26 juli - nog zo'n 2 weken !

De familie is in de cocina aant eten als ik wakker wor. Goed man, een keer de laatste uit bed. Vandaag gaak na het ontbijt de wasmasjien opereren.
De apparaat dat zijn beste tijd allang gehad heeft, is gister gestopt met draaien. Hij had er geen zin meer in. Hij staat hier ook al 2 maanden bijna elke dag hijgend en puffend zijn werk te doen. Centrifugeren vindie nog het leukst want luid bonkend komt ie op dreef en dan danst hij vrolijk door het 'washok'. Maar nu dus geen bailar bailar meer, de rest doet ie nog wel, water en zeep spugen uit plaatsen waar het niet uit moet komen.

Na een uurtje prutsen is mijn conclusie, elektriek probleem, iets is defect en moet vervangen worden. Ik bel Christina, leg de situatie uit en zij gaat een monteur regelen. Yow, das mooi.

Intussen zijn Karin, Tomas en Rosalía aangekleed en gereed voor vertrek naar de IC-Norte. Kunnen we daar meteen 's middags eten. Ha, lekkere hotdogs bij Frankffurt. Oh wat een verantwoorde voeding hè... 

Als we er zijn doen we onze bestelling en Ka en ik nemen een super. We denken 2 gigantische hotdogs te krijgen maar da is nie want die heten super hotdog. Foutje, maar die supers zijn meeega-hamburgers en die zijn ook muy bien.

Dan ff inkopen doen voor onszelf en tevens halen we een lading luiers voor Salomon Klein. Mijn ouders hebben een bijdrage aan ons gegeven om te doneren aan het tehuis. Zelf hebben we leche geroggeld en een ander noodzakelijk iets zijn luiers. Met 16 pakken denken we toch een mooi extraatje te hebben. De kassa-chica kijkt wat verbaast naar de hoeveelheid en ik zeg haar dat ik mucho caca doe, en das nie eens gelogen... maarja weet zij veel, ik denk dat ze een beetje gedacht heeft van, esta loco...

We besluiten om het spul gelijk maar af te leveren. Ka neemt een boodschappen taxi naar Tiquipaya met Tomas en Rosalía en ik een luier-taxi naar Salomon Klein. Oh, en ze zijn hartstikke blij met de spullen. De melk die wij gedoneerd hebben aan het tehuis is ook al binnen en Emma staat helemaal te glunderen. Annelies is ook super entusiasta. Zij heeft vanochtend met Nel op de Cancha 57 paar schoenen gekocht en ze gaan 's middags terug om er 15 paar bij te halen. Wat mooi dat diverse mensen dit geweldige tehuis zo kunnen helpen. Annelies en ik maken ff een fotootje van elkaar bij de spulletjes zodat we mijn ouders kunnen laten zien dat het goed terecht is gekomen. 

Als ik in Tiquipaya aankom moet ik als allereerst een pitstop het hokje maken. mwoooh, dag meeega-hamburger. Dan even Karin bijpraten en wanneer ik hierna naar het nabijgelegen winkeltje wil lopen om water en cola te halen komen Karin's ouders er al aan. 

Ha, roept Ka's pa, hier komt de wasmachinemonteur. Goed, leef je uit, ik ben zo terug.Karin's vader noemt mij een prutser en hij kan alles... met bla bla bla ja. Maar, hijs wel elektrisjèn en heeft veel wasmachine-ervaring dus wie weet... Hij prutst (haha..) wat aan de koolborstels en bij de volgende test draait het motoretje ook nog. Maar eenmaal op zijn plaats laat de machine zijn koppigheid zien en geeftie niet toe. De koolborstels moeten dus vervangen worden of een beetje getuned worden op de Mac.Gyver manier. We moeten eerst op pad voor gereedschap, dat vinden we ook maar bij thuiskomst moeten we net een tussenmaat hebben en tja.. Ik ga nog ff verder kijken maar zonder succes.

's avonds eten we pannekoeken en ik een broodje want jeweetwel (èrum menneke). Als we zo goed als klaar zijn met eten staan Inés en Christina voor de deur. Om 19.00 u zouden die ook komen met in de hoop het Conformidad.

En... GOED NIEUWS man, het conformidad is binnen. Wat! hier hadden we niet op durven hopen. CUATRO dias, hoe snel, dat betekent dat we kunnen gaan uitkijken naar de terugreis. Inés overhandigt al onze documenten en legt uit wat nog te doen en wanneer. Conclusie is, eerst de reis vanuit Santa-Cruz via Lima naar Amsterdam vervroegen en afhankelijk daarvan wordt een paar dagen eerder de reis naar Santa-Cruz bepaald.

Het liefst willen we in het weekend aankomen en dan zou dat het weekend van 10 en 11 augustus zijn. Het is nog niet zeker natuurlijk maar dit is ons streven. We zitten nog even bij elkaar en het besef is er nog niet helemaal dat we over zo'n twee weken waarschijnlijk op de terugreis zijn. En dan te bedenken dat we van een reis van zo'n 3 à 4 maanden zijn uitgegaan. Das nu dus dos meses y medio. Toppie, heel fijn voor Tomas die echt wel zijn vriend(in)en mist en eigenlijk ook wel graag naar school wil enz. Het zou geweldig zijn als hij gewoon tegelijk met zijn klasgenoten aan groep 4 kan beginnen en niet anderhalve maand later zoals het in het begin eruit zag. En Rosalía, we bereiden haar een beetje voor op de reis in het vliegtuig, maar ja, hoe weet zij nu wat een avion is. Inmiddels zijn we 3 keer al op de aeropuerto geweest en met name het vertrek van mijn ouders was best duidelijk wat vliegen inhoud (denken we) Maar bij de vraag van of ze met het vliegtuig meegaat naar Hollanda is het antwoord steevast, NO.