliegen inhoud (denken we) Maar bij de vraag van of ze met het vliegtuig meegaat naar Hollanda is het antwoord steevast, NO.

25 juli

Dit is de enige foto die we van Rosalía hebben toen ze kleiner was. Hij is in oktober 2010 gemaakt en dus is ze 13 maanden oud. Ik moet toch eerlijk toegeven dat ik de foto van gisteren wel mooier vind maar deze is veeeel waardevoller. Hoe komen we hieraan? Nou terwijl Ka met de kiddo's thuisblijft, ga ik op pad naar Salomon Klein om een donatie te regelen en om nog eventuele info te verkrijgen over Rosalía. De taxi weet weeres nie de weg naar Salomon Klein maar ik loods hem er wel heen. Nel opent de poort en herkent me in eerste instantie niet vanwege m'n korte haar ?? Nou, ik heb d'r gister 2 mm afgeschoren dus tis iets korter maar zelf dacht ik eigenlijk geen vette metamorfose ondergaan te hebben. Noortje is ergens op een groep aant helpen en Annelies is de habitacíon stock. Met een omhelzing, kussen en vragen hoe het gaat wordt ik begroet. Wat een hartelijke aardige vrouw ! Ik ga met Annelies om de tafel zitten voor een biznuzdiel. Melkpoeder en luiers zijn erg welkom maar Emma moet nog ff geraadpleegd worden en die zit in een bespreking. We kletsen lekker een uurtje door en daar komt Emma. Ze heeft het liefst melkpoeder. Goed, de melk wordt besteld en afgeleverd in het tehuis en dan betalen wij de rekening. Geregeld. Dan het volgende, zijn er nog foto's van pequeño Rosalía? We gaan naar Graciëla de maatschappelijk werkster. Een dossier wordt tevoorschijn gehaald en 1 fotootje en wat papierwerk komen tevoorschijn. Ik blader door wat documenten en van de dingen waarvan ik niet zeker weet of ik ze heb knip ik een foto. Ondertussen is de arts een kopietje aant maken van Rosalía's medische gegevens.

In een vitrinekast zie ik onze familiefoto uit 2007 staan met Tomas. Graciëla lacht en zegt, nueva foto con cuatro personas. Si, está todo listo en la casa, zeg ik. Maar da komt nog als we een laatste bezoekje brengen aan Salomon Klein voordat we vertrekken.

Verder heb ik nog een usb-stickie met plaatjes van ons. Ik weet dat ze dat erg leuk vinden. De fotomap van Tomas staat ook opt het scherm en Graciëla laat het ff trots zien. In deze map mogen de andere foto's erbij gezet worden en het mapje heet vanaf nu Tomas Patricio y Rosalía Inés Thijssen-Jonker. De foto's wil ze uiteraard bekijken en ik doe mijn verhaaltje erbij. Ooh...en we zijn zo weer een uur verder. Hierna nog ff het medisch-dossier-kopietje ophalen bij doc en dan ist listo. Even afscheid nemen en dan neem ik zo'n kicken Dodge-bus richting La Cancha. Ik moet nog wat inkopen daar in de omgeving doen.

Karin doet thuis met Tomas en Rosalía ook inkopen in de supermercado en verder spelen ze een beetje rondom het huis. Als ik thuiskom krijgt de tuinset een grondige schoonmaakbeurt maar deze wordt accuut gestaakt als ze me zien.

Nadat ik ff mijn verhaaltje gedaan heb gaan we natte kleren voor droge kleren cambio-en. We sms-en Ka's ouders dat we in restaurant Paprika willen gaan eten, of ze ook komen. Ja. Ok. 

Een taxi-trufi en levert ons af op El Prado bij een fotosaak. FF een paar plaatjes afdrukken en dan op naar Apart Hotel Regina een paar meter verderop. Ouders ophalen, eten (twas weer mjammie) en daarna naar Villa Tiquipaya.  

