7 juni - 3e bezoekdag Salomom Klein

Zo, dat was een pittig dagje. Vandaar ook dat het verslag wat later is want het was thuis,eten, douchen en slapen...

Als we 's ochtends vertrekken maak ik eerst maares een foto van onze Casa. Jorge de taximan is er, goed hè, en brengt ons naar Salomon Klein waar we door accordeonmuziek verwelkomt worden. Op Sala 3, de groep van Rosalía is nog een afterparty bezig en staan de kids te springen en klappen op de toffe musica. Voor Rosalía houd het op want zij wordt met ons meegestruurd en dat vind ze prima hoor. Ze roept ons en kusjes met een omhelzing volgen, nou das dikke mik. In het voetbalstadion gaan we voetballen en puzzelen en al schijnt de zon volop, het is nog best frio.

Ook deze dag is er weer een feestje. Annelies een nederlandse vrijwilligster die hier elk jaar een tijdje komt helpn is aangekomen. Alle kids zitten weer opgesteld in de grote zaal en er worden weer dansjes door chico's en chica's opgevoerd. Emma ziet ons naar binnen lopen en tikt Annelies aan van, da zien òk Hollanders. Annelies komt heel enthousiast naar ons toe en ze vind het super dat we Rosalía in ons gezin opnemen. Verder kletsen we ff en dan is het tijd voor een traktatie. Uiteraard staat Rosalía met haar neus vooraan als er iets te halen valt...

Als Salomon Klein siesta houd gaan wij naar het centrum van Cochabamba om daar op een mercado wat kleding e.d. te scoren. Dit is echt kei gaaf, alles door elkaar net als op een rommelmarkt en alles is er te vinden. Jammer genoeg is een foto van de slagerij mislukt maar die doen we nog wel een keer over. We hebben bij de Burger King gegeten en het gaat inwendig goed met Karin en Tomas. Ik ben net een stortkoker, boven derin en een kwartier later onder eruit. Tgeeft ff krampen enzo maar voor de rest gaatiewel.

's middags terug naar het tehuis en broer en zus spelen samen heel leuk in een betonnen 'gatenkaas'. Dan komen de kornuiten van Salomon Klein er ook bij en Tomas die inmiddels ook behoorlijk op begint te raken, weet eigenlijk niet wat hem overkomt. Allenmaal banditos à la Ciske de Rat met stuitergedrag van hier tot Tokyo en ze kijken helemaal nergens naar. Wooow, ze overvallen je met tig tegelijk en hangen aan en op je. Das 2 mutch voor den onze. Hij probeert zo goed mogelijk dit te handelen maar het is vandaag wel erg. We kunnen wel merken dat we zelf tussen de middag geen rust hebben genomen, doen we dus ook niet meer...

17.00 u etenstijd is het terror toppunt. Rosalía's groep van zo'n 25 kids met 1 begeleidster is ontembaar. Ze moeten op hun stoeltje zitten om te eten maar 1/3 rent, slaat, klimt en hamert er op los. Schreeuwen, krijsen en huilen en er is geen beginnen aan. Wij zitten met Rosalía apart naast deze tafel en worden ook regelmatig belaagd. Rosalía mept er ook op los als ze haar iets doen wat er niet zint maar verder blijft ze wel zitten. De begeleidster krijgt me toch een kopstoot van een manneke wat ff boos is, minutenlang ziet ze sterretjes das wel aan d'r te merken. Maar ze blijft rustig en correct. Nou petje af hoor... Na deze eetrel moeten de kinderen omgekleed worden op hun groep. Nou, bij het eten wilde ze geen hulp maar nu was het toch wel welkom. Als de kinderen slaapklaar zijn vertrekken we total loss naar ons huisje in Tiquipaya waar we zo snel mogelijk plat gaan.