9 juni - 5e bezoekdag

We zijn er weer, in Salomon Klein. Wachtend in de gang tot Rosalía gereed is om ons te ontvangen. De deur gaat open en we krijgen een welkomskus. Emma komt er ook aan lopen en zegt dat we best buiten de muren van het tehuis mogen. Ok, lijkt een goede optie, weer eens iets anders. Maar zodra ze de poort opent en Rosalía in de gaten krijgt dat ze haar vertrouwde omgeving gaat verlaten is het mis met miss. Dikke tranen en daarom dan maar weer de speeltuin in. Ja, daar zitten we weer met een treurend gevalletje waar we zelf ook niet zo blij van worden, maar ja. Ze accepteerd Karin en zoekt daar gelukkig troost. Van mij moet ze niks hebben en Tomas kan ook weinig goeds doen. Dan gaan de mannen maar ff voetballen en moeten de vrouwen het onderling maar ff uitzoeken.

Karin en Rosalía gaan naar de groep en Tomas en ik volgen wat later. Het is redelijk rustig daar maar dat komt omdat de kinderen aan de buis gekluistert zitten. We gaan erbij zitten en een groep kinderen gaat dan ook gelijk op je hangen, zitten, slaan en zo heb je best wel wat te doen. Tomas komt veilig naast me zitten en ik check em af en toe of alles ok is. gaat goed. moi.

Dan komt Emma voorbij en ziet dat de kids met mooi weer binnen zitten, hup naar buiten jullie is de opdracht. Dus tv uit en dat geeft luid protest bij sommigen. Ja, vette pech voor hen maar ze gaan toch echt naar buiten. Met wat crackers en melk wordt het spul meegelokt en buiten getrakteerd.

Rosalía weet niet goed meer een houding aan te nemen. Ze is bijzonder in de groep omdat zij nu een familie heeft. Maar wat dat nou inhoud weet zo'n chica ook niet. Wel dat ze de hele tijd haar groep uit moet, weg van vrienden en weer bij die enge witte mensen. Gelukkig dat Ka nog enigszins betrouwbaar is in haar ogen. Karin is vooral binnen met haar omdat ze dan niet huilt en in de buurt is van haar groep. Tomas en ik zijn voornamelijk buiten want Tomas vindt het ook niet makkelijk en buiten kan ik hem het beste entertainen.

Dan komt Annelies naar me toe en we beginnen wat te kletsen. Ze vindt het zo geweldig goed gaan tussen ons allen (da was nog eergisteren) en vertel haar van de situatie nu. Ooh zegt ze geruststellend, heel herkenbaar en verklaarbaar. Niet leuk maar dat komt helemaal goed hoor. Verder verteld ze dat ze nu zo'n 20 jaar het tehuis bezoekt en zo'n 10 jaar voor langere perioden daar helpt. Ik vertel haar dat wij vinden dat er een sterke verbetering is in het tehuis met 5,5 jaar geleden. Veel minder kinderen, meer tijd voor ze, gevarieerd eten, nieuw dak, opnieuw geschildert, nieuwe speeltoestellen enz. Annelies legt uit dat het nu niet meer door nonnen beheert wordt maar door een stichting die wat meer aandacht voor de kinderen heeft. Nou das erg goed vinden we. Ka komt eraan lopen om te melden dat onze taxi er staat. Annelies stelt haar nog even gerust want ze ziet dat Kaatje het best zwaar heeft. Wat een lieve vrouw is het toch, geen wonder dat alle kinderen zo gek op d'r zijn.

's Middags gaat het gelukkig wat beter met Rosalía. Karin loopt en sjouwt maar met r rond. Tig keer van binnen naar buiten, op en af het bankje en weet ik veel wat nog meer voor trucjes om madam maar tevreden te stellen. Als Rosalía's groep naar buiten gaat om te spelen komen ze d'r ook weer aan. Met etenswaar is ze altijd om te kopen dus wanneer iedereen in het stadion een hapje krijgt, is Rosalía er als de kippen bij.

Trouwens, gisteren ben ik vergeten te melden dat het nationale piesdag was. 's Middags hadden de niños te drinken gehad en ff later staan ze echt in grote getale te pissen waar het maar uitkomt. HAHAHAHAHA... wat een gezicht joh, in het speelhuisje, tegen de schommel, recht voor de ingang op het betondek. Prachtig gezicht en niet tegen te gaan als ze dit met zo velen nagenoeg tegelijkertijd doen.

Met het eten probeer ik nog een poging om contact met Rosalía te maken. Ik ga naast haar zitten met eten. Wat doet zij, ze verdraait zich op de stoel en keert me de rug toe. Als ik haar naam roep reageert ze niet en ach weet je... laat maar, komt wel goed. Niks forceren nu, ze wil niet dus Karin is weer de sjaak om haar gunstig te stemmen. Na eten helpen we nog met het omkleden van de kids in hun pyama en dan nemen we afscheid. Hasta Mañana !