24 juli

Een chilldag en weinig te melden. Vanochtend dachten we uit te slapen totdat er een tweetal luidruchtig op ons bed sprong en dan maar opstaan. Tijdens het ontbijt besluiten we echt helemaal niks te gaan doen vandaag. En na het ontbijt ben ik zo suf dak maar weer terugkruip in bed. MP3-player aan en lekker easy listening musica (Linkin Park en Metallica)

Als ik ruim 2 uur later uit bed rol ligt Tomas er ook in want ook hij had ook hard wat extra rust nodig. Karin zit met Rosalía in de Jardín lekker te puzzelen.

Na de lunch skypen we nog ff met familie en vrienden en verder hangen we de hele dag op een silla of op de sofá. Rosalía zit urenlang in een klein badje op het smalle stoepje achter het huis. Maar als ze op een gegeven moment schuin gaat hangen knikkert ze met badje en al omver en is de lol eraf.

Tomas denkt 's avonds ff touwtje te springen op de spekgladde gewaxte parketvloer. Het duurt niet lang en hij ligt plat met een paar tanden in zijn lip. Gelukkig valt de schade mee aan de vloer en Tomas maakt het ook goed.

's Avonds na het eet- en doucheritueel gaat Rosalía naar bed (denken we, ze staat gewoon door de raam naar buiten te kijken als we nie opletten) en Tomas speelt met Karin nog een spelletje Mens-erger-je-niet, Dammen, Uno, Regenwormen enz...

Als Tomas in bed ligt, kijken wij nog een filmpje en dan hebbe we weer een dag gehad.   

  

23 juli

Ooh wat hebben we slecht geslapen en we weten eigenlijk nie waarom. Maar volgens Ka ligt het aan de volle maan... ja. da zal wel. Ik heb 's nachts maar mijn mp3 doppen in m'n orejas gepropt en na anderhaluf uur dacht ik. Laat ik de mail maares gaan checken, tja je moet wa doen. Op schiphol punt en el ziek dat het vliegtuig van mijn ouders zojuist geland is, dus neem ik aan dat ze weer veilig thuis zijn. Trouwens, de zoekgeraakte koffer op de heenreis is terug, dus das wel fijn voor ze. Als ik weer terugkruip in bed zorgen mijn ijsklompaanvoelende voeten ervoor dat ik nog nie kan slapen maarrr... uiteindelijk ik schat zo'n anderhalf uur voordat we moeten opstaan val ik in slaap. Tof. Ka heeft ook zo'n geweldige nacht gehad. Alleen kan zij beter blijven liggen in bed terwijl ik vanalles ga bedenken wak moe doen en dan meestal maar opsta. Wij zijn dus beiden niezo fit opgestaan. En vandaag gaan we waarschijnlijk een lange dag tegemoet met veel in wachtrijen staan. Nou ja, tis zo en we gaan ervoor hè !
De kids uit bed als wij een beetje gereed zijn en na een turbo ontbijtje zitten we om kwart voor 9 in de taxi bij Jorge. Tomas brengen we eerst naar Karin's ouders want das veel leuker voor hem dan de hele dag in rijen wachten. Rosalía moet wel met ons mee want het draait om haar.
We gaan eerst naar de SEGIP waar we een ID-kaart voor Rosalía moeten laten maken. Buiten op straat, voor de entree van het gebouw staat al een wachtrij maar die lijkt vrij vlot door te lopen. Dan komt Inés eraan, ze gebaart ons om haar te volgen en loopt de rij voorbij, zo het terrein op. Ja uuuh, zo kan het ook. Vervolgens staat op het terrein een nieuwe rij (een beetje vergelijkbaar met zo'n Efteling-slingerwachtrij maar dan zonder slinger en gelukkig iets korter) We moeten aansluiten en Inés loopt weg om iets te regelen. 5 minuten later kunnen we deze rij met haar weer voorbij gaan plus nog een volle zaal wachtende mensen. We staan inmiddels voor een bureautje waar de ID-kaart gemaakt kan worden en ik kijk Inés aan. Esta bien? si. No problemo? No. En al die mensen dan die wij passeren, Soy como una serpiente. Ja da zie ik, enne worre die nie boos. Si, zegt ze schouderophalend. Ok, ja ik vind het best maar wel lullig voor die anderen. Maar tscheelt wel heel veel wachttijd... Rosalía moet op de foto en heeft daar geen zin in. Na tig foto's pikken ze er maar een redelijk goeie uit. Dan vingerafdrukken...eerst negro pintar erop smeren, stempelen en dan moet da meiske met die zwarte pootje ff wachten. Ja ech nie, gewoon de handen int gezicht en in la boca. Prachtig we hebben een zwarte pietje. Een medewerker van de SEGIP verderop moet er ook hartelijk om lachen. Karin gaat in de weer met billendoekjes en die zijn dus ook voor andere doeleinden geschikt. Na noges een duimafdruk op de ID-kaart ist gefikst en staan we in totaal 20 minuten later weer op straat voor iets wat gemiddeld zo'n 4 uur duurt. Gracias Inés.

