11 juli

De plannen voor vandaag zijn om het rustig aan te doen. De ouders van Karin komen vanavond aan op het vliegveld in Cochabamba en als er vanmiddag een lange siesta in zit gaan we ze met de hele family ophalen.

In de ochtend gaan we naar een parkje en van daaruit naar Cochabamba centrum om te lunchen.

We gaan bij een andere Buenos Aires eten dan gewoonlijk en een wat bazige ober bedient ons. Het begint al niet goed met dat we ontzettend lang op onze bestelling moeten wachten. Vervolgens krijgen we eerst een verkeerd sapje maar ach, zegt Ka, laat maar. Daarna komt onze bestelde 'kip'. Dit is meer een gefrituurde silpancho maar de ober blijft volhouden dat het kip is. Ja, gekke Harrie, kip is blanco en dit is echt wel rund. Das nie verkeerd hoor, maar geef gewoon toe dat je een foutje gemaakt hebt. Verder smaakt het eten ook nie echt, ach laat maar, Tomas heeft een lekkere kippepoot en Rosalía is geobsedeerd door de TV.

Een zwerversvrouwtje loopt voorbij en is in gedachten al ons bord aan het leegeten. De ober jaagt haar weg maar het vrouwtje heeft mijn blik al bespeurt, kom maar. Jah, luister, ik wil het niet en zij wel. Das nie moeilijk hè, ik betaal ervoor dus ik beslis wak ermee doe. FF wachten op de ober want met dit mannetje heb ik het wel gehad. Alstie op z'n post staat in de deuropening vouw ik mooi een papieren servet open en laad het vol met patatas. Dichtvouwen gaat nauwelijks en ik denk, mwa, das nog een beste hap. Zo, ik sta op en loop naar het vrouwtje wat dankbaar het servet aanneemt terwijl ik de oberogen in m'n nek voel priemen. Jaaah, je kan me wat... Wanneer ik de rekening vraag, duurt dit weer ellelang en vervolgens wordt er teveel gerekend. OBER !!! Dit is nou net iets waar Karin liever wegloopt maar nu in dit geval pas ik ervoor. Ik wijs hem op zijn rekenfout en hij geeft toe dat het niet klopt. Vervolgens heb ik hem ff duidelijk gemaakt dat, ook al spreek ik un poco español, dat ik nie loco ben en echt wel het verschil tussen carne-de-res en pollo weet en dat het no mas comer Buenos Aires is. Hij knikt als een jaknikker en snapt het... muy bien! Alstie nou had toegegeven of sorry had kunnen zeggen, hey no problemo, maar ge mot Tiegsen nie vur de gek houwe....

We nemen een taxi naar Tiquipaya. Voordat we onze siesta houden nog ff een wasje ophangen  en Rosalía laat zien dat ze een grande chica is en ook kan meehelpen.

Dan met z'n allen een slaappoging. De dames bij elkaar op een kamer waar Rosalía eindelijk toch in slaap valt en Tomas en ik op een andere kamer met een paar musica-doppen in de oren. Slaapt geweldig !!

Nou uiteindelijk is onze rustmiddag geslaagd en dat betekent dus completo naar aeropuerto. Jorge de taxigast is weer geregeld en keurig op tijd. Ook het vliegtuig is mooi op tijd en daar komen pa en ma Jonker aan. Opa Dick moet de koffers maar zien te regelen want oma Francien staat allang bij ons met Tomas om d'r nek. Rosalía reageert weer, net als vorige keer, heel goed en leuk. Opa dick komt als laatste passagier door de deur en voegt zich bij ons. Een leuk en fijn weerzien en in al het enthousiasme vergeet ik helemaal om foto's te maken. Ik geen foto's maken, da kan haast nie ! We droppen de bagage in Apart Hotel Violettas en jeeee wat een mega-appartement midden in de stad. Echt wel super!!! Dan gaan we naar ons stekkie waar Tomas een complete rondleiding door het huis geeft. Rosalía en Tomas zijn hartstikke lief aan het spelen ondanks het late tijdstip en ook van deze opa en oma hebbenze een cadeautje gekregen. Tomas een doosje Star Wars Lego en Rosalía een Barbie. Voor beide een schot in de roos.