16 juli

We hebben vandaag met mijn ouders afgesproken maar we mogen ook weer naar de rechtbank om documenten te ondertekenen. Das pas om 5 uur dus we hebben eigenlijk de hele middag om iets te doen. Gisteren hadden we van Inés al papierwerk gekregen om thuis in te vullen voor een paspoortaanvraag. Nou die nemen we natuurlijk gelijk mee met de pasfoto's. De procedure loopt nog steeds soepeltjes tot nu toe en er is een kans dat we veel eerder thuis zijn dan verwacht. Nou, best fijn want ook al is het hier best aardig vertoeven, het scheelt behoorlijk in de kneten en voor Tomas is het ook wel fijn als hij gewoon tegelijk met zijn andere klasgenoten aan groep 4 kan beginnen. We wachten af, het is bijna te mooi om waar te zijn maar een heel klein beetje hoop hierop hebben we stiekem toch.
We treffen mijn ouders voor het hotel en gaan koffie drinken. Daarna gaan we op zoek naar een handbagage-trolly. We hebben gehoord dat je ze in een bepaalde straat kan vinden en die is redelijk dicht in de buurt van een stukje nog niet verkend Cochabamba. Het ligt aardig dicht bij La Cancha in de buurt. Daar kun je alles vinden maar daar gaan we niet met ons gezinnetje heen want das me iets te link af. La Cancha is supergaaf maar aardig crimineel en het is nou niet echt aan te bevelen om als blanke met 2 boliviaantjes daar overheen te slenteren. Het is trouwens ook zo groot, je kan er wel dag ronddwalen. We gaan eerst naar Plaza San Sebastian om daar eerst rond te kijken en van daaruit naar C. 25 de Mayo.
Plaza San Sebastian is het plein waaraan de mannen- en vrouwenbajes van Cochabamba ligt. Op het plein staan bedden en hondehokken gemaakt door gedetineerden. Onder de golfplaten dakkapellen is het hier letterlijk je tijd uitzweten en de foto zegt waarschijnlijk wel genoeg dat het hier net iets minder luxe is als bij ons.

Tegenover de gevangenis ligt aan het plein een berg met een markant bouwwerk. Het is een grote koepel met een goudkleurig dak. Vanuit El Christo was dit ook heel makkelijk terug te vinden door zijn opvallende verschijning maar wat dit nu precies is weten we niet. Het gebouw staat ongeveer halverwege een flinke heuvel en bovenop staat heeeeel ver weg een standbeeld en daar wil Tomas wel naar toe. Ok, we starten de klim en met de ogen gericht op de koepel vragen we ons steeds meer af wat het gebouw voor functie heeft. Eenmaal aangekomen horen we geluiden en er zijn mensen binnen. En verrek we kunnen naar binnen... het blijkt een gigantisch overdekte sportzaal te zijn. Onderin is men aan het zaalvoetballen en wij nemen plaats op de hoge betonnen tribune die het veld omringt. Whaaa, wat een gigantische mooie lokatie en heerlijk koel binnen. We kijken een kwartiertje maar gaan dan weer verder de heuvel op.

Op de heuvel groeit een enorm cactuswoud en er zijn mooie perkjes aangelegd. Tis nog best een klim en als we bijna boven zijn komt een voetbalteam hijgend en puffend de heuvel op gelopen als training. Goed zo, jongens ! Bovenop de heuvel heb je een prachtig uitzicht over de stad. In de verte staat in het noordoosten El Christo op zijn berg en wat lijkt het een nietig beeldje van hieruit. Ten westen van de heuvel ligt vliegveld Jorge Wilstermann, zuidwaarts ligt het kerkhof van Cochabamba en oostwaarts la Cancha.

Na een tijdje starten we aan de afdaling en eenmaal beneden lopen we door een straat waar we plotseling de ouders van Karin aan de overkant zien. Nou ja, zo'n grote stad en dan toch weer elkaar tegenkomen. Ik vertel ze dat ze evenwijdig lopen aan de rand van La Cancha en dat doet ze besluiten om meteen daar maar es een kijkje te gaan nemen. Wij gaan een andere kant op om een bagagetrolly te vinden maar we zitten niet in de goede buurt. Alles is hier op item/onderwerp/artikel ingedeeld en we bevinden ons in de horizontale buurt. Dwz. alleen maar winkeltjes met bedden, matrassen en doodskisten. We lopen langzaamaan richting rechtbank en blijven ondertussen wel zoeken maar zonder succes. Om vijf uur stappen we het kantoorgebouw binnen waar de rechter zit en Inés en Sandra zijn er al. Ook het bloedmooie voorleesmeisje uit de audientia komen we weer tegen en die is ook kei-wauw. We mogen binnenkomen en in een pak papier moeten op diverse plaatsen krabbels komen. Daarna staat Inés nog driftig te onderhandelen met de medewekers van de rechtbank. Wanneer we weglopen vraag ik, esta bien, en ze knikt van si. Volgens Inés is een spoedige terugreis best mogelijk dus wij hopen dat ze gelijk heeft.

Daniel zit in het Cafeetje La Bombola op Inés te wachten en we gaan met zijn allen daar iets drinken. Leuk dat mijn ouders zo ook kennismaken met Daniel en Inés. We zitten er best een tijdje en spreken gezellig in een Spaans-Engels-Frans-Nederlandse combi-taal. Daniel en Inés zijn erg tevreden over het verloop van onze procedure en wij ook. Muy Bien.

's Avonds eten we samen met mijn ouders in restaurant Tuesday op Av. America. Ook een hele goeie tip weer van Annelies. Annelies is inmiddels onderweg naar Cochabamba en we zullen haar waarschijnlijk deze week nog zien in Salomon Klein waar we (bijna) met zijn allen heen gaan. Karin en Rosalía blijven zowieso thuis omdat we denken dat op dit moment het niet verstandig is om met Rosalía terug te gaan. Dat doen we wel voordat we echt uit Cochabamba vertrekken met een heel kort bezoekje.