We rijden met Inés mee naar Cochabamba centrum. Naast het gerechtsgebouw zit een kantoor waar we de 'bevoegdheid tot reizen' gaan aanvragen. Ook hier zijn we gelijk aan de beurt en als we wat krabbeltjes gezet hebben, gaat Inés nog even op haar manier enkele ambtenaren aansporen tot rapido pasar van de papierenkraam. Het gaat blijkbaar goed, want aan het einde van de middag kunnen we onze paspoorten en de ID-kaart van Rosalía tezamen met de geboorteakte en de 'bevoedheid tot reizen'-toestemming ophalen. Goed zo ! zegt Inés en da vinde wij ook ! 

We moeten nog ff mee naar de rechter waar Inés hèt voorleesmeisje begroet. Wij worden ook vrolijk met een kus begroet en das nie verkeerd want ik vind dit toch wel een van de mooiste meiden van Cochabamba. Ka heeft allang schik terwijl ik haar glunderend aankijk. Haha, is je dag weer goed he! Zekers! Inés vraagt haar om zorg te dragen dat er ergens handeling tijdig gedaan wordt en dan gaan we weer. We worden nog ff ingelicht hoe we straks te werk moeten gaan en verder kan Inés het Conformidad gaan aanvragen. Ze hoopt het vrijdag in haar bezit te hebben. Tja, da hopen wij ook en das dan verrekte snel want we weten dat andere gezinnen daar weles wekenlang op hebben moeten wachten. Maar we hebben het nog niet...

Tis 11 uur en we zijn klaar, wow, in twee uurtjes alles gereed, super ! We vragen Inés of ze tijd heeft voor koffie, maar 'no', ze heeft nog teveel te regelen. Wij gaan in de buurt naar een koffietentje. Tis een goeie want het zit hier altijd keivol met oude mannetjes. Dus een echt ouwe-l.llen-cafe. We gaan naar boven en daar zit wat jonger spul. Nou, een kappoesjieno gaat er wel in. Als we net besteld hebben gaat Antonio Banderas aan een tafeltje zitten. Nee, nie de echte maar een loekalaik. Dus ik knip een foto van hem met een beetje Ka & Ro erbij. We sms-en met de Ka's ouders en spreken een date af om rond 1 uur bij La Estancia te eten. 

We eten en vertellen ons verhaal en daarna gaan we weer in dezelfde samenstelling de stad in. Tomas wil nog graag bij zijn opa en oma blijven en das geen probleem. Nou, wel fijn. Wij scoren in de city nog wat spullen, ondertussen heb ik weer van die toffe darmtrobbels. Maar er is altijd wel een redding net zoals nu en daarna is weer alles ok.

