13 juni met z'n 4-tjes

Jahoeeee, best nog even wennen maar we zijn voortaan met z'n 4en. Nou daar kijk je zo lang naar uit en dan ist zover en dan moe je tog nog welles denken van, joh we hebben ok nog een meissie. En vannacht heeft ze gewoon doorgeslapen tot haluf zeuven vanochtend. Dat hadden we niet durven hopen. Zelf sliepen wij maar half omdat je alert bent op elke kik die je hoort. Maar ok. Fijn voor de kids die samen op één kamer lagen en dat is mooi goed gegaan. We ontbijten met babypap en daar lusten Tomas en Rosalía idd wel pap van. Verder hebben we nog een aantal boodschappen te doen en ik ga die halen want Rosalía laten we voorlopig eerst maares aan dit nieuwe huis wennen. Tomas zou eigenlijk meegaan maar opt laatste moment bedenkt ie dat hij liever rustig thuis bij moeders en z'n zusje is. Goed, dus ik ga in m'n uppie maar da vind ik eigenlijk nie zo'n probleem want ik ben dan wat vrijer om te gaan en staan waar ik wil.
Aan de straat hou ik een Trufi-Taxi aan, dit is een taxibusje en dat is goedkoper en gezelliger. Naast me tref ik een Brazilliaanse knul die in Cochabamba medicijnen studeert. Ik raak met em aan de praat en het is kei gezellig. Veel leuker eigenlijk zo'n taxibus waar je vanalles kan tegenkomen. Hij rijdt helemaal door naar La Cancha en dat was nou net de bestemming waar ik het liefst naar toe wilde. Maar dan wel alleen want dit is nou niet een plek waar je met je gezin gaat rondstruinen. La Cancha is de grootste markt van Zuid-Amerika en die is nou juist in Cochabamba. Hoe vet is da !!!
Ik ben hier al vaker geweest en weet ongeveer de indeling van dit Walhalla. Alles maar dan ook echt alles is hier te krijgen en is op 'artikel' ingedeelt in mucho grande afdelingen. Bijvoorbeeld een afdeling schoenen, schoenreparatie, muziekinstrumenten, bloemen, fruit, vlees, vis, kruiden en specerijen, mobieltjes, meubels, kleding, dieren en zo kan ik nog wel een A4 voltiepen. Ik weet dat er in La Paz een heksenmarkt is maar deze voor mij bijzondere afdeling hebben ze hier ook natuurlijk. Kaartje leggen, handlezen en allerlei mixed stuf van weet ik veel wat.... haren, poedertjes en kruimel prutjes voor allerlei goede doelen en kwaaltjes. Ja en ook lamafoetussen van klein tot heel groot die voorspoed brengen als je ze ergens begraafd. Tis lastig om dit tafereel te beschrijven en ook nog eens om foto's te maken want daar zijn ze hier niet zo zot op. Dus al lopend met m'n telefoon aant oor heb ik op goed geluk wat foto's getracht te maken en zie hieronder het resultaat.

Op de Cancha zocht ik een jas voor Rosalía omdat het met name voor de Bolivianen erg koud is. Tis overdag maar 19 graden (vandaag) en dan heb je wel een muts, das, handschoenen en jas nodig. Ik loop nog net nie in m'n korte broek en hier bibberen ze allemaal en verklaren ze me voor gek in T-shirt en spiekerbox. Goed, als het donker wordt dan begint het wel sterk af te koelen en is het hier 's nachts een paar graadjes boven zero. Dus dan gaan de Bolivianen helemaal kapot van de kou.  Jaaa, en wij klagen maar al die mensen die op straat leven..... dat zijn er nogal wat hoor....triest.

Ikke dus op zoek naar een jas en dan wel een die wij leuk vinden. Das een hele uitdaging want om hier iets te scoren zonder plaatjes van Winnie de Phoe of weetikveelwat valt nie mee. En dan is da Cancha zo groot dat je soms door de bomen het bos nie meer ziet. Maaaar... ik zie een leuke jas hangen, roze... goh das geen toeval hier, en d'r zit een bontkraagje aan en glittertjes maar net niet te. Nou da wordt em. De verkoopster zegt dat het jasje op de hanger een setje is met grijs jurkje, wit lange mouwen shirt en een witte kleinemeisjespanty (majo of zoiets) Nou dan doe maar alles. Zo das al één ding nu nog sloffen of dikke sokken om thuis lekker schoenenloos doort huis te sloffen. Tja, das hier ook veel van die tuttiefruttie maar uiteindelijk heb ik toch sokken met antislip-noppen gescoort. Nu voor Ka nog een lange en dikke pyama maar wanneer ik die vind heb ik nie genoeg cash meer. Goed, dan de volgende keer maar want ik kom hier echt nog wel terug. 

Als ik terugloop en op Plaza Colon ben zie ik in de verte Annelies. FF een sprintje en ik tik haar op de schouder. Hartstikke enthousiast begroet ze me en gelijk van, hoe gaat het? Ik vertel haar van Rosalía's taxi-angst, goeie slaapeigenschappen en enkele huilbuitjes en dat het eigenlijk heel goed gaat. En of ze dat ook ff in het tehuis wil doorgeven want we vertrokken daar met een gillende 'keukenmeid'.  Oh ja natuurlijk, en we doen het prima volgens haar, ze vind ons hele goede ouders met inzicht en een warm hart. Nou zeg ik maar u bent ook zo'n tof mens hoor en lachend nemen we afscheid. Ik hoop haar weer half juli te zien in Salomon Klein als we daar weer en bezoekje brengen.

Ik heb nog geen pop gescoort voor Rosalía want dat stond ook op m'n lijstje. Kom ik langs zo'n Bolivia-souveniershop en daar hebben ze een keimoi pupke. Eerst ff geld tanken bij de bank en dan da speeltje scoren. Voor Rosalía een tiepies Boliviaans meisjespopje en Tomas een echte Cochabamba colores muts (met van die flapjes, wittewel)

Dan met de taxi snel naar huis want ik ben eigenlijk al langer weg dan ik dacht. Thuis is alles soeper verlopen en ze zitten met z'n allen te Skypen met m'n ouders die ik ook nog ff kan zien.

We doen een korte siesta de rest van de dag verloopt redelijk. Af en toe een huilbui van Rosalía en Karin is de enige die haar mag troosten. We bakken pannekoeken en daarna is het bedtijd voor ons meisje. Tomas blijft nog even op tot Rosalía slaapt en dan merken we dat een ogenschijnlijk rustige dag toch ook nog vermoeiend kan zijn.