6 juli

In de ochtend starten we met een Skype naar de ouders van Karin. Als we een heel eind bijgeklept zijn bellen mijn ouders ook nog tussendoor en het volgende gesprek gaat van start. Dit is echter maar kort, we spreken af om naar hun hotel te gaan en dan op naar de bergtop waar Jesus met gespreide armen over Cochabamba waakt.

Snel ff eten, douchen en aankleden van de kids en ik ga vast broodjes halen voor de lunch. Als ik klaar ben met de zespersoonslunchvooreendag is de rest ook klaar en vertrekken we naar hotel Portales.

Daar aangekomen stelt Karin voor om eerst een bak koffie te halen bij ... ik weet nie hoe het heet maar tis 50 meter verderop. Tomas en Rosalía gaan voor een appelsap en wij allemaal koffie en een gebakje. Tomas heeft een gigantische chocoladepunt, een brownie-like-taart, en die is een beetje te groot. No problemo, Rosalía is er ook nog en die weet er wel raad mee.

Als ik met Tomas even naar de baños ga, ruikt het heerlijk fris. Das heel bijzonder want meestal ruikt het heel sterk naar wat anders. Ik vind het opmerkelijk en wat blijkt, de pisbak is volgemikt met citroenen. Jah, da kan ook. Als we weer buiten staan ziet Rosalía weer zo'n geliefde auto van d'r en ze poseert nog es ff voor die bonito auto. We willen met de taxi naar de voet van je berg waar het Jesusbeeld op geplant staat. Plotseling komt er een prachtige bolide aanrijden. Rapido gaat mijn arm de lucht in en whaaa, hij stopt ook nog. Zoon bijzondere taxi heb ik nog niet gehad en ik vang een vertwijfelde glimp op van moeders. Kom dis een blitse ma, Tomas staat al helemaal te springen om de volgestickerde bak... oooh dis wel echt een heele foute hoor. De buitenkant is 'kunstzinnig' te noemen maar wanneer ik de taxicoureur vraag, wa kost dah, en een blik werp inside denk ik, maakt me nie uit wattie vraagt maar deze nemen we, ha!

We stappen in en ik heb geen foto van de buitenkant gemaakt, damn, maar pa had volgens mij zijn japanner wel gereed dus wie weet komt dat plaatje nog. Ik grijp gelijk m'n telefoon, overhandig hem aan pa en dan hiernaast het plaatje van slecht een klein deel van dit bijzondere interieur. Ook dit is weer zoon wagen met een vanrechtsnaarlinks geplaatst stuur en alles hangt vol met tierlantijntjes, stickers, foto's, skeletjes en verzin het maar....ech wel vet !!

Onderaan de berg ontdekken we een gigadrukte om naar de top te gaan met de kabelbaan, maar er is ook nog een trap dus... Pa en ik gaan bergbeklimmen en de rest wacht in het 'rijtje' om met een gondel naar boven te gaan. Ok we zien wel wie eerst boven is en we wachten daar op elkaar. Nou daar ga ik met m'n pa rustig de trappen op want we starten op 2,5 km hoogte en we gaan nog behoorlijk wa hooger. De zon op de kop maar we doen't rustig aan. Al snel staan er zweetdruppels op onze plaat en regelmatige stops met een drinkpauze zijn erg welkom. Uiteindelijk zijn we na rustig lopen in anderhalf uur boven en 1336 treden verder. Een fantasties uitzicht over de stad en nog een stukkie hoger staatie dan, de trots van Cochabamba omdat da beeld ook noges groter is dan Rio de Janeiro. Boven bij de gondels wachten we en een uur later arriveert de rest. Jesus, wat hebben die lang moeten wachten om naar Jesus te gaan. Maar goed, de laatste trappen op en dan zijn we d'r. Keimooi zicht, de lucht is net iets open getrokken want tis redelijk nevelig vandaag.

Nou de mannen gaan ook nog het beeld in want het kan nie hoog genoeg wezen. Op de megasmalle trapjes moet iedereen tegelijk naar boven en beneden en eigenlijk werkt da nie zo best... maar ach, boeien. Door kleine gaten in het beeld komen wat lichtstraaltjes naar binnen. Omdat er geen toilet boven op de berg is heb ik een sterk vermoeden dat de donkere hoekjes in het bouwwerk een nuttige functie hebben voor hen die nodig iets kwijt moeten. Maar verder heb je een verekte toffe cityview en de hele stad is gewoonweg nie op één foto te krijgen omdatie zo groot is.

 We zitten nog even op en bankje en als we de lange rij zien voor de kabelbaan naar beneden, bedanken we daarvoor. Wij nemen mooi de trap. Rosalía ook en aan de hand bij Karin en oma José stampt deze dame flink door en loopt ze helemaal zelf al die treden omlaag. Toppertje ! We doen een uurtje over de afdaling en das zeker veeel sneller en eigenlijk ook mooier dan met de gondels. Met een gewone taxi laten we ons bij Recoleta afzetten en omdat we vanochtend in het zaakje zo'n goeie koffie en gebak hadden besluiten we er nu te gaan eten. Van Ka moet ik voor Colinda ff een foto van de ober maken. Nou Sjoerd ik ga voor jou ook een foto regelen, das wel zo eerlijk hè.

We hebben heerlijk gegeten in het restaurant en deze komt zekers op onze goeierestaurantenlijst te staan. Nou nog even een foto van ons allen en tot morgen.