Ik schiet nog wat straatbeeldplaatjes en eigenlijk jammer dat Tomas er niet bij is want we komen een Iron-Man auto tegen. Iron-Man is wel ff dè actieheld van Tomas dus hij moet het met de foto's doen. In een klein winkeltje zien we muñecas en máscaras de diablo, echt bjoetiefoel en tiepies Bolivies. Een meisje wat een dansje maakt op straat hoopt wat geld te krijgen in d'r pannetje naast haar op de grond. En verder een paar schemerfoto's vanaf het balkon van de ouders van Karin. 

Tegen vijven kunnen wij onze papieren ophalen. Tgaat allemaal goed, we hebben alles compleet. Het Conformidad is nog een tricky ding maar tot nu toe hebben we al veel mazzel gehad en een hele soepele procedure doorlopen.

   

  

22 juli

In de ochtend evalueren Ka en ik wat we nog allemaal willen en moeten doen in Cochabamba. Hà, we bereiden ons voor op een spoedig vertrek. Tja, een kleine kans waar we toch wel rekening mee moeten houden. Er zijn vandaag geen formele verplichtingen dus bedenken we wat willen gaan importeren naar Nederland en hoe. Er mag een extra koffer bij en zo'n handbagage-trolley lijkt ons wel handig. Verder maken we een lijst van wanna-haves want elke keer als we ergens staan dan vergeten we de helft dus... 

Na het eten neemt Rosalía mij weer het werk uit handen en gaat afwassen. Zeer goed, ik kijk regelmatig een keer maaruh, perfecto hoor... 

Tomas wil graag naar Karin´s ouders en da komt eigenlijk best goed uit, zo´n shopmiddag is maar saai en tja Rosalía is een dametje...dus die houdt er wel van. Da blijkt later wel want ze kan keilang ergens in een winkel staan kijken en het schiet voor geen meter op. Pfff...

Terwijl Tomas zich mooi vermaakt en waarschijnlijk helemaal verwent wordt, doen wij goede zaken. Al vrij snel vinden we een koffertje, een LEXUS, wauw hé, maar da ding halen we later wel op want om daar de hele tijd mee rond te crossen ziek nie zitte. Verder wat T-shirtjes en van die Bolivia-doeken, witte wel? We hebben een knalroze voor op Rosalía's bed. We doen ook nog ff een speedbezoekje bij Jimmy want we komen er toch langs. Hij lacht al als hij ons met volle tassen ziet lopen 'compras?'

Op plaza 14 de Septiembre willen we ff rustig ons colaatje drinken maar tis siestaspits en dus superdruk. Geen enkel bankje vrij maar wel een betonnen rand van een bloembak. Prima zitplek om te drinken en mensen te spotten en met deze pasatiempo kun je hier je hart ophalen.

Omdat we al best wat meezeulen en het ook richting etenstijd gaat gaan we onze maleta ophalen en volproppen met zojuist gekochte spullekes. Rosalía vindt het een prachtig rolapparaat en stapt mooi met het ding heen. Als we bijna bij het appartement van Karin's ouders zijn zien we al 2 koppies op zevenhoog op het balkon staan gluren. Ze krijgen ons ook in de gaten dus zwaaien maar.

's Avonds eten we bij restaurant Paprika en daarna nemen we Tomas weer mee naar Tiquipaya. Hij heeft het heel leuk gehad en ik hoorde al iets over een geheimpje tussen oma Francien en hem datie morgen ook best mag komen als wij weer een papeldia hebben.

21 juli

Om 7 uur rammelt de wekker. We staan op om snel te eten en naar de aeropuerto te hobbelen met een taxi. Mijn ouders vertrekken deze ochtend weer richting Hollanda en we gaan ze uitzwaaien. Als we de vertrekhal inlopen zien we ze al staan. Nog ff een bak koffie en dan ist instaptijd. Wij gaan op het balkon staan waar je het vliegveld mooi kan overzien. Wel leuk voor Tomas en Rosalía want hier zit je met je neus erbovenop hoe de koffers int vliegtuig gaan en de mensen in- of uitstappen. Op schiphol is da zo groot en veraf en gaat alles door een slurf.

