12 juni - 8e bezoekdag en 2e audientia

Zo, vandaag een belangrijke dag. Eerst gewoon een bezoekochtend maar dan tot 11 uur en daarna vervroegde siesta met de 2e audientia opvolgend.

Eerst de ochtend, het REGENT ! , niet heel hard gelukkig maar het geeft wel een triest gezicht. Van de andere kant is dat de reden waarom Cochabamba zo mooi groen is en het stof dat eergisteren door de wind voor een ware nevel zorgde blijft nu wel lekker plakken. We gaan naar Salomon Klein en ja hoor, de accordeonboliviaan hitst de zaak weer op in Sala 3. Grand fiesta in de ochtend. Het welkom is weer goed en omdat het buiten nat is worden we in het kleine hukske gezet waar we onze eerste ontmoeting met Rosalia ook hadden. Je kan er best wel goed zitten op de wat ruimere bankjes waar nog een speciale transparante plastic beschermhoes omheen zit (et kiekt kei gaaf man) Maar om hier nou 2 uur rond te hangen mmmm... Rosalia ziet dat zitten ook niet zitten en gaat weer aan de wandel met Karin. Buiten door de speeltuin waar geen kip te bekennen is. Het drupt nog ietwat en het voordeel hiervan is wel dat de pisplekjes van de vorige dag mooi schoongespoeld worden.. Ach, tvalt wel mee hoor, de paden worden elke dag schoongespoten.

    

  

We gaan weer naar binnen int hukske en Annelies komt nog es ff gezellig kletsen en tips geven e.d.We wisselen onze e-mailadressen uit om later contact te kunnen zoeken. Annelies komt vaak samen met een vriendin Nel naar Salomon Klein om daar heel veel te helpen en Nel schijnt ontzettend veel foto's van kinderen te hebben dus wie weet is er nog een plaatje van onze kids van voor we ze ontmoetten.

Binnen in Salomon Klein kom ik Emma tegen en ze is heel erg blij voor ons en trots dat er weer één van haar kindjes goed terecht komt. Ik vertel haar hoe goed we het tehuis vinden en dat het in vergelijking met de vorige keer op diverse punten nog meer verbeterd is. Ze glundert helemaal en als ik, na haar e-mailadres gevraagd te hebben, haar op de foto zet, staat die grote smile nog steeds op haar gezicht... en terecht hoor !

Ik laat haar nog wat foto's zien van Tomas zijn adoptie en ze vindt het prachtig hoe groot en vrolijk hij nu geworden is. Dat geldt trouwens ook voor veel andere verzogsters in het tehuis hoor! Inmiddels is het weer tijd om te gaan en we laten Rosalía bij mama Gaby achter. We hebben ze ingelicht dat we een uur eerder komen vanwege de audientia en zei zal haar en beetje proberen voor te bereiden.

Wij gaan naar Tiquipaya ons nette kloffie aantrekken en een nieuw outfitje voor Rosalía nemen we mee als we terugkeren naar het tehuis. Gaby heeft Rosalía net uit bed gehaalt en ze staat er nog wat warrig bij. Das ook nie gek wat er komen ook nogal wat mensen ff kijken bij het opdirken van onze meid. Als ze de schoenentjes zien worden de dames allemaal gek want ze vinden het bellas princesas sloffen. Gaby fikst in een handomdraai de coupe van Rosalía en Annelies, Emma, Graciéla, en nog wat verzogsters van andere groepen komen allemaal kijken. Graciéla vindt Rosalía's aap helemaal geweldig en wil hem natekenen om ook zoiets in elkaar teknutselen. Ik maak er wel een foto van en dan stuur ik je die toe via de mail. OOOh en helemaal blij poseert ze voor de foto. Dan is het echt tijd om te gaan. We bedanken iedereen en Gaby geeft nog eens een dikke kus aan Rosalía.

           

   Rosalía doet het best goed ze glimlacht zo nu en dan. Karin neemt ze op de arm, we lopen de gang uit naar buiten vergezeldt door vele dames van het tehuis. Maar bij het passeren van de poort is het minder leuk. Rosalía huilt flink en moet een taxi in, iets wat ze waarschijnlijk nog nooit gezien heeft. We zwaaien iedereen uit terwijl we wegrijden. De wasvrouw van Salomon Klein is mee zodat Rosalía ook nog een bekend gezicht uit het tehuis heeft. Na een minuut of 5 wordt ze rustiger wat betreft geluid maar ze is doodsbang en het zweet staat op d'r hoofdje. Als we in Cochabamba centrum zijn en bij de rechtbank uit de taxi stappen valt Mona in de goot. Da beestje maakt ook wat mee zeg, we redden de aap uit de zwarte smurrie en poetsen hem zo goed mogelijk schoon. En nu even wachten op Sandra, Inés en Christina. 

Rosalía is weer rustig en Sandra, Inés en Christina komen eraan. Muy Bien. Si. Ok naar binnen en daar mogen we weer ff op een bankje rondhangen. Tomas vindt het ook spannend en hij doet eigenlijk vanalles wat hij niet zou moeten doen. Arm mannetje, moetie ineens de grote man uithangen die hij eigenlijk nog lang nie is. Dus wij lopen het kamertje van de rechter binnen en Tomas huilt om een weetikveelwat. Goeie binnekomer, ik zie de rechter al kijken. Ik neem Tomas bij me en hij huilt nog steeds met een volgepropte chipsmond en tevens knoeit ie de hele kamer onder de chips die hij eruit laat vallen. Fantastisch. Ik krijg hem rustig en er worden wat rapporten voorgelezen van observaties door psychologen en maatschappelijk werkers enzo. We worden goed bevonden om door te gaan met de adoptie, mooi, maar de rechter moet toch nog wel ff weten waarom Tomas zo huilde, of tie niet contento is met z'n nieuwe zusje. We leggen het uit en het is no problemo.

Dan weer een taxi in want we gaan naar het huisje. Ook deze keer vindt Rosalía een taxi maar niks en tis gelukkig maar een huilbui van een minuut. Arm meisje. Weer nat van het zweet stappen we uit in Tiquipaya en daar wordt ze veel rustiger. Ze loopt het huisje binnen en neemt alles goed op. Dicht bij Karin in de buurt. Ik ga wat noodzakelijke boodschappen halen en de kids vermaken zich met tekenen, schilderen en puzzelen.                 

Tijdens het eten krijgt Rosalía een huilbui en ze eet bijna niets. Dan naar boven en Tomas demonstreerd de douche in de hoop dat Rosalía dit ook wil. Maar nee, daar moet ze niks van hebben. Gelukkig hebben we een badje en dat is dan de andere optie. Het badje staat in de douchekabine en argwanend kijkt Rosalía naar de douchekop. Ok we verschuiven het badje en dat lijkt te werken. Eerst gaat haar Dora poppetje voorzichtig in bad en met beetjes nat maken gaat ze uiteindelijk ook in het badje zitten. Yes, missie geslaagd. Daarna nog naar bed. We hebben het bed staan op de kamer waar Tomas ook slaapt want in Salomon Klein sliep ze ook niet alleen. Mmmm....naar bed wil ze niet, dus Tomas weer als voorbeeld in bed liggen en dan doen of je slaapt, jah das wel heel veel gevraagt van een stuiterbal maarja, hij doet zijn best. Karin blijft een poosje boven bij Rosalía en uiteindelijk valt ze langzaam in slaap. Terwijl ik dit schrijf slaapt ze ongeveer al 3 uur maar ze zal best wel een keer gillend of huilend wakker worden. Tot nu toe prima. De rest komt mañana.