29 juni

Vandaag, precies zes jaar geleden, kwam het voorstel van Tomas en nu zitten we hier voor de tweede keer met ook nog een dochter rijker, hoe mooi !

Tomas is altijd best vroeg wakker en in het begin maakte hij in z'n enthousiasme en drukte ook Rosalía wakker. Vanuit ons kwam toch een vriendelijk verzoek om zachtjes op te staan en naar beneden te gaan zodat de rest nog ff kan doorpitten. Nou die opdracht heeft hij al een paar dagen keurig uitgevoerd. De dames slapen nu aanzienlijk langer, vandaag zelfs tot een uur of 9 en de heren zitten dan beneden. Tomas was dolblij datie zijn film 'Hotel Transilvania' kon kijken zonder gestoort te worden. En ik kan mooi de afwas van vorige week doen enzo (geintje, afwas van gisteren) Wanneer Tomas zijn filmpje ten einde is check ik ff reacties op mail en weblog en da blijft kei-leuk om iedere keer te lezen, dank je voor reacties ik blijf het zeggen.

Ik hoor boven wat herrie en dat betekent dat de ladies ontwaakt zijn. Rosalía is apetrots op haar met mucho caca volgeduwde luier en Ka is er volgens mij ook blij mee...jaja. Rosalía was zindelijk maar voor de zekerheid hebben we ze maar een luier aangedaan dat vind ze het heel handig. Tscheelt haar een wandeling naar de toilet.... Maar het zou best wel eens kunnen dat ze met haar parasietenuitroeidrank iets minder controle heeft want er komt heel veel uit dit kleine meisje en haar enorme bolle buik is ook zienderogen aan het slinken.

We hebben een hele lieve mail van Annelies gekregen en zij en ook wij kijken uit naar ons weerzien als ze binnenkort weer in Cochabamba is. 
Annelies heeft ons wat restaurantjes aanbevolen en we gaan er vandaag een testen. 
Eerst zit ik nog dik een uur te kletsen met m'n ouders op Skype want over een paar dagen begint hun reis deze kant op. Het is erg leuk en fijn om hun enthousiasme te zien.
In de middag gaan we naar Boulevard Recoleta. We hebben weer zo een-met-het-stuur-omgezette-taxi en nou moet ik er toch wel een foto van maken... 

La Estancia is een favouriet restaurant van Annelies en inmiddels ook van ons. Oh, wat hebben we daar superlekker en relaxed gegeten. Helemaal top. Tomas een gegrilde zalm, Karin een biefstuk en ik een gegrilde forel mjammie.... oh, Rosalía at ook mee hoor maar dan van ieders wat. Verder wat rijst, gebakken aardappels en een rouwkostbuffet, nou Annelies dank je voor deze geweldige aanbeveling, 10 punten !!! 
We zijn via de Boulevard in een hypermoderne voetgangersoversteekbrug naar de andere kant van de Ramón Rivero gelopen waar je precies bij het Cine Center uitkomt. Een megabios met diverse restaurants, gamehal en winkeltjes. De drukte van de gamehal was iets teveel voor Rosalía maar ik ben er ff met Tomas doorheengelopen die het prachtig vond.
Vanaf het CineCenter ist nog maar een heel klein stukkie en dan sta je in Parque Vial. Een GEWELDIGE speeltuin, megagroot en met een entreeprijs van 2 bolivianos (zeg maar 20 eurocent)

Hier hebben we ons de nodige uren vermaakt en het is zo leuk dat we echt nog wel vaker terugkomen.

Veel toestellen zijn van vrolijk geschildert beton en of ijzer en vrijwel onverwoestbaar, een eind verder is een heel verkeerspark aangelegd en in de percelen staan diverse 'fitnessapparaten'. Nou een goedkoper sportabonnementje kan je nie hebben, de kinderen spelen en zelf kan je je uitleven op de toestellen of lekker luieren in het gras of op een bankje.

Tis iets over vijf wanneer we huiswaarts keren. Daar gaat de Skype weer aan en de ouders van Karin komen in beeld. De voordeur staat open en Tomas en Rosalía rennen door het huis en de straat op en af, dan weer even voor de camera en dan weer even voetballen. Natuurlijk moesten zij ook aan elkaar wennen maar het gaat nu echt supergoed ! Ook Rosalía maakt de laatste dagen enorme stappen en met name richting mij. Steeds meer laat ze me toe of kan ik een momentje samen iets met haar doen. Echt fijn om die enorme vooruitgang te zien in zo'n korte tijd. Geduld is een schone zaak, zeggen ze hè.