En even later lopen opa Matt en oma José al zwaaiend naar het vliegtuig. Nog even kijken naart opstijgen en dan naar beneden voor een vette hap. Ka en ik een hete hond en Tomas en Rosalía en donut.

Vanaf het vliegveld nemen we een taxi naar de IC-Norte, ff noodzakelijke boodschappen halen en dan weer een taxi naar huis. Tis inmiddels doce minus cuarto en om half één hebben we een date met Franck, Christina en de kids. Snel boodschappen opruimen, een kwartiertje chillen en dan omkleden. We zijn es een keer op tijd en wachten bij de puerto. Na een kwartier zijn Franck, Christina en de kids er nog nie. Voor Franck is da normaal maar Christina is altijd op tijd dus... ff een sms-je. Ze bellen al rapido terug dat ze onderweg zijn. En vijf minuten later zitten 8 personen in een jeep gepropt en zijn we op weg naar Tiquipaya (centrum) We slaan linksaf en ergens in de middle of nowhere verrijst een prachtig landhuis en er staan ook veel auto's geparkeerd. Franck ziet ze het eerst en roept al gelijk van whaaa, look at there !!! Er staat een hele rits prachtige oldtimers, ha, die gaan we eerst maares bekijken.
Als we uitgekwijld zijn, zoeken we een plekje in de gigantische tuin van het restaurant. En jee, dis wel een erug mooie lokatie en de kinderen kunnen mooi rondrennen als de billen nie meer willen.
Op de kaart staan diverse nationale gerechten en gelukkig hebben we Franck en Christina bij ons voor de uitleg. We nemen een sopa de mani (pindasoep) vooraf en als hoofdgerecht een Pique en een Frito llama. De soep lijkt en smaakt een beetje naar aspergesoep en is erg lekker. Ook het hoofdgerecht is geslaagd. Een Pique is gewoon een berg met aardappelschijfjes en daarbovenop een bult vlees (in dit geval stoofvlees) en de Frito llama is een gefrituurde lama. Zeer goed en vergelijkbaar met een doorgebakken speklap van de BBQ. De kinderen zijn inmiddels al lekker in de tuin aan het spelen en wij voegen ons later bij hen. Het eten was zo veel dat het lang niet op is, maar goed dat we maar twee gerechten besteld hebben. De kinderen rennen en schommelen in de tuin. Tomas draait uiteraard weer de nodige radslagen en oefent nog ff wat breakdance-posities. Rosalía vermaakt zich leuk met Inés en Alys.

Als ik de rekening krijg, denk ik in eerste instantie dat het niet klopt, zo weinig !!! We hebben met 4 volwassenen en 4 kids gegeten en gedronken en ik moet iets meer betalen als dat we normaal met z'n 4-tjes naar de Burger King gaan. Joh, da meen je niet, nou een aangename verassing zeg maar. En dan nog in deze ambiance, mmmwwha, niet slecht !!!

We rijden naar Cochabamba om in Heladeria Globos een ijsje te eten. De kinderen spelen tussendoor in een druk bezet klim-speeltoestel. Na een half uur is de pieep lèèg en gaan we naar huus. We worden weer netjes afgezet en vinden het allemaal een leuke middag.

Thuis willen Tomas en Rosalía nog een broodje ?? en wij nie want we zitten nog keivol. Daarna douche- en bedtijd en hasta la pasta, tot mañana. 



