30 juli - afscheid Salomon Klein

Gisteravond hebben Ka en ik de voorbereiding gedaan voor het afscheid op Salomon Klein. Het stelt wel nie zo heel veel voor maar het moet wel gedaan worden. Bijvoorbeeld wat foto's voor het tehuis en mama Gaby inlijsten en inpakken. Voor de kinderen hebben we balonnen die Rosalía kan uitdelen.
Ik heb uitgerekend dat mama Gaby vandaag moet werken en we willen haar zeker zien bij het afscheid. Ze werkt om de dag en het zou erg jammer zijn als we net op de verkeerde dag afscheid nemen en haar missen. Ze heeft zowel voor Tomas als Rosalía gezorgt en het zijn haar lievelingetjes. Ik heb het          's ochtends met Karin erover en omdat we het tehuis telefonisch niet kunnen bereiken ga ik ff met een taxi op en neer. Ik moet ff zeker weten of Gaby er is en of het vandaag gelegen komt om ciao te zeggen. Emma vind het geweldig dat we willen langskomen en Gaby zie ik al lopen vanuit mijn ooghoek. Helemaal top, hasta luego.
Rosalía zijn we al een paar dagen aan het voorbereiden dat we alleen even op visite gaan Bij Salomon Klein en dat ze bij ons hoort. Ze lijkt het te snappen en heeft er ook wel zin in. Bien!
Een taxi zet ons tot voor de poort van het tehuis af en Emma komt eraan gelopen, ze is van kleding geswitched want ze staat nu in een net pak de poort te openen. Uiteraard krijgen we weer een warm en hartelijk welkom en verderop in de gang zie ik al een paar niñas in een rokje lopen. Ooh, het zal toch nie... jawel hoor, we zijn eregasten, de tafel staat gereed in de grote zaal en we krijgen zometeen een optreden van de Salomon Klein dansers te zien. Leuk man !!!
Ja, elke gelegenheid voor een fiesta wordt hier aangegerepen, en terecht, lol maken is heel belangrijk. Eerst treffen we mama Gaby en Rosalía geeft haar een abrazo en overhandigt haar een cadeautje. Ze wilde graag wat foto's van Tomas en Rosalía en dat hebben we uiteraard geregeld met wat chocolaatjes als bedankje voor alles. Dan lopen we naar buiten waar de groep van Rosalía in het park aan het spelen is. De kinderen zijn dol-enthousiast dat ze haar zien en de drukte wordt ff teveel. Rosalía begint te huilen en Ka neemt ze op de arm. Iedereen gaat naar binnen voor de uitvoering van de dansers ter ere van...ons. Nel, Annelies en Noortje zijn uiteraard ook van de partij en als de muziek start krijgen we een dans van jewelste te zien. De heren trekken de knieen hoog op en de dametjes draaien met hun blauwe rokjes. Even later mogen we allemaal meehuppelen en klappen en worden we ook nog eens toegezongen uit volle borst. Prachtig, wat een lieve kinderen.
Tijdens het dansje zit Rosalía nog wat beduust van de overweldigende drukte te kijken. Dan komt haar amigo Edson int vizier en Ka vraagt of ze naar hem toe wil. Si, ze rennen op elkaar af en een innige omhelzing volgt, wat lief en ontroerend. Dit is toch wel haar vriendje hier, das wel duidelijk. En ook enkele vriendinnen, Barbara, Maribel en Maria moet Rosalía een paar liefdevolle knuffels en omhelzingen geven. De dans en zangvoorstelling is inmiddels afgelopen en das een mooi moment om balonnen uit te delen. Iedereen krijgt wat drinken en een koekje dus de balonnen worden tegelijk tijdens het koekje eten opgeblazen en dan heb je koekbalonnen. We overhandigen Emma wat foto's en een doos bonbons voor alle medewerkers vanSalomon Klein. We hebben twee fotolijstjes. Een familiefoto die Emma trots aan iedereen laat zien en een foto voor op Sala 3. Op Sala 1 hangt een foto van Tomas aan de muur met een chullo zittend op een Boliviedoekie. Van Rosalía hebben we een vergelijkbare foto voor op Sala 3.
Ze vinden het prachtig en Annelies plaatst het fotolijstje gelijk in Sala 3 naast de TV.
Na iedereen nog ff bedankt en gekust te hebben verlaten we Salomon Klein met vele bedankjes over en weer. Bij de poort komen we Graciëla tegen en ze verteldt dat ze nog 3 digitale foto's heeft van en kleine Rosalía. Super, ik heb alleen m'n USB stickie nie bij me. Dan kom ik vanmiddag nog ff terug. Ok. En da wastie dan. Aan de zijkant van het tehuis maken we nog een foto van ons 4-en en dan nemen we een eindje verder de Trufi-taxi naar El Prado. 
Als we uitstappen en een paar meter op de Prado lopen, zien we aan de overkant de ouders van Karin. Dit gebeurt redelijk vaak en het blijft frapant dat je elkaar in zo'n grote stad toch regelmatig tegen het lijf loopt.
Ze hebben wat telefoonzaakjes afgestruind en ergens exact dezelfde telefoon gezien als het zoekgeraakte exemplaar. Hier loopt waarschijnlijk een Boliviaan heel gelukkig mee rond maarja. Karin's vader wil een nieuwe telefoon kopen want hij is hier goedkoper als bij ons en hij voelt zich een beetje kaal zonder ... telefoon. We gaan samen eten en daarna op weg naar de telefoonshop. Onderweg stuiten we nog op een kleine demonstratie/blokkade. Een hele groep traditioneel geklede bolivianen bezetten een kruispunt zodat het verkeer stil ligt. Politie en militairen stromen toe op motoren en in trucks om de orde te handhaven. Het blijft verder rustig en wij lopen verder met Karin's vader naar.... op een gegeven moment begintie toch wel te twijfelen. We zijn al een heel eind gelopen en uiteindelijk istie de weg kwiet...
Wij moeten deze middag ook nog naart ziekenhuis om mogelijke info van Rosalía te vergaren en ik moet nog bij Salomon Klein buurten voor wat fotootjes. Op straat heb ik zojuist een usb-stickje gekocht. Ik neem een taxi naar Salomon Klein en Ka neemt samen met Rosalía een Tiquipaya-taxi. Tomas is bij Karin's moeder int hotel en Karin's vader laten we achter... 
Ka heeft weeres een toffe-taxirit. De taxichauffeur rijdt een compleet vreemde weg voor Ka en ze vertrouwt het allemaal nie zo. Op een gegeven moment rijden ze dan toch wel op herkenbare wegen en komt ze via een mega-omweg in Tiquipaya aan. Achteraf denken we dat de beste man de blokkades in de stad vermeden heeft omdat je daar simpelweg vast komt te staan in het verkeer.
Ik scoor in Salomon Klein maarliefst 5 foto's van ons meisje. Superleuk en dankjewel Graciëla voor het zoeken hiernaar. Met op de achtergrond luid zingende kinderen op boliviaanse musica neem ik afscheid met toch wel een brok in m'n keel. Hier komen onze twee schatjes vandaan, muchas gracias !!!
Ik hoop van harte dat die 150 andere kinderen ook allemaal een kans krijgen en een mooie toekomst tegemoet gaan. Helaas is dat een illusie, tis niet eerlijk maar real life...
Als je in zo'n tehuis loopt of op straat rondkijkt dan worden je ogen wel geopend en ga je heel anders over bepaalde zaken denken. Wat is belangrijk... Er leven hier veel mensen die weinig hebben maar veel gelukkiger leven dan wij in onze materialistische wereld.

