20 juli

Rosalía en Tomas slapen redelijk uit, maar eigenlijk is het nachtje voor hun nog te kort geweest. Tis vandaag de laatste hele dag van mijn ouders en het plan is om samen met de ouders van Karin ergens te eten. Gister is restaurant Paprika letterlijk en figuurlijk in de smaak gevallen en onze gedachten gaan weer naar dat restaurant. Eerst even met beide ouders in contact komen om iets af te spreken. Voor ons en met name voor Tomas en Rosalía is 's middags eten het handigst zodat de kids er vroeg in kunnen want morgen moeten ze weer bijtijds op om opa en oma op het vliegveld uit te zwaaien. Via skype hebben we al snel contact met Ka's ouders en we spreken af om hun in Cochabamba centrum te ontmoeten. Zij zijn gisteren naar een ander appartement verhuisd want het vorige was maar voor een weekje beschikbaar. Ook nu zitten ze hartje centrum. Verder kunnen we met hun sms-en en helaas werkt de telefoon bij m'n ouders niet. Die zijn alleen via mail te bereiken. Tja...en laat nu net vandaag hun internet eruit liggen. Maar ja, da weten wij dus nie. We krijgen op een gegeven moment een sms van Karin's ouders dat ze bij de Jap zitten koffie te drinken en dat er een groep Harley rijders ook opt terras zit. Mooi, uiteraard ben ik als harley-fan nieuwsgierig en zijn we al snel met een Trufi-taxi op weg.

Bij de Jap treffen we Karin's ouders en inderdaad een stuk of 15 motoren staan naast de weg geparkeerd en trekken veel bekijks. Er staan een paar leuke motoren tussen maar over het algemeen zijn het dikke-knip-fietsen met een hoop meuk erop geschroefd. Ik persoonlijk hou van een spartaanse kale zelfbouwfiets met eigen creatieviteit erin en deze zijn zoon beetje het tegenovergestelde. Maar goed, blijft toch altijd leuk zo'n groep wegrijdende Haadees. 

We hebben mijn ouders nog steeds niet kunnen bereiken en bestellen daarom een klein hapje en een drankje en gaan er nu maar vanuit dat we vroeg in de avond gaan eten. Er staat blijkbaar ander personeel bij de Jap en de bestelling gaat niet echt soepel, vervolgens hebben ze niet alles, of we iets anders willen en uiteindelijk is onze bestelling incompleet en het de vader van Karin een beschimmelde croisant. Als we dit ontdekken heeft hij er al één op en mwa... zacht uitgedrukt, hij gaat over zijn nek. Jaaa, tis eigenlijk zo'n netjes restaurant, maar dit kan niet. Inmiddels weten ze dat daar ook en ze zijn nu toch een paar vaste klanten kwijt want dit was toch elke dag hèt vaste restaurant en koffiedrinktentje van Karin's ouders.

We stappen op om het nieuwe appartemant maares te gaan inspecteren. Ik ben blij dat we er zijn want de pot wordt gelijk ingezegend. Ai, ook een Japanse schimmellozing of toeval? Het appartement is eenvoudig maar goed, gelegen op de zevende verdieping heb je hier een prachtig uitzicht op de stad en de bergen. We lopen 's middags nog een rondje door het centrum en maken bij Globos een noodzakelijke sanitaire stop. Gelijk ff een colaatje drinken en Tomas en Rosalía kunnen ff spelen.

Ik heb inmiddels ook een mailje van mijn ouders ontvangen, waarin ze zeggen geen internet te hebben en vanaf vier uur in het hotel te zijn. Ok, we gaan ze ophalen om dan in restaurant Paprika te eten. De ouders van Karin gaan rustig lopend die kant op terwijl wij een taxi naar Hotel Portales nemen.

Mijn ouders hebben vandaag een mooie optocht gezien met muziek, dans en mooie kostuums en ze zijn er helemaal vol van. Al kwekkend stappen we weer in een taxi naar Paprika en even later zijn de ouders van Karin er ook. Ook vandaag was het eten hier uit de kunst en de ober heeft nog even een groepsplaatje geknipt. Na het eten, snel naar huis, de kids naar bed en wij even later ook.