20 juli

Rosalía en Tomas slapen redelijk uit, maar eigenlijk is het nachtje voor hun nog te kort geweest. Tis vandaag de laatste hele dag van mijn ouders en het plan is om samen met de ouders van Karin ergens te eten. Gister is restaurant Paprika letterlijk en figuurlijk in de smaak gevallen en onze gedachten gaan weer naar dat restaurant. Eerst even met beide ouders in contact komen om iets af te spreken. Voor ons en met name voor Tomas en Rosalía is 's middags eten het handigst zodat de kids er vroeg in kunnen want morgen moeten ze weer bijtijds op om opa en oma op het vliegveld uit te zwaaien. Via skype hebben we al snel contact met Ka's ouders en we spreken af om hun in Cochabamba centrum te ontmoeten. Zij zijn gisteren naar een ander appartement verhuisd want het vorige was maar voor een weekje beschikbaar. Ook nu zitten ze hartje centrum. Verder kunnen we met hun sms-en en helaas werkt de telefoon bij m'n ouders niet. Die zijn alleen via mail te bereiken. Tja...en laat nu net vandaag hun internet eruit liggen. Maar ja, da weten wij dus nie. We krijgen op een gegeven moment een sms van Karin's ouders dat ze bij de Jap zitten koffie te drinken en dat er een groep Harley rijders ook opt terras zit. Mooi, uiteraard ben ik als harley-fan nieuwsgierig en zijn we al snel met een Trufi-taxi op weg.

Bij de Jap treffen we Karin's ouders en inderdaad een stuk of 15 motoren staan naast de weg geparkeerd en trekken veel bekijks. Er staan een paar leuke motoren tussen maar over het algemeen zijn het dikke-knip-fietsen met een hoop meuk erop geschroefd. Ik persoonlijk hou van een spartaanse kale zelfbouwfiets met eigen creatieviteit erin en deze zijn zoon beetje het tegenovergestelde. Maar goed, blijft toch altijd leuk zo'n groep wegrijdende Haadees. 

We hebben mijn ouders nog steeds niet kunnen bereiken en bestellen daarom een klein hapje en een drankje en gaan er nu maar vanuit dat we vroeg in de avond gaan eten. Er staat blijkbaar ander personeel bij de Jap en de bestelling gaat niet echt soepel, vervolgens hebben ze niet alles, of we iets anders willen en uiteindelijk is onze bestelling incompleet en het de vader van Karin een beschimmelde croisant. Als we dit ontdekken heeft hij er al één op en mwa... zacht uitgedrukt, hij gaat over zijn nek. Jaaa, tis eigenlijk zo'n netjes restaurant, maar dit kan niet. Inmiddels weten ze dat daar ook en ze zijn nu toch een paar vaste klanten kwijt want dit was toch elke dag hèt vaste restaurant en koffiedrinktentje van Karin's ouders.

We stappen op om het nieuwe appartemant maares te gaan inspecteren. Ik ben blij dat we er zijn want de pot wordt gelijk ingezegend. Ai, ook een Japanse schimmellozing of toeval? Het appartement is eenvoudig maar goed, gelegen op de zevende verdieping heb je hier een prachtig uitzicht op de stad en de bergen. We lopen 's middags nog een rondje door het centrum en maken bij Globos een noodzakelijke sanitaire stop. Gelijk ff een colaatje drinken en Tomas en Rosalía kunnen ff spelen.

Ik heb inmiddels ook een mailje van mijn ouders ontvangen, waarin ze zeggen geen internet te hebben en vanaf vier uur in het hotel te zijn. Ok, we gaan ze ophalen om dan in restaurant Paprika te eten. De ouders van Karin gaan rustig lopend die kant op terwijl wij een taxi naar Hotel Portales nemen.

Mijn ouders hebben vandaag een mooie optocht gezien met muziek, dans en mooie kostuums en ze zijn er helemaal vol van. Al kwekkend stappen we weer in een taxi naar Paprika en even later zijn de ouders van Karin er ook. Ook vandaag was het eten hier uit de kunst en de ober heeft nog even een groepsplaatje geknipt. Na het eten, snel naar huis, de kids naar bed en wij even later ook.

