10 juni - 6e bezoekdag

Gisteravond begon ik met het schrijven van de weblog terwijl we tussendoor nog ff geskaipt hebben. Ka's ouders, Wim en José in Santa Cruz en toen nog met mijn moeder die toevallig midden in de nacht ff op de computer keek. Jaja. Jullie moeten gewoon chillen en slapen, alles komt hier goed hoor. Inmiddels was het hier ook laat en Tomas sliep nog niet omdat hij ziek was. Hij heeft bij Karin geslapen en ik in zijn bed want dat was even nodig. Het resulteert wel in een 'geweldige' nachtrust voor Ka want Tomas is een wilde slaper.

's Morgens hebben we besloten dat Karin alleen naar Rosalía gaat en Tomas en ik in de ochtend thuisblijven. Tja ze mot ons toch niet dus....

In de ochtend konden wij echte mannendingen doen, phuu afwassen, de was doen en boodschappen halen. Geintje dames. Gedurende de ochtend ging het steeds beter met Tomas (al vreesde hij wel dat hij dood ging omdat hij gespuugd had vorige avond, nou das wat overdreven m'n jong...) We hebben trouwens eergister dat fotootje gekregen waar Tomas 6 mnd oud is, das eigenlijk ook wel leuk om te laten zien dus bij deze >

Verder behoorlijk lang met m'n zusje Lisette op de skype gezeten en later nog een keer met m'n nichtjes Isa en Anouk erbij en ook Jeroen die ook al boodschappen moest halen. (vlg mij zitten we flink onder de duim Jeroen) Karin komt op dat moment net terug van Salomon Klein en nu kan ze hen ook nog ff zien en spreken.

Het is deze ochtend goed gegaan met Rosalía. Ze heeft zich best gedragen en samen met Karin in een waterplas staan stempelen met handen en voeten, een sinaasappel bijna met schil opgegeten en kralen rijgen was ook leuk, goei nieuws en fijn voor Ka.

Dus 's middags gaan we met z'n allen op pad en het is een groot succes, niet dus. Als Rosalía uit haar groep komt gelopen draait ze demonstratief haar hoofd weg en loopt stevig door. Oh wat een fijne tante maar wel sneu voor Tomas. Ik neem hem mee naar buiten en daar hangen we wel ruim een uur een beetje rond te hangen en niksen. Karin wandelt het zoveelste rondje met Rosalía door het tehuis en dan komt de groep naar buiten. Karin laat Rosalía ook maar even met rust en ze loopt nu in de groep mee en wij staan een beetje voor jan met de korte achternaam erbij te kijken. Best wel hopeloos zo...maar waarschijnlijk nog een paar daagjes en dan ... wordt het anders.

Als de kinderen weer in het stadion zitten komt mama Gaby, Karin halen want hare majesteit wenst Karin te zien. Tevergeefs vraag ik, y papa en hoofdschuddend loopt Gaby terug naar de groep. Lekker. Tja, maar ze zal ons toch een keer moeten accepteren en ik ga niet de hele tijd voor d'r weglopen omdat madam het anders niet zint. Dus gaan Tomas en ik op ruime veilige afstand zitten zodat ze ons wel ziet en wij ook enigszins een erbijhoorgevoel hebben. Inmiddels zijn ook wat andere groepen gearriveerd en ze krijgen allemaal een broodje. Er zijn ook wat onbekende begeleiders bij en een hardloopnon want ze heeft snelle zapatillas aan.                                

Tomas krijgt ook een broodje maar hij vind het eigenlijk maar niks dus geeft ie het broodje aan het rollatermanneke wat er erg blij mee is. Dit is zo'n leuk en lief aandoenlijk jochie en het is tevens een maatje van Roslía want ze zoeken elkaar regelmatig op en omhelzen elkaar als echte maatjes.

Nou, ik heb de kinderen als grote boeven omschreven, dat zijn ze ook, maar ze zijn ook heel erg leuk en lief en dat moet ook gezegd worden. Gisteren bijvoorbeeld maakte ik wat oogcontact met een manneke middels een knipoog, duim omhoog en wat gek doen enzo. Lopen we richting eetzaal en paktie m'n hand vast. Señor, te llamas?  Ik hurk en zeg, Mi nombre es Marc. Hij wrijft over mijn hoofd en zegt pelo corto. Ik glimlach en ineens zegtie Marc Guapo en ik krijg een omhelzing en een dikke kus van deze stoere man. Das toch helemaal geweldig...want zo zijn ze ook hoor !!!

Tijdens het eten in de grote zaal kruipen Tomas en ik steeds dichter naar Rosalía toe en uiteindelijk zitten we tegenover haar tafel. Ze protesteerd niet maar kijkt ook niet. Ok, ook goed, tis letterlijk en figuurlijk toch een stapje dichterbij. Bij het afscheid krijgen we zelfs een knuffel en een kus, of zou ze het doen zo doen van... Zo, Hier en nu opzouten...

Jorge brengt ons in z'n taxi weer naar Cochabamba centrum waar we lekker eten en nog een paar schoenen voor Rosalía kopen omdat Ka deze nèt iets beter vond matchen bij bepaalde kleren. Ja...

Tomas heeft ook toffe stappers gezien en natuurlijk, hij ook een paar en hij is dolgelukkig met z'n Bata Bubblegummers. Ik hou een taxi aan voor de terugweg en deze is goedkoop genoeg dus we nemen hem. Dit is een vette taxi man, ik heb Tomas er nie veel over gehoort maar het was zeker zijn stijl. Sportstuur, extra toerenteller opt dashbord, neptranenplaat automatten blauwe neon vanonder alle zittingen uit, geen binnenspiegel maar LCD-scherm. Gewoon een foute blitze bak van binnen dan want aan de buitenkant is het gewoon zo'n degelijk gezinsbus. Maar toch leuk al die lichtjes in het donker in de auto.

Tot morgen.