8 juni 2013 - 4e bezoekdag

Het begint een soort ritueel te worden met elke dag 2 x bezoekjes aan het tehuis brengen. Daar aangekomen zitten de kinderen tv te kijken. Rosalía begroet ons hartelijk. De verzorgster Gaby (die voor zowel Tomas als Rosalía gezorgt heeft) is helemaal weg van Tomas en ze gaat kort weg om een fotootje te halen. Joh, komt ze daar aanzetten met een foto van Tomas 6mnd oud, hoe mooi is dat!!! We zijn er heel erg blij mee want van die periode hebben we heel weinig aan gegevens en foto's dus... mucho gracias. 
We gaan weer naar buiten in de tuin zitten, lopen, spelen enz. Voor onze lady hebben we een spiegeltje meegenomen zodat ze zichzelf eens kan bewonderen. Das ff leuk maar verder nie heel bijzonder want ze rent en klautert even later achter Tomas aan op de glijbaan.
Daarna maares wat nep-Lego proberen en hiermee kunnen beide zich wel even vermaken. Er zijn 3 dames in het speeltuintje waarvan we eigenlijk niet goed weten of ze nu ons aan het observeren zijn of ...ja wie anders, opt moment is er nog niemand buiten. Maar dat duurt niet lang meer. De dames verbergen hun tassen in een boom??? Ahaa.. de banditos komen, ok spullen opbergen want niks is veilig met die gasten !! En inderdaad ze komen eraan. Nu nog braaf in een rijtje lopend richting stadion FC Salomon Klein. Rosalía, die van ons net een chanteerkoekje heeft gekregen, gaat es ff rechtop staan om de anderen te laten zien dat zij een koekje heeft en de rest niet...OOOh, wa een trutje hè.
Wij begeven ons ook naar het 'stadion' waar hardloop en huppelwedstrijdjes worden gehouden. Kei goed voor de motoriek. Rosalía doet ook mee en is laatste. haha. Er komt nog een groep kinderen bij en iedereen krijgt een broodje en drinken en wanneer dit verslonden is, is het alweer siesta-tijd. 

Wij nemen deze middag wel een rustmomentje en das toch wel zo fijn. Als we weer in Salomon Klein aankomen is alles nog in diepe rust. Gaby wenkt ons stilletjes om op de slaapkamer een foto te maken. Daar ligt het spul dan met schoenen en kleren aan onder een dikke deken. Nou die zullen geen kou kennen met 25 graden overdag. Rosalía wordt uit bed gehaalt en ff opgefrist maar als Ka haar van Gaby overneemt begint ze te huilen. Gaby spreekt haar toe maar het wil niet baten. Toch moeten we volgens haar gewoon naar buiten en daar zitten we dan met een huilend meiske. Na een half uur wordt het minder hevig maar als er wat kinderen op dat moment bij komen staan zijn we weer terug bij af. Nou ja, tis wel nie zo tof maar een keer huilen en je emoties tonen kan helemaal geen kwaad. Terwijl Karin zich over Rosalía ontfermt hou ik Tomas bezig en leg hem uit dat het voor zo'n meisje ook maar moeilijk is. Komt er eerst zo'n (heeeele aardige) familie wat kompleet vreemd is maar wel leuk die aandacht. Maar na een paar dagen is het nieuwe interesante eraf en ga je de amigo's van je groep missen. Tja... hoort erbij hè. Maar goed, geschat zo'n anderhalf uur en toen ging het langzaam aan weer beter. Gelukkig maar...zo hebben we de bezoekdag toch leuk af kunnen sluiten.  

's Avonds zijn we naar Cochabamba gegaan. Eten en schoenen kopen voor Rosalía en daarna naar Casa Tiquipaya.