2 juli

Het is half negen als in het huis de herrie begint en iedereen dus wakker is. Mooie tijd en goed werk van de kiddo's. Rosalía heeft haar best gedaan om mij snel weg te jagen naar het microbiologisch laboratorium in Cochabamba. Aan Karin de eer om een hoop caca in een potje te krijgen en dan doe ik het transport wel. Snel een ontbijtje en een Trufi-taxi naar de city. Wanneer 'het' is afgeleverd moet ik nog wat specifieke inkopen doen voor o.a. Tomas z'n verjaardag. Over 2 weken wordt hij zeven. Verder is een zonnebrandje noodzakelijk want de winter is hier mooier dan bij jullie de Nederlandse zomer. Ik vind m'n spullen en ga gelijk ff checken waar het hotel zit waar de ouders van Ka over een week gaan verblijven. Nou tis een prachtige lokatie en suuuupercentraal, ik schat zo'n 150 meter van Plaza Colon af, geweldig. Alles op loopafstand. Bij een bakkertje haal ik wat broodjes en een brownie en dan weer met een Trufi-taxi naar Tiquipaya. Tijdens mijn stadswandeling in de ochtend komt er natuurlijk weer vanalles voor mijn lens en ik knip gewoon maar wat raak met m'n mobieltje en hoop dat dit succesvolle plaatjes oplevert.

vlnr. - wanneer ik uit de Trufi-taxi stap en richting Plaza 14 de septiembre loop kom ik een straatmuziekantje tegen. Ik liep hem al eens eerder tegen het lijf op die plek. Hij heeft een gitaartje maar spelen ho maar, ha, maakt nie uit gewoon een muntje int bakkie en het manneke is feliz. - Midden op Plaza 14 de septiembre staat een hoge zuil met een grote stenen condor, dé vogel die symbool staat voor Bolivia. - een van de vele mooie graffities die Cochabamba rijk is. - verderop in de straten schalt de stem van een fruitverkoper door een megafoon die met zijn karretje midden op straat loopt. - een chica met een kleurig typischvanhier doekje. - bouwstijl à la Bolivia, keihoog staan de bouwvakkers op de etageranden zonder beveiliging en een verdieping wordt hier boomstammetjes ondersteund ipv stempels zoals wij die kennen.

Net voor het huis wordt ik gebeld door Christina dat we morgen de laatste audientia hebben. Perfect ! We waren al een beetje bang dat dit zou samenvallen met de aankomst van mijn ouders op donderdagochtend en het zou jammer zijn als we hen niet van het vliegveld zouden kunnen ophalen. Maar dit is een perfecte timing !

In casa Tiquipaya aangekomen vertel ik Ka het nieuws en gooi ik m'n foto's op de mail naar jonkercuijk. Tegelijk met het verzenden komen ze online op Skype. Toeval? Gelijk ff live bespreken dat het geboekte hotel helemaal knudde is en in een achterbuurt staat, geintje. Tuurlijk ist fijn dat het zo gunstig gelegen is enzo. Tijdens het gesprek komt iedereen tussendoor wel een keer in beeld en we eten broodjes voor het beeldscherm wat waarschijnlijk een prachtig gezicht geeft die knagende bocas.

Als we uitgeskyped zijn ontfermt Tomas zich over de computer want het is tijd voor een filmpje. Rosalía is lekker aan het spelen, Ka zit bij Tomas en ik lig op de bank te chillen.

Tegen vijven gaan we weer naar Cochabamba om de labuitslagen op te halen. Onze indicatie van de uitslag is dat deze goed is maar daar moet de dokter natuurlijk ook nog ff een mening over geven.

We lopen naar de Prado voor een Japhap. De laatste keer was geen succes maar da was dan ook geen Japans. We eten gelukkig nu wel goed en Tomas en Rosalía kunnen zelfs beide met stokjes eten. Een ijsje als afsluiter en vervolgens weer huiswaarts. 

's Avonds worden de pretpakketten in orde gemaakt voor alle mensen die iets met onze adoptie te maken hebben. De weblog ff bijwerken en dan bedtijd.