28 juli - spetterdag

Om te beginnen plaatsen we eerst maares een foto van onze señorita. Ze is echt heel leuk, maar pas op ze kan ook goed van zich af bijten, goed zo !

We gaan vandaag lunchen in Hotel Cochabamba. Vlakbij is een paleis van een rijke tinbaron en een mooie tuin. Daar willen we vantevoren ff gaan kijken. Je moet aan een rondleiding deelnemen om in het paleis te komen en omdat dit maar een half uurtje duurt moet dat wel lukken voor de niños. De tuin staat vol met dikke grote palmen, eucalyptusbomen en ander spul. Het paleis is keimooi, da mag ook wel want de tinbaron heeft altijd keihard gewerkt en toenie wilde gaan genieten ging het nie meer. Vanuit den hemel kan hij zijn mooie paleis nog wel bekijken en het wordt nu voor conferenties en exposities gebruikt. Binnen zijn er veel europese stijlen terug te vinden, mn frans en italiaanse. Het ziet er prachtig uit, Tomas vind het ook leuk en Rosalía gaat gewoon mee...

Na de rondleiding lopen we nog even door de gigantische tuin en zien we een kolibrietje boven een watertje in de lucht hangen. (ja, ik kannie zeggen fladderen want da doet da beestje nie, het is gewoon een turbovogeltje) Tomas ontdekt ook nog een interessant beeld, ja... ik snap het wel...

We lopen naar Iglesia Recoleta want we hebben daar afgesproken met de ouders van Karin. Naast dit kerkje zit het Hotel waar we gaan eten. Tomas en Rosalía hebben zwemspullen meegenomen want we mogen van de piscina gebruik maken. Tof. Het is een heel net en mooi hotel en ja, eigenlijk wel logisch als Evo Morales ook hier komt, die zal echt geen hostalletje nemen.

Als we de tuin inlopen zie ik gelijk Nel,Annelies en Noortje zitten. Ha leuk, we begroeten ze en voor we er erg in hebben staat er al een tafel voor ons gereed naast die van hun. We kletsen, eten en het is een superbuffet, echt heel goed! Annelies komt nog ff bij ons aan tafel voordat ze met Noortje gaat internetten. En zodra deze twee weg zijn komt Nel ons vergezellen. Ze verteld hoe ze hier 20 jaar geleden terecht is gekomen met haar vriendinnen. Het zijn ex-verpleegsters die nu in de vut zitten en elk jaar hier vrijwilligerswerk in Salomon Klein komen doen. Nou en dat is te zien hoor want deze dames doen echt goed hun best en ontzettend veel goeds voor iedereen in Salomon Klein. Diep respect hiervoor !!!

Enkele dagen terug was ik in Salomon Klein en toen hoorde ik van Annelies nog een triest verhaal... te gek voor woorden. Een maand geleden was een jongetje geadopteerd door een Boliviaans stel, maar hij was weer teruggebracht naar het tehuis omdat opa hem iets te getint vond voor de familie.... oooh ja, Annelies vertelde me dit terwijl ze het keiknappe manneke knuffelt, oooch zegt ze, niet normaal hè en het mannetje is er helemaal kapot van. Jaa, da snap ik wel. Ooh ik zou hem zo wel willen meenemen maar da geld voor al die kinderen en da kan gewoon niet. En daarom is het zo mooi dat er zo'n mensen zijn als Nel, Annelies en Noortje. Die kinderen zijn zo gek op die dames, logisch want het zijn mensen met hart voor een goede zaak.

Na het eten duiken Tomas en Rosalía het zwembad in. In het begin moet Rosalía ff wennen maar ze vindt het wel leuk. Opa Dick denkt ik spring er ook in en daar zittie met Rosalía op de arm int water. Eerst een paar drupjes maar later steeds meer en uitendelijk spettert het water om de oren. Tomas help daar ook goed aan mee met de nodige bommetjes. Ik spetter ook maar niet in het zwembad gelukkig. We hebben een mooi plekkie in de schaduw van een boom gevonden, tis heerlijk warm en tja, echt een vakantiegevoel hè. Op een afstandje zitten Nel en Annelies ook mooi mee te genieten van het aquafiesta.

Wanneer ik omhoog kijk in de boom waar we onder zitten doe ik een bijzondere ontdekking. Dit is een zeer zeldzame klopboorhandgreepboom... mooi hè.             We maken nog es een familiefoto voor de fun en stappen daarna op. Karin's vader heeft inmiddels door het verlies van zijn telefoon de service van de policía boliviana ontdekt en das anders dan bij ons. Ze lopen hier wat minder hard en werken niet alle dagen en je wordt van het kastje naar de muur gestuurt. Dus... Bij de IC-Norte verkopen ze in een klein zaakje ook cellulars en sim-kaartjes. Tis nie ver dus we lopen erheen. Maar laat nu net vandaag de supermarkt wel open zijn en het bewuste zaakje niet. Ok, mejor la próxima vez. We nemen een taxi naar Tiquipaya waar we nog ff skypen, eten en weer gaan slapen.

Hopelijk krijgen we morgen een berichtje van het reisbureau zodat we onze terugreis kunnen gaan voorbereiden.