Laatste reisdeel naar CCB 1 juni

Helaas ben ik keivroeg wakker en dus nie fruitig (wel fris)  Als we weer ontbijten in het restaurant krijgen we telefoon van Inés (contactpersoon in Bolivia voor diegenen die dat niet weten) We moeten onze mail checken want de vlucht van vanavond is gewijzigd. We vertrekken vanaf een ander vliegveld, een uur later en Pepe haalt ons om 16.30u op.  Oke, nou het is heet en zonnig dus kan Tomas nog mooi ff zwemmen met de andere kinderen.

Iets na de middag gaan we onze spullen van de kamer halen en planten die ergens bij de receptie. We praten nog wat met de andere stellen, nemen afscheid en wachten voor het hotel weer tevergeefs op Pepe. Ja….. das normaal geen punt als je hier te laat bent maar als je een vlucht moet halen…..dan wel. Gelukkig komt er taxi aanrijden en die nemen we dan ook direct. Ik stap in en krijg gelijk een glimlach, ha, weer zoon engelse omgebouwde knakebak. Het stuur zat ooit rechts, maar hier rukken ze dan de stuurkolom eruit en die zet je dan links neer terwijl je tellers rechts zitten. Maar goed, het is wel vervoer en da hebbe we nu nodig!

We komen te laat op vliegveld Viru Viru aan maar het inchecken is nog bezig dus, komt goed. Dan de bagage. 2 koffers van 20 kilo en die gele sportas met 17 kilo. Die vinden ze te zwaar, da mag maar 10 kilo zijn. Hoezo? 3 personen met elk 20 kilo toch? Nee, Nino’s  10 kilo of we moeten bijbetalen.  Ja uuh, kwanta kosta.  35 Bolivianos. Oooh , das nog geen 3,50 euro, prima doen we. Dan nog luchthavenbelasting betalen en door de douane. Net op tijd denken we. Maar nee hoor, ruim op tijd want het vliegtuig heeft zo’n half uur vertraging…hahaha, tiepies Bolivies.

We stappen in het vliegtuig en ik zit op de een na achterste rij op een stoel met een flex-rugleuning. Hij kan gewoon niet vast dus je wiebelt continu heen en weer. Karin en Tomas zitten 2 rijen voor me. Een Boliviaan komt naast me zitten en vraagt of hij bij het raampje mag. No Problemo, zeg ik, zooo… tenminste een normale stoel. We stijgen op en ik ben het vliegtuig eens aant bekijken. Tja tis net mijn Volvo V40 toen ik em kocht voor een prikkie. Eigenlijk een kei goeie wagen maar d’r moet dan her en der wat aan gedaan worden om het een beetje te laten smoelen. Zo’n vliegtuig is dit ook, hij vliegt goed maar een losse rugsteun, kierende panelen, asbakjes die dichtgeschroeft zijn ( non smoking vlucht) en dan gaat het lampje van riemen sluiten aan. Das de bedoeling maar ik heb welgeteld slecht 4 lampjes zien branden terwijl het er 20 moeten zijn. Dan gaat ineens alle verlichting uit. Hoort dit of….. het is echt pikdonker…. Buiten kun je wat lichtjes zien, we naderen Cochabamba, en dan ineens vanachter een berg uitkomend een prachtig zicht op de stad! Wauw !!! Ontelbare lampjes hoe mooi, dan zal de cabineverlichting daarom wel uit zijn. Het vliegtuig remt af en begint te rammelen. Joh nie normaal man maar wel lachwekkend. We landen en lopen over het vliegveld naar de aankomsthal. We zien Inés en Daniel al staan en zwaaien. De koffers komen er al aan en in een mum van tijd begroeten we onze vrienden. Het weerzien is erg leuk. We verblijven in het huisje in Tiquipaya, een dorpje wat tegen Cochabamba aan ligt. Nadat we onze spullen in het huis gezet hebben crossen we nog ff naar de Supermercado om noodzakelijke stuff in te slaan en dan lekker slapen.