19 juli

Zo... vandaag zitten we in afwachting stiekem te hopen op een mail/sms van Inés om wat papierwerk te ondertekenen.
In de ochtend ben ik eerst in elkaar gehoekt door mijn eigen kids, haha ... ech nie, maar ze hadden wel de grootste lol om boven op me te springen enzo. Daarna hebben we nog ff een geskyped met Velp. Erug leuk, Lisette en Jeroen hebben lekker gefeest tijdens de zomerfeesten in Nijmegen en oei, jaah, da gaat hier vrij ongemerkt voorbij maar das altijd zooo gezellig. Jammer dat we dat missen maareh... wij hebben wel iets anders wat ook heel leuk is en da herhaalt zich niet zo makkelijk elk jaar.
Het wordt steeds later en er is nog geen berichtje van Inés. Omdat Tomas en Rosalía gisteren laat naar bed gingen en weer vroeg wakker waren is het lontje erg kort vandaag. We sturen Inés een sms-je of ze misschien al iets weet. Als we niet hoeven op te draven, dan gaan onze kids een nodige siesta houden. Even later komt een reactie, no todavia, les mando un mensaje esta noche, Inés. Ok, helder. Iedereen behalve Karin houdt een siesta en das een heeeele lange van de nodige uren. Ikzelf ben als eerste weer wakker en in de gelegenheid om van de slapende rest een piktjer te nemen.
's Avonds spreken we af met mijn ouders. We willen gaan eten in restaurant Paprika, dat was jaren terug erg goed. Tis nu verhuisd naar een andere lokatie en we zijn er nog niet geweest.
We vinden het restaurant en in eerst instantie lijkt het vanaf de zijkant erg kil en leeg. Ok, maar de voorzijde nodigt al veel meer uit. Eenmaal op de bovenverdieping heerst een heel andere en veel warmere uitstraling en hier is het aardig gevuld met gasten. Later loopt het restaurant goed vol en we hebben heeeeerlijk gegeten. Ja, dis weer een aanrader en het fijne is dat je hier ook een ruime keuze hebt op de menukaart. Ook mijn ouders zijn erg te spreken over dit restaurant en we concluderen dat dit restaurant op nr. 1 staat. Na een gezellige avond gaan mijn ouders wandelend terug naar hun hotel en wij nemen een taxi. Thuis lezen we nog even rustig de e-mail van Inés door. Maandagmiddag arriveren de papieren en dan gaan we dinsdagochtend een ID-kaart aanvragen voor Rosalía.
  

18 juli - Visitar Salomon Klein

Hallo allemaal, ja ik ben minder secuur geworden met het tijdig verslagplaatsen maar als ik 's avonds na 11-ven nog moet beginnen.... in het begin vind ik het anders want dan zit iedereen gespannen op eerste foto's enzo te wachten en nu is het voor de leuk. Maar heey, verslagje komt er wel en 18 julio was weer een toffe dag. In de planning staat namelijk een visitar aan Salomon Klein met beide ouders. Alleen Karin en Rosalía blijven thuis want anders denkt onze dame dadelijk dat we ze terugbrengen en is alles wat we opgebouwd hebben aan vertrouwen ineens weer weg.
Samen met Tomas nemen we een taxi-die-de-weg-niet-weet. Ik weet inmiddels de weg wel en stuur em de goeie kant op. Beide opa's en oma's van Tomas staan al te wachten buiten bij het park rondom Salomon Klein en begroeten hem vrolijk.

Nou eens kijken... we bellen aan, de puerto wordt opengemaakt en ik vraag naar Emma of Annelies. Un momento... vervolgens komt een andere leuke verzorgster eraan en ik krijg kusjes en een omhelzing, zoooo das een prettig welkom, Emma wordt uit haar kantoortje gehaald en een gelijke behandeling herhaalt zich. Nou, helemaal leuk !!! Opgetogen start Emma een rondleiding en we krijgen echt elk hoekje van het tehuis te zien en ze is zichtbaar trots op dit alles (en terecht, want het is een hartstikke mooi tehuis waar men het goed voor elkaar heeft) Bij Sala 3 is mama Gaby (joepie) en deze knappe meid krijgt natuurlijk ook omhelzing van me want zo hoort dat hier ;) . Ze vind het leuk dat we er zijn en vraagt gelijk naar Rosalía en Karin. Dat doet trouwens iedereen hoor. Ik vertel ze allemaal dat het hartstikke goed gaat, dat ze in het begin niks van mij wilde weten en dat de vonk nu overgesprongen is en ik heeel veel kusjes van d'r krijg. Het weerzien hier met de kinderen is erg leuk en ik verbaas me erover hoeveel kinderen 'papa Rosalía' roepen en naar Rosalía vragen. Wat leuk en aandoenlijk zeg. Ik maak weer foto's en verder heb ik nog wat dingen te regelen met Emma zoals bijvoorbeeld een dossier van Rosalía opvragen en hoe en wat aan het tehuis te doneren. Maar Emma gebaart, kom vanmiddag maar terug, Nel y Annelies llegan esta tarde, grande fiesta en Annelies kan dan met mij zaken regelen omdat zij ook voor een groot deel hierin mee coordineert. Muy Bien, esta tarde las tres.

