9 juli

Zo, we hebben vandaag best veel gedaan en het toch rustig gehad, goed hè. Na het ochtendritueel ff via de skype met pa en ma afgesproken voor later op de dag een treffen maar eerst was draaien en poetsen. Dit is echt een van Rosalía's hobbies en ik heb haar geassistreerd met keuken, woonkamer, stoep en zelfs de straat te vegen. Ja niks is te gek voor ff samen met m'n dochter... voor zolang ze het toelaat. Toch weer een uur samen, hoppaa... gaat goed zo ! Ik haal bij een mini-mercado wat broodjes en smeer onze lunch alvast voor later op de dag. Karin is boven druk in de weer om Tomas en Rosalía gedouched en aangekleed te krijgen en ik hoor dat het niet al te soepel verloopt maar uiteindelijk komt het spul beneden wanneer ik ook klaar ben.

Op het punt van vertrekken belt Christina om te melden dat we om half 4 in het gerechtsgebouw een papel moeten krabbelen voor de aanvraag van enkele documenten. Jow, is goed ! Met de taxi gaan we naar Hotel Portales waar pa en ma zojuist naar buiten komen. Hoi. Hoi, jullie ook hier. Jaa, das toevallig. Zullen we naar het Natuur-Historisch museum gaan. Ah, goed idee.

 

Wat een onzin da was natuurlijk al afgesproken en het museum is op een steenworp afstand van het hotel. Volgens de Lonely Planet is het erg klein maar hebben ze wel een aantal bijzondere dingetjes. En inderdaad groot is het niet maar wel leuk. Om uren met kinderen door een museum te lopen is natuurlijk niks voor ze. Maar dit heb je met een half uur tot een uur bekeken en da blijven ze feliz. Er zijn diverse gesteenten en fossielen te zien, dino-skeletjes en pootprinten. En veel opgezette dieren. Uiteraard een condor maar ook verschillende vleermuizen, kolibries, kleine roofdieren en als laatste mucho insecten zoals vlinders, torren en vette spinnen.

  

Omdat het nog vroeg in de middag is gaan we met z'n allen naar Park Vial, een speeltuin waar we een poosje terug ook al geweest zijn. De kinderen kunnen lekker spelen en zelf kan je da ook doen of op een bankje hangend toekijken. We lunchen op een bankje in de speeltuin en daarna kunnen Tomas en Rosalía lekker spelen. Rosalía vermaakt zich op een klimtoestel terwijl Tomas ergens rondcrosst op een fietsje die je kan huren. Er is een heel verkeerspark aangelegd met stoplichten en al. Ook de secondentellers naast het stoplicht ontbreken niet zodat je weet wanneer het gas erop kan. Veel Bolivianen doen hier blijkbaar hun eerste fietservaring op want je ziet veel onervaren stuurmanskunsten en valpartijen. In de stad komen fietsers heel erg weinig voor t.o.v. Nederland maar ja ....uuuh hier zou ik ook nie gaan fietsen met die locura del tráfico.

Pa en ma hebben mooi een bankje in de schaduw gevonden en kijken rustig toe.

Rond 3 uur gaan we naar het gerechtsgebouw om daar ergens onze firma neer te zetten. Het personeel lijkt niet op de hoogte te zijn van onze komst maar als men een op een blanco blaadje een stempel zet mogen wij daarop tekenen en da ist dan. Ik bel voor de zekerheid ff naar Christina of het inderdaad zo weinig inhoud en ja hoor, dis alles. Terug in de lift komen we Sandra, onze advocate, tegen. We vertellen dat we zojuist getekent hebben en ja..perfecto. Van zo'n zware taak krijg je dorst en ik weet wel een fatsoenlijk zaakje waar je kan zitten, drinken en naar de baños kan gaan. Die zit onderaan Sandra's kantoorgebouw zo'n 50 meter verderop. Wanneer we plaatsnemen aan een tafeltje belt Christina weer, ooh iets vergeten te tekenen, je moet terug en bij Sandra's kantoor ook nog een handtekening zetten. Hey, no problemo, we zijn d'r toch. Toevallig gaat dat in een moeite door. Als we het kantoorgebouw inlopen staat Sandra al een paar verdiepingen hoger lachend te zwaaien. Weer twee krabbels en tis weer geregeld. Inmiddels staat ons drankje al klaar en zitten we rustig te genieten. Tomas heeft de zonnebril van oma en de net gekochte pet van opa op en tis net zo'n kleine gangster. Niet te hopen datie dat later wordt want dan mag hij ook in het regimen penitenciario transport en als je de bajes hier in Cochabamba gezien hebt, dan bedenk je je hopelijk wel een paar keer want daar wil je nie terecht komen.