In Tiquipaya aangekomen zijn de overbuurkids met 2 hamstertjes aan het spelen. Het meisje loopt naar Rosalía toe met een hamster en ze deinst hiervoor net zo terug als voor de chiwawa van verderop in de straat. Maar ze is wel heel nieuwsgierig en ze durft de hamster uiteindelijk een por te geven want een aai ist nie te noemen. Karin kijkt ondertussen snel ff naar de foto's opt usb-stikske en dan moeten we toch echt gaan naar het ziekenhuis.
Een taxi brengt ons naar het CNS ziekenhuis en als we naar het babyafdeling-gebouw lopen valt Karin het grauwgrijze huis aan de rechterzijde op. Tis een echte bouwval en bijna een spookhuis. Is da...staan daarboven lijkenkisten? Uuuh er staat ook 'funeraria'  met grote letters oftewel lijkenhuis. Ja, dan zullen dat beslist van die kisten zijn. Nou das ook een hoopvol uitzicht als je uit je ziekenhuis-raampje naar buiten kijkt???

Als we bij het loketje van gister aankomen ist gesloten. Ooh, das een beetje een tegenvaller maar we proberen het bij het andere archief. Ze hebben hier 2 archieven. Eén voor rijke bolivianen en één archief voor arme bolivianen. Jaja, het verschil is overal merkbaar en zichtbaar. Jammer. Bij het rijke archief is nog wel iemand aanwezig en na wat onduidelijk, bijna geschreeuw, gaat hij ons helpen. We lopen eerst naar het eerste archief waar we gisteren waren en ik leg hem uit dat een collega van hem hier gisteren tevergeefs gezocht heeft en in het andere archief nog wilde gaan zoeken. Het begint een beetje te dagen bij de man en hij wordt ook al wat vriendelijker. Hij zoekt uiteindelijk ook nog int andere archief maar... niets. Geen info over Rosalía. Hij begint vanalles uit te leggen en uiteindelijk is mijn conclusie dat hij nog steeds niet snapt wat wij zoeken. Maakt verders nie uit, we zijn op Rosalía's geboorteplek geweest en hebben er foto's van, prima toch.
Als we van het terrein aflopen komen we langs een opvallende kapel, die staat er waarschijnlijk om een schietgebedje te doen voor als je hier int ziekenhuis komt... Nee hoor, het is een keurig net ziekenhuis !
We gaan naar huis, eten wat en 's avonds wordt Tomas thuisgebracht door karin's ouders. Ka's vader heeft 's middags het bewuste telefoonzaakje gevonden, in een andere straat, en is helemaal blij met zijn nieuwe speeltje.
We testen of we elkaar kunnen bellen en hij doet het ook nog. Keihandig !
We spreken voor donderdag af, morgen hebben we rustdag enne zaterdag gaan we 's middags naar Santa Cruz. De bevestiging voor deze vlucht hebben we binnen. In Santa Cruz moeten we de laatste zaken regelen en dan kunnen we een keer naar huis gaan.