In de voorraadkamer krijgen we nog koffie, thee, cake en brood en we worden echt als koningen behandeld. We kletsen daar nog zo'n half uur met Emma en nemen dan afscheid. Onze ouders vinden het een hele mooie indrukwekkende ervaring en zijn blij dat ze de mogelijkheid hebben gehad om hier te mogen kijken.
We gaan met z'n allen in een taxi naar Tiquipaya en overleggen daar even hoe de middag eruit gaat zien. Goed, ik ga dus alleen terug naar Salomon Klein en Tomas en Rosalía blijven bij Karin. De ouders van Ka eten ergens in de stad en mijn ouders eten even bij ons int huuske mit.

Voordat ik weer vertrek film ik ff een korte boodschap van Rosalía aan mama Gaby en Sala 3. Samen met mijn ouders neem ik een taxi. Ik word gedropt bij Salomon Klein terwijl mijn ouders verder doorrijden met de taxi naar hun hotel.

Ik word weer zo leuk ontvangen en als ik nog in de gang sta te praten, staan Nel en Annelies voor de poort. Een heel hartelijk welkom volgt weer en er is ook een derde dame genaamt Noortje bij. Wanneer de dames de gang inlopen worden ze vrolijk schreeuwend door een aantal kinderen bestormt, en wauw wat een mooi gezicht, jaaa... dit is onbeschrijflijk en hier doe je het voor, deze kinderen zijn zo intens dankbaar voor alleen al je aanwezigheid, GEWELDIG !!!

De grote eetzaal is versierd en de tafel met stoeltjes voor de nieuwe gasten staat al klaar. Maar niet alleen de drie dames mogen plaatsnemen achter deze tafel, ik mag er ook bij gaan zitten. Iedereen krijgt wat te drinken en cake en dan komen de optredens van zang en dans van de kinderen. Aaaah, zo leuk, helemaal opgedoft. De chicas in een blanco camisa y azul vestido en de chicos dragen een negro traje. Hier een kort filmpje van een bailar de niños >

    

Er volgen nog meer optredens en na een lollie-tractatie gaan de kids naar buiten en kan ik even met Annelies praten. Ze gaat morgen met Emma wat dingen regelen en stuurt een e-mailtje over hoe en wat. Goed geregeld toch. 

Het is inmiddels vijf uur en naar-huis-ga-tijd dus...

In Casa Tiquipaya staan Karin en de kids gedouched en wel klaar om in Cochabamba te gaan eten. We gaan naar de Jap. De ouders van Ka komen ook (al voor de vijfde dag op een rij, voor de variatie) Ze vinden het eten hier gewoon lekkur. We zitten best lang te tafelen en als we vertrekken moeten we nog ff langs de apotheek. En wie treffen we daar... Nel, Annelies en Noortje, hey wat leuk. Dan kan Ka ook gelijk even kennismaken. Ze vinden het heel leuk om Rosalía te weerzien en te horen hoe goed het gaat.

We gaan verder en nemen een taxi, tijdens onze rit zien we nog groepen jongelui op straat dansen en de taxichauffeur verteld dat ze 's avonds hun dansen oefenen voor een komend fiesta. Kei mooi om te zien !