23 juli

Ooh wat hebben we slecht geslapen en we weten eigenlijk nie waarom. Maar volgens Ka ligt het aan de volle maan... ja. da zal wel. Ik heb 's nachts maar mijn mp3 doppen in m'n orejas gepropt en na anderhaluf uur dacht ik. Laat ik de mail maares gaan checken, tja je moet wa doen. Op schiphol punt en el ziek dat het vliegtuig van mijn ouders zojuist geland is, dus neem ik aan dat ze weer veilig thuis zijn. Trouwens, de zoekgeraakte koffer op de heenreis is terug, dus das wel fijn voor ze. Als ik weer terugkruip in bed zorgen mijn ijsklompaanvoelende voeten ervoor dat ik nog nie kan slapen maarrr... uiteindelijk ik schat zo'n anderhalf uur voordat we moeten opstaan val ik in slaap. Tof. Ka heeft ook zo'n geweldige nacht gehad. Alleen kan zij beter blijven liggen in bed terwijl ik vanalles ga bedenken wak moe doen en dan meestal maar opsta. Wij zijn dus beiden niezo fit opgestaan. En vandaag gaan we waarschijnlijk een lange dag tegemoet met veel in wachtrijen staan. Nou ja, tis zo en we gaan ervoor hè !
De kids uit bed als wij een beetje gereed zijn en na een turbo ontbijtje zitten we om kwart voor 9 in de taxi bij Jorge. Tomas brengen we eerst naar Karin's ouders want das veel leuker voor hem dan de hele dag in rijen wachten. Rosalía moet wel met ons mee want het draait om haar.
We gaan eerst naar de SEGIP waar we een ID-kaart voor Rosalía moeten laten maken. Buiten op straat, voor de entree van het gebouw staat al een wachtrij maar die lijkt vrij vlot door te lopen. Dan komt Inés eraan, ze gebaart ons om haar te volgen en loopt de rij voorbij, zo het terrein op. Ja uuuh, zo kan het ook. Vervolgens staat op het terrein een nieuwe rij (een beetje vergelijkbaar met zo'n Efteling-slingerwachtrij maar dan zonder slinger en gelukkig iets korter) We moeten aansluiten en Inés loopt weg om iets te regelen. 5 minuten later kunnen we deze rij met haar weer voorbij gaan plus nog een volle zaal wachtende mensen. We staan inmiddels voor een bureautje waar de ID-kaart gemaakt kan worden en ik kijk Inés aan. Esta bien? si. No problemo? No. En al die mensen dan die wij passeren, Soy como una serpiente. Ja da zie ik, enne worre die nie boos. Si, zegt ze schouderophalend. Ok, ja ik vind het best maar wel lullig voor die anderen. Maar tscheelt wel heel veel wachttijd... Rosalía moet op de foto en heeft daar geen zin in. Na tig foto's pikken ze er maar een redelijk goeie uit. Dan vingerafdrukken...eerst negro pintar erop smeren, stempelen en dan moet da meiske met die zwarte pootje ff wachten. Ja ech nie, gewoon de handen int gezicht en in la boca. Prachtig we hebben een zwarte pietje. Een medewerker van de SEGIP verderop moet er ook hartelijk om lachen. Karin gaat in de weer met billendoekjes en die zijn dus ook voor andere doeleinden geschikt. Na noges een duimafdruk op de ID-kaart ist gefikst en staan we in totaal 20 minuten later weer op straat voor iets wat gemiddeld zo'n 4 uur duurt. Gracias Inés.

We rijden met Inés mee naar Cochabamba centrum. Naast het gerechtsgebouw zit een kantoor waar we de 'bevoegdheid tot reizen' gaan aanvragen. Ook hier zijn we gelijk aan de beurt en als we wat krabbeltjes gezet hebben, gaat Inés nog even op haar manier enkele ambtenaren aansporen tot rapido pasar van de papierenkraam. Het gaat blijkbaar goed, want aan het einde van de middag kunnen we onze paspoorten en de ID-kaart van Rosalía tezamen met de geboorteakte en de 'bevoedheid tot reizen'-toestemming ophalen. Goed zo ! zegt Inés en da vinde wij ook ! 

We moeten nog ff mee naar de rechter waar Inés hèt voorleesmeisje begroet. Wij worden ook vrolijk met een kus begroet en das nie verkeerd want ik vind dit toch wel een van de mooiste meiden van Cochabamba. Ka heeft allang schik terwijl ik haar glunderend aankijk. Haha, is je dag weer goed he! Zekers! Inés vraagt haar om zorg te dragen dat er ergens handeling tijdig gedaan wordt en dan gaan we weer. We worden nog ff ingelicht hoe we straks te werk moeten gaan en verder kan Inés het Conformidad gaan aanvragen. Ze hoopt het vrijdag in haar bezit te hebben. Tja, da hopen wij ook en das dan verrekte snel want we weten dat andere gezinnen daar weles wekenlang op hebben moeten wachten. Maar we hebben het nog niet...

Tis 11 uur en we zijn klaar, wow, in twee uurtjes alles gereed, super ! We vragen Inés of ze tijd heeft voor koffie, maar 'no', ze heeft nog teveel te regelen. Wij gaan in de buurt naar een koffietentje. Tis een goeie want het zit hier altijd keivol met oude mannetjes. Dus een echt ouwe-l.llen-cafe. We gaan naar boven en daar zit wat jonger spul. Nou, een kappoesjieno gaat er wel in. Als we net besteld hebben gaat Antonio Banderas aan een tafeltje zitten. Nee, nie de echte maar een loekalaik. Dus ik knip een foto van hem met een beetje Ka & Ro erbij. We sms-en met de Ka's ouders en spreken een date af om rond 1 uur bij La Estancia te eten. 

We eten en vertellen ons verhaal en daarna gaan we weer in dezelfde samenstelling de stad in. Tomas wil nog graag bij zijn opa en oma blijven en das geen probleem. Nou, wel fijn. Wij scoren in de city nog wat spullen, ondertussen heb ik weer van die toffe darmtrobbels. Maar er is altijd wel een redding net zoals nu en daarna is weer alles ok.

Ik schiet nog wat straatbeeldplaatjes en eigenlijk jammer dat Tomas er niet bij is want we komen een Iron-Man auto tegen. Iron-Man is wel ff dè actieheld van Tomas dus hij moet het met de foto's doen. In een klein winkeltje zien we muñecas en máscaras de diablo, echt bjoetiefoel en tiepies Bolivies. Een meisje wat een dansje maakt op straat hoopt wat geld te krijgen in d'r pannetje naast haar op de grond. En verder een paar schemerfoto's vanaf het balkon van de ouders van Karin. 

Tegen vijven kunnen wij onze papieren ophalen. Tgaat allemaal goed, we hebben alles compleet. Het Conformidad is nog een tricky ding maar tot nu toe hebben we al veel mazzel gehad en een hele soepele procedure doorlopen.