17 juni

Maandagochtend 07.30 in Tiquipaja. Familia Thijssen klimt uit bed en we schuiven aan tafel voor een ontbijtje. Iedereen eet musli y yogurt en ik waag me aan een gister gekocht supermercadobroodje... Bweeeh, die wil ik zelfs niet, nou ja, die reactie komt pas als ik een half broodje op heb en het broodje eigenlijk vind stinken. De check van Karin met een afkeurende blik zegt mij genoeg. We stappen rond half 10 in bij taxi Jorge die mij bij Plaza Principal afzet en Karin en de kiddo's iets verderop bij de psycholoog. Ik lever int geweldig mooie oude stijl laboratoria een restje afval van Rosalia af. Dan loop ik richting de psycholoog. Christina is inmiddels ook gearriveerd en als we staan te kletsen op de gang worden we gewenkt dat we in het kantoortje mogen plaatsnemen. De psycholoog is dezelfde vrouw als bij Tomas zijn adoptie en we kennen haar wel een beetje. De lieve vrouw vraagt of ik het niet een beetje frio heb in m'n T-shirt. Ja tis nu winter en wel 25 graden en daarom zit deze dame met haar trui en jas aan in haar kantoor. Ik vind het een prima tempje zo. Het gesprek duurt ongeveer een uur en er worden vragen gesteld over hoe we over diverse zaken denken en hoe we handelen enz.    

Na de psych gaan we naar advocaat Sandra die een document heeft klaarliggen wat we moeten ondertekenen. Vervolgens hebben we een afspraak staan bij de dokter maar omdat ik vanochtend bij het lab te horen kreeg dat de uitslagen pas om 17.00 u bekend zijn hebben we niet veel nieuws te melden aan de arts. Na een telefoontje van Christina aan de arts wordt onze date verzet naar miércoles. We nemen afscheid van Christina en gaan ergens eten. Voor de veiligheid van ons binnenwerk gaan we weer naar Cafe Bowen. Twee big pizza's en dos empanadas voor Rosalía. Tomas neemt als drankje een grote milkshake waar die helemaal superblij mee is. Dit is onze eerste keer in een al iets meer restaurant met z'n vieren en het gaat keigoed, vaker doen !!! Rosalía gaat ook geweldig, elke dag weer iets beter, superchica !!!

Als we weer bij ons huisje zijn duurt het niet lang en er zitten er twee in de sol in hun mini piscina. Terwijl ik ondertussen met mijn zus Skype hebben we steeds meer aqua-fiesta buiten en binnen. Tegen vijven ga ik weer naar Cochabamba om in het lab de resultaten op te halen. Ik neem een trufi taxi en dat kost maar liefst 1,70 bolivianos ruwweg 17 cent. We zitten dan wel met 9 personen in een auto met 7 zitplaatsen maar ach, best tof man en lekker goeiekoop. In Cochabamba ga ik lopend verder van het lab naar farmacia en dan als laatste de dermatoloog voor speciale luizenshampoo.                                            

(nog een fotootje van Convento Santa Teresa)  

En over de farmacia. Ik kwam nu vanuit een andere straat aanlopen en so hee !!! Voor de rijke en luie boliviaan hebben ze hier gewoon een drive-in farmacia. Dah hek nog nooit gezien! Helemaal over the top. Tjongejonge hoe decadent om hier met je dikke wagen (en dikke auto's hebben zie hier) je medicijn af te halen bij een doorgeefluikje. Tja, alles kan hè.

Ik heb m'n spullen en loop in de buurt van het voetbalstadion, Kom ik ineens m'n Braziliaanse Trufi-maat tegen in deze stad met meer dan 800.000 inwoners. Das toevalleg, nou ff kleppen en vervolgens stap ik in zo'n blitse bus, het is nog niet zoon hele vette met neus, blèrpieep, vlammen en mucho plekplatjes maar dis ok een gaave. Deze rit kost nog minder, maar anderhalve Bolivianos (15 cent) Kun je nagaan hoe we afgezet worden met de taxi waar we in het begin wel eens 30 bolivianos voor hetzelfde ritje betaalde. Maar ok, je komt waar je moet wezen en das het belangrijkste. In het huisje wordt ik heel hartelijk verwelkomt door m'n dochter (klinkt wel goed) ik krijg ook nog kusjes en nu kan de dag nie meer stuk natuurlijk.

Oh, de volgende foto is voor opa Dick die eigenlijk elektriesjèn is en bijna iedereen een prutser noemt. Ook hier hebben ze prutsers die een beetje met draadjes klooien, dit dradenweb hangt door de hele stad, en het werkt ook nog.